-
Dat viel mij op deze week #3
Deze week week was ik (noodgedwongen) vaker offline dan anders. Omdat mijn telefoon geen wifi verbinding meer wilde aangaan en ik geen zin in hoge mobiele datakosten heb ik andere leuke en gezellige dingen opgepakt. Zo zocht ik wat herfstrecepten uit (daarover in een volgende post meer) en pakte ik mijn wol en breinaalden. Natuurlijk kon ik ook op de laptop blogs lezen en mijn social media accounts bijhouden maar ik vind het ongezelliger, omslachtiger en het lijkt teveel op werk wat lekker op de bank zitten en op je telefoon scrollen natuurlijk niet is. (En sorry voor de collegabloggers dat ik daarom wat minder reagereerde op jullie posts)
Dus vulde ik mijn avonden onder het getik van de breipennen met het vorm geven van een muts, col en een warme plaid. En dat beviel me heel goed.
Brei je blij
Breien is overigens hipper dan ooit en zeker nu met de winter voor de deur worden steeds meer warme truien, mutsen, wanten en sokken gebreid wist de krant te vertellen.
Maar het pennenspel met wol levert je niet alleen een fijne sjaal of die warme plaid op maar je wordt er ook nog eens enorm ‘zen’ van … Tenminste dat ontdekte de Engelse Betsan Corkhill. Ze deed onderzoek naar het effect van breien op het lichaam en brein en concludeerde dat breien kan helpen bij het bestrijden van stress en gevoelens van depressie. Bovendien zou het ook goed zijn bij een laag zelfbeeld, artritis, alcoholverslaving, gewichtsproblemen, slaapstoring en een hoge bloeddruk. Nu heb ik gelukkig op geen enkele wijze last van al deze dingen maar ik merk dat het breien een heerlijke bezigheid is die ontspant, afleiding en voldoening geeft. Want het breisel groeit onder je handen en dat maakt je blij. Een muts en col zijn intussen af en de plaid vordert gestaag. Al zit daar natuurlijk nog behoorlijk wat werk aan. Intussen heb ik ook al wol uitgezocht voor kussens voor op de bank en een trui. Overigens vond ik het ook erg leuk om in de wolwinkel rond te neuzen en nieuwe pennen en wol uit te zoeken.
Het enige kleine nadeel: Monty is met dat breiwerk ook heel blij, hij ruikt de wol (inderdaad met nog wat schapengeur) en probeert met de bollen er vandoor te gaan.Breien is dé manier om te ontspannen. Het getik van de naalden heeft dezelfde werking als mediteren. Gevolg: een leeg hoofd, een blij gevoel en ook nog iets moois helemaal zelfgemaakt.
-
Het zwembad blijft open
Afgelopen maand sloten de buitenbaden in de regio. Sommige met een speciale hondendag andere gewoon door zachtjes het water eruit te laten lopen. Het betekent het einde van het seizoen van buitenzwemmen voor de liefhebbers die niet in zee of ander open zwemwater willen blijven zwemmen. Op een uitzondering na: het openluchtbad De Goudvijver blijft ook in de winter open voor baantjeszwemmer, dankzij een succesvolle actie van de badmeester.
Over een mogelijke maar dan wel echt definitieve sluiting van een buitenzwembad en een grootschalige actie om het open te houden gaat ook het boek dat ik net uitgelezen heb: Het Zwembad van de Engelse schrijfster Libby Page. Een heel mooi en aangrijpend boek over liefde, vriendschap, gemeenschapszin, samenwerking en en natuurlijk de ‘Joy of Swimming’.
Jongste kleindochter Nina Winterbaantjes
“Terwijl tal van zwembaden het moeilijk hebben met de torenhoge energierekeningen en niet weten of ze nog lang open kunnen blijven kiest zwembad De Goudvijver in Serooskerke er juist voor om de openingstijden te verruimen. ” Zo schrijft de regionale krant.
In de afgelopen weken konden de zwemmers al baantjes trekken en vanaf december kan dat weer iedere ochtend. Nu even niet want het is momenteel dicht omdat er een afdekdeken wordt aangebracht zodat het water op temperatuur kan worden gehouden.
De winteropenstelling is te danken aan badmeester Iris Oomkens. Ze zag dat sinds deze zomer het baantjeszwemmen fors is toegenomen. Dat bracht haar op het idee te vragen of er ook belangstelling was om na het zomerseizoen verder te gaan zwemmen. Dat leverde zoveel positieve reacties op dat ze naar het gemeentebestuur stapte en vroeg ook na het seizoen het bad open te stellen voor baantjeszwemmers.En dat dit kon heeft te maken dat het verwarmd wordt door warmtepompen en zonnepanelen en de warmte van het water blijft behouden met een afdekdeken. Behalve de badmeester zijn natuurlijk de zwemmers super enthousiast.
Ook in het boek Het Zwembad mocht uiteindelijk het enthousiasme van de zwemmers winnen.
Het zwembad is een stralend en hartverwarmend debuut – een ode aan zachtheid en vriendschap, aan alle waarden die we meer zouden moeten koesteren
Sarah Winman
Meer dan een alleen plek om te zwemmenHet zwembad s een roman waarin veel mensen zich in zullen herkennen. Enerzijds gaat het over eenzaamheid en ouder worden. Anderzijds gaat het over verbondenheid en het belang van plekken waar inwoners van een plaatselijke gemeenschap elkaar kunnen ontmoeten.
Rosemary woont al haar hele leven in de Londense wijk Brixton. Maar haar buurt is onherkenbaar veranderd; de bibliotheek waar ze vroeger werkte werd gesloten, de kruidenier die iedereen kende is nu een trendy bar en haar geliefde man, George, is overleden. Wat haar vooral nog plezier brengt, is zwemmen.
Kate is net verhuisd en voelt zich alleen in de grote stad. Ze is begonnen met haar eerste baan voor een lokale krant. Als het buitenzwembad van Brixton met sluiting wordt bedreigd, weet Kate dat dit een kans is op een goed verhaal. Rosemary weet dat dit het moment is waarop ze ook haar laatste strohalm kan verliezen.
De twee besluiten zich samen in te zetten voor het behoud van deze belangrijke plek in de wijk. Want het zwembad is meer dan alleen een plaats waar gezwommen wordt. Door hun actie laten Kate en Rosemary zien wat de waarde is van gemeenschap en van verbondenheid, en tonen zij hoe heel gewone mensen zich sterk kunnen maken voor datgene waar hun hart ligt."Een verhaal over wat vriendschap en gemeenschapszin voor elkaar kunnen krijgen en wat de gezamenlijk inzet voor een gemeenschappelijk doel ook persoonlijk het verschil kan maken." Helma Koot
Het boek is de debuutroman van de Engelse schrijfster Libby Page en verscheen bij A.W. Bruna Uitgevers.
-
Breiwerk
Vandaag ben ik weer begonnen met breien. Lekker met wol aan de slag. Muts, sokken truien en een sjaal staan op de planning. Kleurrijk breiwerk voor een warm hoofd, lijf en voeten.
Winter is coming
-
Ochtendstilte
Een herfstwandeling vanochtend in het natuurgebied direct bij huis.
Monty en ik genoten van de stilte en het moois in de natuur
-
Mooie momenten 2#
Mijn favoriete geluksbrengers bij elkaar zou je kunnen zeggen: seafood, boeken, wijntje, een boekenwinkel en tof gezelschap. Ik had kaartjes gewonnen voor het Suffe Tutten event(je) Oe-oester-me-noe. Het was super gezellig daar op de zonnige zondagmiddag op het terras bij de boekenwinkel. Op de terugweg naar de auto kwam ik in de drukke binnenstad (het was koopzondag) van Goes nog een bijzonder mooi verstild plekje tegen. Daar maakte de middag helemaal compleet.
Dus alles bij elkaar de moeite waard voor een bijzonder mooi moment logje.
Oesters
Mijn favoriete seafood zijn oesters. Zilt, romig van smaak, puur en zo onvoorstelbaar lekker. Een echte Zeeuwse zilte zaligheid. En nu dat het oesterseizoen gestart is kunnen we weer volop genieten. Mooi toch! Het was dan ook extra leuk om drie verschillende oesters te proeven en van auteur Margot Verhaagen alles over ‘de magie van de oester in haar nieuwste boek ‘Het Oesterboek’ te horen.
Overigens prikkelen oesters al heel lang onze zintuigen. Op het schilderij “Het Oestereetstertje” van Jan Steen uit 1660 zien we de platte Zeeuwse oester in al haar schoonheid.
Een oester is zo een typisch product waar je óf gek op bent óf wat je juist echt niet lust. Voor de liefhebbers dan maar, lees zeker verder over de parel uit zee (land) in dit logje dat ik eerder schreef op mijn Seasidesblog: ‘Parel uit zee’.
Oesters Zonder Paerels
Ik vind t aollemae wae best
Ut duurt toch ma zo kort
k Voele d aerde kraeke
En da mn eihe lief verdort
Ik bin een kaerel die zn zin ma doet
En oesters zonder paerels smaeke goed….
Peter Slager ‘Slik’Suffe Tutten
Sinds enige tijd zit ik bij de Suffe Tutten. Een hele leuke groep van vrouwen. Je kunt er geen lid van worden maar je bent er gewoon bij.
Waarom Suffe Tutten?
“Gewoon… omdat wij en hopelijk ook jullie hier een beetje gelukkig van worden. Een suffe tutten moment is genieten, & gezellig, beetje kneuterig met een knipoog.
Daarom zijn wij er.
Wij organiseren leuke momenten en dingen voor suffe tutten, door suffe tutten.”Van alles waar je gewoon gelukkig van wordt.
Het aanbod voor de komende weken is super gevarieerd: gezellig samen dansen, een workshop omslagdoek haken, een vintage schilder workshop, Suffe tutten Sing Along avond en een lezing over de kracht van kwetsbaarheid.
Een leuke rubriek is er ook: “Zomaar een dag uit het leven”. Daar delen we een herkenbaar, humoristisch of mooi verhaalEen gewoon geluksmoment. Geen grootse ding, maar klein geluk.
De Boekenwinkel
Oe-oester-me-noe vond plaats bij (in ) boekhandel De Koperen Tuin in Goes. Het is een van mijn favoriete boekwinkels in Zeeland. Super mooie locatie, heel veel keuze, aparte hoekjes en afdelingen, een gezellige koffiehoek en een leuk tuincafeterrasje, kortom een boekhandel met meer dan alleen boeken.
Iedere keer als ik in een boekwinkel ben ‘verdwaal’ ik tussen de boeken en vergeet ik de tijd.
Hebben jullie dat ook?
Stilstaan
-
Dat viel mij op deze week #2
Het was een hele afwisselende week met klusjes thuis, mijn vaste oppasmiddag, verder de zolder opruimen en spulletjes wegbrengen naar kringloopwinkels en museum(tje) van voormalige collega. Lekker spannend boek gelezen, een recept uit het nieuwe kookboek gemaakt en wat patronen voor breiwerk uitgezocht. Natuurlijk ook ‘gewerkt’ aan mijn @seasidesblog en ideeën verzameld voor moodboards en bulletjournal.
Ook het weer was heel afwisselend op sommige ochtend met regenjas gewandeld en op andere met zonnebril op. Over regenkleding gesproken: nadat ik de spullen naar de kringloop in Middelburg gebracht had nog even langs het tuincentrum geweest. Toen ik de hondenafdeling passeerde viel mijn oog natuurlijk op de in regenjas, zuidwester en gele regenlaarsjes geklede herdershond. Kon niet laten daar een foto van te maken.
Voor het eerst in lange tijd ben ik in de prijzen gevallen. Meegedaan op Instagram met een prijsvraagje van het superleuke vrouwennetwerk Suffe Tutten waar ik bij aangesloten ben. Met mijn antwoord een kaartje gewonnen voor Oe-Oester -Me-Noe, een gezellige zondagmiddag met oesters en een wijntje. Dat komt zeker in #bijzonderemomenten en over de Suffe Tutten wilde ik sowieso toch ook nog een aparte blogpost schrijven.
Wat was jullie geluksmoment deze week? Goed weekend en verwonder en geniet van de kleine dingen
-
We gaan naar buiten
Ik vind het
een hele stap
om na maanden
blote voeten
weer sokken
aan te moeten
Ariena Ruwaard -
KookKunst
Vorige week heb ik mezelf getrakteerd op een nieuw kookboek. Ik ben nooit een keukenprinses geweest eerder het tegendeel maar sinds ik gepensioneerd ben vind ik het toch steeds leuker om recepten uit te proberen. Voor de nodige variëteit en keuze in de maaltijden heb ik dus de laatste jaren ook wat kookboeken/ bladen en recepten verzameld.
Nederland op z’n lekkerst
Zo viel mijn oog op het nieuwe kookboek bij de blauwe grootgrutter. Mooi meegenomen dacht ik om te koken, te bakken en te braden met zoveel mogelijk verse ingrediënten.
Met het motto ‘Het oog wil ook wat en liefde gaat door de maag’ moet dat wel lukken.Het boek heeft veel mooie foto’s, een heldere uitleg voor kooktechnieken (ook niet verkeerd voor de minder ervaren chefs onder ons) en het leukste het is op seizoen ingedeeld.
Het zijn stuk voor stuk lekkere recepten met de nadruk op verse ingrediënten, allemaal makkelijk te maken en je hoeft niet stad en land af te struinen naar ingewikkelde en bijzondere kruiden of toevoegingen. In totaal staan er maar liefst 130 recepten in, dus daar kan ik voorlopig mee uit de voeten.
Omdat het meteorologisch al herfst is heb ik dan ook een gerecht gemaakt wat nog ietsje zomers aanvoelt maar wel op de herfstpagina’s staat. “Lauwwarme aardappelsalade met sperziebonen en kaas”
Uitgebreid koken
Mijn schoonmama, voor een complete meute
heel niet bang
om weer uitgebreid koken en bakken te gaan.
Dagen tevoren stond zij daar maar weer aan.
En dan al die verschillende mensen die allemaal
weer wat anders wensten;
niet te scherp, graag niet te koud,
het liet haar allemaal Siberisch koud.
Wel of niet met een ui, wat een gezeur, die lui!
Sommigen verplicht kosher, anderen graag met
roomboter.
Ook wel op bestelling vegetarisch graag,
anders at men niet of uiterst traag...
Mijn respect voor haar kende geen grenzen,
rekening houden met zoveel verschillende
mensen...
Ze speelde het meestal wel klaar,
alle gerechten op tijd ook nog gaar.
Dan met elkaar aan het smullen gegaan,
zoiets gezelligs heeft nooit meer bestaan!
Nee, zelf nooit een poging gewaagd haar te
evenaren,
bij een ervaring van zovele tientallen jaren...
Nu behelp ik mezelf met een zogeheten snel-
buffet. Plons, plons, zo in de pan gezet.
Ach, met "echt" koken heeft dit bar weinig te
maken,
maar zorg er wel voor aan mijn vitamientjes te
geraken.
Maar toch, ach lieve schoonma, ik mis je nog!
De familie die zich uitgebreid is gaan vertakken,
heeft werkelijk niemand zo leren koken en
bakken.
Ik houd er een mij heel dierbare herinnering aan,
voor een vrouw die zo begeesterd kon koken gaan. DAKOYRIAHet kookboek ‘Nederland op z’n lekkerst’ is verkrijgbaar bij AH. De foto’s zijn uit het boek, de foto van de keuken is van Pixabay. De coverfoto is van mij. Het gedicht van Dakoyria kwam ik tegen op gedichten.nl.
-
Dat viel mij op deze week
Het was weer een mooie week, deze tweede week in september. Genoten van de premiere van de filmdocumentaire Eindelienge, lekker in de zon (begin van de week) en stoer in regenbuien met veel wind door de polder en aan het strand gewandeld, de flessenpost-nieuwsbrief van mijn seasides.blog verstuurd, samen met manlief de zolder opgeruimd (daarbij veel leuke spullen gevonden die ik wil bewaren en hij weg wil doen), het terras wat in nazomersfeer gebracht, een heel mooi boek uitgelezen, toffe muziek ontdekt en twee ontroerende films gezien. Kennis gemaakt met (voor mij) nieuwe blogs en genoten van logjes van collega bloggers. Lekkere en kleurrijke mooie pompoenen bij de boerderijwinkel gespot en een nieuw receptenboek aangeschaft.
Dus …. heel veel input en inspiratie voor wat logjes voor de beide blogs.
Wat viel jullie op deze week?
Goed weekend!
-
Mooie momenten
Paardenkracht in een bijzonder verhaal
Het wordt een bijzonder moment. Vanavond is de première van de documentaire ‘Eindelienge’ op het filmfestival Film by the Sea. Hoofdrollen bij de paarden zijn voor moeder Elena en dochter Anna, twee van de vier bruine werkpaarden van bioboeren Leo en Mieke de Visser. Met een klein beetje trots en zeker ook met veel emotie zal ik als voormalige eigenaar van Elena en fokster van Anna over de rode loper in Vlissingen wandelen.
De paarden
Ze werken nu alweer bijna 10 jaar jaar op het land van de biologisch dynamische boerderij van Leo in Ritthem bij Vlissingen. En in het seizoen doen ze beide mee met ringrijden de bekende Zeeuwse traditie met trekpaarden. En natuurlijk trekken ze ook de boerenkar tijdens een oogstdemonstratie. Elena van Luchteren is 16 jaar oud en dochter Anna Vera van Stal Serooskerke telt 11 jaren. Op de boerderij zijn ook nog twee oudere trekpaarden van 25 en 26 jaar oud.
Paarden en vooral trekpaarden waren altijd mijn grote passie. Tot een zwaar ongeluk heb ik veel op mijn paarden gereden en bij trekpaardenhouders de beginselen van mennen en werken met de trekpaarden geleerd. Toen ik een nieuw huis moest zoeken voor Elena en Anna en ze naar de boerderij van Leo en Mieke konden was ik ontzettend blij. Beter hadden ze het niet kunnen treffen.
De documentaire
In de regionale krant werd Eindelienge als een van de mooiste film van de 28 nieuwe en recente Zeeuwse films van het filmfestival Film by the Sea uitgeroepen: Eindelienge legt prachtig het leven vast op de boerderij waar gewerkt wordt met trekpaarden in plaats van grote landbouwmachines en vertrouwd wordt op de natuur.
“Met de nuchtere visie en vermakelijke anekdotes van familie de Visser over het leven en werken op de Zeeuwse boerderij Eindelienge, ondersteund door muzikale intermezzo’s, wordt je meegenomen op een reis in een wereld die voor veel mensen verborgen bleef. Veertig jaar geleden begonnen Leo en Mieke hun bio-dynamische boerderij. Geïnspireerd door de Amish werken ze er met trekpaarden en vertrouwen ze op de kracht van de natuur. Werden ze in het begin voor gek verklaard en veel collega boeren/tuinders niet wilden geloven dat ze met hun manier van werken een succesvol boerenbedrijf konden opbouwen, is hun bestaansrecht van hun gedachtegoed en werkwijze wel degelijk bewezen.
En nu kan de film een waardevolle toevoeging zijn op het maatschappelijke stikstofdebat.”Ik verheug me er op om vanavond naar Eindelienge te mogen kijken.
De film wordt deze week nog op woensdag, donderdag en zaterdag getoond in CineCity in Vlissingen. Film by the Sea
Bright sight of life 