Geplaatst in buiten, Leuk om te doen, seizoenen, Thuis

Tegelwippen

Gepost op door Sabine Verburg

Er valt altijd iets te vertellen, toch?Dan zal ik in mijn nieuwe blogpost eens over tegelwippen schrijven dacht ik toen ik vandaag in de warme middagzon een heerlijke wandeling maakte. Genietend van de prille lentebloessems en het best al frisse groen om me heen. Dit paasweekend is sowieso mooi uitgevallen. Zaterdag met de achterkleinzoon en oudste kleindochter naar de lammetjesdagen op schapenboerderij geweest. Gisteren met mijn nieuwe breiproject en ook een nieuw boeiend boek begonnen. Buiten in de zon koffie gedronken. En een nieuwe Franstalige zangeres ontdekt met prachtige chansons. Over het boek en de muziek binnenkort meer in de moeite waard.

Vandaag met manlief in de tuin doorgebracht en plannetjes gemaakt voor wat nieuwe hesters en struiken. We hebben namelijk aan ‘tegelwippen’ gedaan en daar waar de vorige bewoners een klein terras/parkeerplek hadden, komen nu struiken en vaste bodembedekkers. Omdat er nogal veel schaduw is, kiezen we voor schaduwminnende planten. Liefst zou ik daar veel mos als bodembedekker willen hebben. Ik hou van mos. Het is wonderbaarlijk hoe het zonder wortels zich kan hechten en stenen en grond in een zacht groen tapijt kan veranderen. Het houdt water vast en koelt de omgeving. Grappig dat een onschijnbaar plantje zo nuttig kan zijn.

Manlief gaat liever voor kruiptijm, en zoals betaamt in een goed huwelijk zal het een mix worden, een compromis van tijm en mos. Benieuwd of hun verbinding ook zo lang stand houdt als de onze (al zal ik dat zelf niet meer meemaken vrees ik)

Tegelwippen in een geveltuin aan de straat wordt in onze gemeente beloond met gratis advies en planten.

Op de site van de gemeente staat zelfs iets over NK Tegelwippen:

“Vervang tegels door groen. Zo voorkom je wateroverlast, zorg je dat je leefomgeving koeler blijft en draag je bij aan biodiversiteit (vogeltjes en vlinders).

Geef het aantal tegels dat je uit je (gevel)tuin haalt door op http://www.nk-tegelwippen.nl. Dan tellen ze mee in de tegelstand voor onze gemeente! “

Meer groen in de stad

Ik vind dit een heel mooi initiatief om zo meer groen in de wijken te krijgen.

Een geveltuin is voor ons niet van toepassing omdat we niet aan een straat wonen maar aan tegels eruit en groen erin doen we graag mee.

Alle initiatieven die meer bomen en planten terug willen brengen moeten we koesteren.

Geplaatst in buiten, Dat viel mij op, gedachten

Uitzoomen

Gepost op door Sabine Verburg

“Je komt nooit teleurgesteld terug van een wandeling, buiten liggen de antwoorden voor het oprapen” las ik in de bijlage van de krant.

Inderdaad zit jouw hoofd vol vragen of twijfels, heb je een zwaar hart of gewoon een off-dag. Wandelen, buiten zijn doet altijd wat je eerst niet verwacht: opeens krijg je een idee, neem je een (dapper) besluit, zie je positieve kant van de zaak of heb je weer frisse zin in de dag.

Ik ga weer uitzoomen noem ik het als ik mijn wandelschoenen aantrek en de voordeur achter mij sluit.

Even het grotere perspectief zien door op kleine details te letten, gewoon je voeten een voor de andere zetten, af en toe naar boven kijken of gewoon naar de horizon turen…

Het weer was vandaag op deze voorlaatste maartdag eigenlijk al in de modus ‘April doet wat ie wil’ zon, hagel en sterke wind. Een extra gratis uitdaging om tegen de wind in op te boksen.

Binnen tien minuten voel ik me en denk ik anders.

Thuis, als ik de schoenen uitdoe, de jas aan de kapstok hang en een kop koffie drink kan ik weer inzoomen op het leven met z’n ups en downs.

De foto met de prachtige wolkenlucht naam ik intussen vier jaar geleden aan de zeedijk.

Geplaatst in Dat viel mij op, gedachten, Zinnige zinnen

Welkom

Gepost op door Sabine Verburg

Sawubona, ik zie jou” is zoals men elkaar in Zuid-Afrika begroet in Zoeloe. De ander antwoordt dan met “sikhona, ik ben hier”

Een mooie manier van elkaar begroeten. Ik moest hieraan denken toen ik vorige week in onze Zeeuwse krant een interview met ‘nieuwe Zeeuwen’ las. Zoals ook al in eerdere interviews in deze rubriek met andere import Zeeuwen prezen deze ‘nieuwkomers’ de hartelijkheid en gastvrijheid van de inwoners van onze provincie. Het was hen opgevallen dat men elkaar groet (zelfs jongeren!), elkaar hulp biedt bij klussen en uitnodigt voor leuke activiteiten. Kortom men voelt zich hier gezien en thuis.

In schril contrast met de vriendelijkheid voor deze ‘nieuwe Zeeuwen’ en ook gastvrijheid voor de vele toeristen staat in mijn ogen de verkiezingsuitkomst in vooral de steden Vlissingen en Terneuzen met grote winst voor anti-nieuwkomers partijen. Maar ik moet nuanceren het gaat bij de bewuste partijen natuurlijk niet om nieuwkomers met namen als Suzan en Freek ook niet om Hans und Gretel maar Aisha en Ali.

Columnist Marco Evenhuis schreef er een scherp stukje over:

“In de zomer telt Zeeland zevenhonderdduizend al dan niet tijdelijke bewoners, terwijl onze voorzieningen zijn berekend op ongeveer de helft daarvan. Dat kraakt en dat schuurt en dat leidt tot overlast, maar daar ging het tijdens de afgelopen verkiezingen bijna niet over. Het ging ook niet over de jaarlijkse bouw van duizenden nieuwe vakantiekotjes die betere starterswoningen hadden kunnen zijn.

Het ging wel over asielzoekers. Zeeland heeft de wettelijke plicht om per Zeeuwse gemeente gemiddeld 160 asielzoekers op te vangen en ongeveer 30 statushouders te huisvesten. Dat is het equivalent van anderhalve minicamping. Minimale problematiek maximaal uitvergroot.”

“ Het is voor de deporteerbaarheid van asielzoekers sowieso niet goed als ze een naam krijgen of, erger nog, een gezicht. Nog lastiger wordt het als je ze hun verhaal laat vertellen. “

Een van deze nieuwkomers met gezicht, stem én verhaal is Rezan Habash uit Syrie. Zondagmiddag werd in Middelburg zijn dichtbundel Niet genoeg van de liefde gepresenteerd. Rezan kan goed dichten, heeft een vrouw, een naam, een gezicht en een verhaal. Hij doet veel voor Zeeland. Maar Rezan heet Rezan en geen Theo.

Om dichter te zijn moet je ziel naar alle ongerepte steden reizen, naar alle huizen die wachten op geliefden, op de vertrokkenen, op de afwezigen.