Er zijn van de ochtenden dat als de zon doorbreekt in een zwaar grijs wolkendek het licht in goud dat boven het land blijft hangen. Alsof een gordijn wordt opengetrokken en de spots op de akkers, bonen en sloten schijnen. Het wijdse land met de horizon omgetoverd in een magische wereld. In stilte sta ik als een eenkoppig publiek ernaar te kijken.
De mens stelt eigenlijk niet veel voor in dit open landschap, wist al de schilder Jacob van Ruisdael. Mensen zijn op zijn schilderijen nietig in vergelijking met de luchten, stapelwolken, zonlicht en onweersdreiging. Het landschap vult het doek en de mens is slechts een kleine onopvallende toevoeging.
Soms kan ik haast filosofisch zwijmelen als ik buiten ben, dat merken jullie wel. Maar soms doorbreekt het buiten zijn en echt genieten wat we eigenlijk vanzelfsprekend vinden omdat we er dagelijks toch te veel met andere zaken bezig zijn en het zo niet meer zien.
Ik hou enorm van het weidse bijna oneindige landschap en hoop dat het nog lang zo mag blijven zoals Marsman het verwoorde in zijn ‘Herinnering aan Holland’:
Denkend aan Zeeland
Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan, rijen ondenkbaar ijle populieren als hoge pluimen aan den einder staan; en in de geweldige ruimte verzonken de boerderijen verspreid door het land, boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen in een groots verband; …………………….
Het schilderij van Van Ruisdael Gezicht op Haarlem (ca1670)
Er valt altijd iets te vertellen, toch?Dan zal ik in mijn nieuwe blogpost eens over tegelwippen schrijven dacht ik toen ik vandaag in de warme middagzon een heerlijke wandeling maakte. Genietend van de prille lentebloessems en het best al frisse groen om me heen. Dit paasweekend is sowieso mooi uitgevallen. Zaterdag met de achterkleinzoon en oudste kleindochter naar de lammetjesdagen op schapenboerderij geweest. Gisteren met mijn nieuwe breiproject en ook een nieuw boeiend boek begonnen. Buiten in de zon koffie gedronken. En een nieuwe Franstalige zangeres ontdekt met prachtige chansons. Over het boek en de muziek binnenkort meer in de moeite waard.
Vandaag met manlief in de tuin doorgebracht en plannetjes gemaakt voor wat nieuwe hesters en struiken. We hebben namelijk aan ‘tegelwippen’ gedaan en daar waar de vorige bewoners een klein terras/parkeerplek hadden, komen nu struiken en vaste bodembedekkers. Omdat er nogal veel schaduw is, kiezen we voor schaduwminnende planten. Liefst zou ik daar veel mos als bodembedekker willen hebben. Ik hou van mos. Het is wonderbaarlijk hoe het zonder wortels zich kan hechten en stenen en grond in een zacht groen tapijt kan veranderen. Het houdt water vast en koelt de omgeving. Grappig dat een onschijnbaar plantje zo nuttig kan zijn.
Manlief gaat liever voor kruiptijm, en zoals betaamt in een goed huwelijk zal het een mix worden, een compromis van tijm en mos. Benieuwd of hun verbinding ook zo lang stand houdt als de onze (al zal ik dat zelf niet meer meemaken vrees ik)
Tegelwippen in een geveltuin aan de straat wordt in onze gemeente beloond met gratis advies en planten.
Op de site van de gemeente staat zelfs iets over NK Tegelwippen:
“Vervang tegels door groen. Zo voorkom je wateroverlast, zorg je dat je leefomgeving koeler blijft en draag je bij aan biodiversiteit (vogeltjes en vlinders).
Geef het aantal tegels dat je uit je (gevel)tuin haalt door op http://www.nk-tegelwippen.nl. Dan tellen ze mee in de tegelstand voor onze gemeente! “
Meer groen in de stad
Ik vind dit een heel mooi initiatief om zo meer groen in de wijken te krijgen.
Een geveltuin is voor ons niet van toepassing omdat we niet aan een straat wonen maar aan tegels eruit en groen erin doen we graag mee.
Alle initiatieven die meer bomen en planten terug willen brengen moeten we koesteren.
“Je komt nooit teleurgesteld terug van een wandeling, buiten liggen de antwoorden voor het oprapen” las ik in de bijlage van de krant.
Inderdaad zit jouw hoofd vol vragen of twijfels, heb je een zwaar hart of gewoon een off-dag. Wandelen, buiten zijn doet altijd wat je eerst niet verwacht: opeens krijg je een idee, neem je een (dapper) besluit, zie je positieve kant van de zaak of heb je weer frisse zin in de dag.
Ik ga weer uitzoomen noem ik het als ik mijn wandelschoenen aantrek en de voordeur achter mij sluit.
Even het grotere perspectief zien door op kleine details te letten, gewoon je voeten een voor de andere zetten, af en toe naar boven kijken of gewoon naar de horizon turen…
Het weer was vandaag op deze voorlaatste maartdag eigenlijk al in de modus ‘April doet wat ie wil’ zon, hagel en sterke wind. Een extra gratis uitdaging om tegen de wind in op te boksen.
Binnen tien minuten voel ik me en denk ik anders.
Thuis, als ik de schoenen uitdoe, de jas aan de kapstok hang en een kop koffie drink kan ik weer inzoomen op het leven met z’n ups en downs.
De foto met de prachtige wolkenlucht naam ik intussen vier jaar geleden aan de zeedijk.
Bright sight of life 