Geplaatst in Dat viel mij op, gedachten

Verward

Gepost op door Sabine Verburg

Afgelopen week op een warme avond iets voor 9 uur: Voor ons huis op het onverharde pad staan twee politieagenten en twee ambulancebroeders. Tussen hen een verwarde, soms erg psychotische jonge man uit de buurt. Zij praten met hem, stellen vragen, luisteren, hij reageert soms heftig, onverstaanbaar, dan weer rustig en vrij duidelijk. Het duurt wel een half uur, er komt nog een politiewagen met twee agenten erbij. Uiteindelijk gaat hij mee met hen naar de ambulance.

Het is triest, het is aangrijpend. Ik heb bewondering voor de agenten die urenlang bezig zijn met verwarde mensen zoals vanavond en eerder. Heb te doen met deze man die aan zijn lot wordt overgelaten en door zijn toestand de schrik van de buurt is.

Ben boos op de vader die een huisje kocht voor deze jonge man en hem hier ‘gedumpt’ heeft en nu de buurt (veel oudere mensen maar ook jonge kinderen, zij durven niet meer de straat op nadat hij hen meerdere keren bedreigd heeft met messen) opzadelt. Teleurgesteld in de instellingen die hem keer op keer kortstondig opnemen en dan weer naar huis sturen.

De buurtapp waarschuwt ons als hij weer in alle staten is en dan komen de hulptroepen voor de zoveelste keer weer in actie…

Op NPO Start is Verward te zien. Een Documentaireserie over de complexiteit rondom verward gedrag. Jessica Villerius loopt mee met het arrestatieteam, wijkagenten en het crisisteam.

Geplaatst in Boeken, buiten, gedachten, seizoenen

Zomerlezen #1

Gepost op door Sabine Verburg

Eigenlijk was de planning voor vandaag een ander blogje. Maar toen vanochtend een passerende wandelaar tegen mij zei dat je met zo’n plekje niet naar buitenland op vakantie hoefde, vond ik ik deze reminder van WP perfect passen.

Heerlijk in de schaduw met een verkoelend zeebriesje zit ik in de tuin onder de hazelaarboom te lezen. Lachen met een grappige roman, wegduiken in …

Zomerlezen #1
Geplaatst in Boek en Beeld, Boeken, Dat viel mij op, gedachten, Zinnige zinnen

Gemis

Gepost op door Sabine Verburg

Leef in het nu en leef vooral vrolijk’

Een van mijn favoriete schrijfsters is overleden. Marjan Berk, bijna 94 jaar oud.

Haar laatste boek, het vorig jaar verschenen Hofdames, over de vrouwen in het Occohofje aan de Nieuwe Keizersgracht in Amsterdam, waar zij zelf ook woonde heb ik met heel veel plezier zowel beluisterd (door haar zelf voorgelezen) als in de papieren versie gelezen. Zoals ook Nooit meer slank, Traangas, De feminist, Nooit te oud, Teflon baby, De leukste oma van de wereld en Op weg naar de toekomst.

Ook de columns in de PZC (AD) waren altijd iets waar ik naar uitkeek.

Ze was onafhankelijk en optimistisch en droeg dat altijd uit in haar columns. Haar columns gingen over allerlei alledaagse dingen. “Maar zij probeerde altijd een positief licht te laten schijnen,” aldus hoofdredacteur Rennie Rijpma. “Ze lichtte de mooie dingen van het leven uit: kunst, cultuur, reizen.”

Ze kon prachtig schrijven over rommel in huis, de strijd tegen de kilo’s en ontsporende relaties.

Berk werd door Opzij ‘de koningin van het lichte boek’ genoemd en wist feilloos en met humor de finesses van het dagelijks leven bloot te leggen.

Ook heeft ze zich in gezet voor de emancipatie van ouderen en laageletterden, hiervoor gaf ze lezingen in het hele land.

Marjan Berk was een vrouw met een scherpe geest, veel humor en een eigenzinnige blik op het leven.

Hema

Van een geheel andere orde is het gemis van de leuke eetgelegenheid bij de Hema in Terneuzen. Toen ik afgelopen zaterdag met kleindochter wilde lunchen bleek deze tot onze zeer grote teleurstelling gesloten. Navraag bij de kassa leverde op dat het niet van tijdelijke aard was voor een verbouwing of zo maar definitief.

Zo jammer het was er altijd lekker en gezellig. Mijn oudste kleindochter van 24 wist zich nog goed te herinneren dat ze maandags altijd met opa daar tussen de middag ging lunchen en iets mocht kopen, een pen, gummetje of ander klein spul.

Collega blogster @matroosbeek schreef er eerder ook al over.

Ik moest denken aan onze vakanties in Noord Italië. Waar we in ons dorpje altijd naar een kleine pizzeria, (gerund door een familie van twee broers, hun vrouwen en een zwager) gingen. Tot op eens na jaren de familie vertrokken was en de pizzeria was overgenomen door een zeer toeristisch ingestelde nieuwe eigenaar. Het was voor ons toen die eerste avond een echte deceptie. We zijn er nooit meer naar toegegaan.

Maar zo is het dat je soms hevig teleurgesteld bent als iets op eens er niet meer is waar je aan gehecht bent, wat vertrouwd is en wat je plezier geeft.