Geplaatst in Bijzondere momenten, Kunst, Muziek

Anima Obscura

Gepost op door Sabine Verburg

Over het verlangen naar onsterfelijkheid. Een indringende en schitterend vormgegeven multimedia voorstelling van Scapino Ballet dat ik gisterenavond mocht bijwonen.

Al tijdens de inleiding vooraf werd ik gegrepen door de muziek, de dans, de kostuums en de videoanimaties.

En vanaf het moment dat in de grote zaal het licht uitging zat ik honderd minuten lang op het puntje van mijn stoel helemaal in de ban van dit spektakel. Anima Obscura is een meeslepende theaterervaring, een emotionele reis van de praktijken van alchemisten tot de hedendaagse experimenten van biohackers. De 17 dansers zijn de hoofdrolspelers in de zoektocht naar dat ene elixer voor het eeuwige leven.

De muziek, het Deutsche Requiem van Johannes Brahms versneden met een moderne versie door componist Yannis Kyriakides. Een harpiste speelt live op toneel ten midden van de dansers en is zo onderdeel van choreografie.

De fantastische kostuums zijn ontworpen door modeontwerpster Irina Shaposhnikova.

En dan natuurlijk de dans zelf. Vaak zijn het toch vooral de klassieke Balletuitvoeringen die ontroeren en bewondering oproepen voor choreografie en techniek. Voor mij is deze moderne dansvoorstelling even en misschien zelfs nog indrukwekkender en aangrijpender dan de Notenkraker of het Zwanenmeer.

De foto’s zijn van http://www.scapinoballet.nl

Geplaatst in buiten, Leuk om te doen

Hoog in de bomen

Gepost op door Sabine Verburg

Deze week was het nog vakantie voor de drie jongste kleinkinderen. Met het prachtige weer een ideale gelegenheid voor leuke buitenactiviteiten. Sochtends voetbaltraining en savonds oefenwedstrijd voor de kleindochter, kleinzoon vaart met vrienden met de boot op de kreek en oma met de jongste kleindochter lekker naar het klimbos.

Het klimbos Zeeuwse helden ligt op Schouwen Duiveland dat is drie eilanden verder wist kleindocchter te vertellen. Inderdaad eerst door de tunnel naar Zuid Beveland en Walcheren, dan via de Veerse dam naar Noord Beveland en vervolgens over de Oosterscheldekering naar Schouwen Duiveland. In de auto doen we dan ook gelijk een kleine Zeeland topo(grafie) quiz. Behalve de eilanden passeren zo ook de Westerschelde, het Veerse Meer, de Oosterschelde en de Noordzee. En wordt de uitspraak bewaarwoord dat je overal in Zeeland binnen een kwartier aan het water bent.

Drie uur lang klimmen, glijden, balanceren en behendig je pad vinden op de hindernissen hoog tussen de boomtoppen. Oma zit in de zon op boomstammen en loopt beschut beneden in het bos om met een blik naar boven een oogje in het zeil te houden. Genietend van de juichkreten en de blije stemmen.

Weer thuis aan de kreek herinnert mij het ruisen van de hoge bomen voor het huis aan het ruisen van de zee. En zijn de gelijkmatige slagen van de roeiers van de roeivereniging en het vrolijke roepen van de jongelui op het water een mooi bijna zomers aandoend achtergrondgeluid.

Voor nog wat extra ‘strandgevoel’ ga ik mij met een stapel nieuwe boeken nestelen in mijn rieten strandstoel die het hier in de tuin overigens ook goed doet. Uren zitten lezen voordat de ondergaande zon mij herinnert dat de avond aanbreekt.

Achterkleinzoon zet lekker brabbelend de eerste stoere stappen in de tuin en vindt de madeliefjes en boterbloemetjes erg interessant. Opa maait expres om alle bloemetjes heen en zo is het een wit geel tapijt.

En zo is de week omgevlogen.

Voor ons mag het zo blijven tot oktober. Maar met wel enige regen (liefst s’nachts zoals vannacht) voor het hoognodige water in het groen en de wateren.

Geplaatst in Bijzondere momenten, De moeite waard, Film, gedachten, Quote, Zinnige zinnen

Imagine

Gepost op door Sabine Verburg

Ik zou willen dat ik de mooie momenten vast zou kunnen houden, zou kunnen oprapen en in mijn jaszak zou kunnen stoppen. Dat ik ze in een geborduurd fluwelen juwelendoosje zou kunnen stoppen om ze daarin te koesteren en eruit te halen wanneer het tegenzit.

Ik zou de zang van de merel die iedere avond zingt willen opnemen. Ik zou de spelende jongeren die heerlijk op een trapveldje aan het voetballen zijn willen filmen.

Ik zou foto’s willen maken van alle vreemdelingen die op straat terug glimlachen. Ik zou een bibliotheek willen aanleggen voor alle mooie woorden en verhalen die ik hoor en lees.

Maar misschien heb ik dat al. Misschien zit de bibliotheek al in mijn hoofd en hart en zijn mijn gedachten de boeken en films en cd’s . En draag ik zo alles wat ik heb meegemaakt met me mee, hou ik er onbewust aan vast. Alleen al doordat ik ze heb meegemaakt en heb gedacht ‘dit is te mooi om vergeten te worden’, heb ik van binnen meer juwelendoosjes dan ik me voor kan stellen.

“De hoeveelheid goede dingen in je leven hangt af van je vermogen om ze op te merken.’’

Zo een mooi moment om op te merken en vast te houden was zondagmiddag toen ik de film “The Choral” in de bioscoop keek. Ik was ontroerd door het verhaal, de muziek en de beelden. Een film die lange tijd bij je blijft.

Waar gaat de film over:

In het door oorlog geteisterde Yorkshire van 1916 dreigt het plaatselijke koor te verdwijnen nadat vrijwel alle mannen naar het front zijn vertrokken. Vastbesloten om door te gaan, ziet het bestuur van The Choral Society zich genoodzaakt nieuwe zangers werven onder de jongens uit het dorp – tieners, die zelf op het punt staan om opgeroepen te worden voor militaire dienst. Tegelijkertijd moet er een nieuwe dirigent worden aangesteld. De keuze valt op Dr. Henry Guthrie (Ralph Fiennes), een gedreven musicus die recent is teruggekeerd uit Duitsland. Onder Guthrie’s gepassioneerde leiding ontdekt de dorpsgemeenschap de kracht van samenzang.

Het is een gevoelige antioorlogs film met schitterende muziek van Elgar: het oratorium voor koor “The Dream of Gerontius” prachtig gespeeld en vertolkt.

De coverfoto is een ‘lucky shot’ van Ronnie Verrijzer.