-
Verhalen die bijblijven

De nieuwe maand is al weer bijna op de helft, tijd om de moeite waard pagina te verversen. September heeft een prettig soort ernst. De avonden worden eerder donker, maar de winter is nog ver weg. Het is precies het moment voor een boek dat je aandacht vraagt en bijblijft. Deze zes titels doen dat ieder op hun eigen manier.
Voor September koos ik boeken met in de hoofdrol vrouwen. Moedige, sterke, bijzondere vrouwen. Vrouwen uit de geschiedenis en ook van niet zo lang geleden en nu. Allemaal Verhalen om door te geven aan volgende generaties. Verhalen die bij blijven, die je raken. Een klein eerbetoon aan vrouwelijke emancipatie, ambities en liefde.
Zo is er Isolda van Allegra Goodman. Over het leven van Marguerite de la Rocque de Roberval. Geïnspireerd door het waargebeurde verhaal van een 16e-eeuwse Franse vrouw die werd achtergelaten op een eiland in Canada. Goodman schrijft een roman over isolatie, verraad en vrouwelijke overlevingskracht.
In Mesopotamië van Olivier Guez. Een meeslepende en epische historische roman over het leven van Gertrude Bell, een ten onrechte (bijna) vergeten vrouw die na de Eerste Wereldoorlog een cruciale rol speelde in de geschiedenis van het Midden-Oosten
Gertrude Bell, geboren in 1868, kwam op vierentwintigjarige leeftijd voor het eerst in de mythische regio Mesopotamië, het gebied tussen de rivieren de Eufraat en de Tigris. Deze ervaring zou haar leven ingrijpend veranderen. De Arabische wereld liet haar niet los, en tegen alle normen van die tijd in zou ze zich ontwikkelen tot ontdekkingsreiziger, archeoloog, schrijver en spion. Als een van de belangrijkste Britse gezanten in de periode na de Eerste Wereldoorlog, in de nadagen van het Ottomaanse Rijk, was ze onmisbaar in de strijd van de Engelsen om grondgebied. Een vrouw met macht, maar ook een tragische heldin: patriottisch en onverschrokken, en tegelijk een onbegrepen kind uit een welvarend victoriaans milieu. En wanhopig verliefd.
Olivier Guez volgt in zijn krachtige roman het spoor van deze bijzondere, invloedrijke vrouw en reconstrueert op boeiende wijze haar cruciale rol in de geschiedenis van het Midden-Oosten.
En dan Het einde van Erna Ankersmit van Anna Enquist. In Het einde van Erna Ankersmit verschijnt een thuiszorgmedewerkster aan de deur van de oude, eigenzinnige schrijfster Erna. Tegen haar wil. Of eigenlijk: tegen haar zelfbeeld.
Erna heeft geen zorg nodig.
Erna wil geen zorg nodig hebben. Erna ís iemand die voor zichzelf zorgt.Maar de werkelijkheid denkt daar anders over.
De toevallige ontmoeting met verzorgster Vronie groeit langzaam uit tot een onverwachte vriendschap. Uiteindelijk maken ze samen een wandeltocht langs de Muur van Hadrianus in Engeland — een reis die herinneringen opent, rouw zichtbaar maakt en haar relatie met haar overleden echtgenoot opnieuw betekenis geeft.
Het klinkt klein.
Maar het onderwerp is groot: afhankelijkheid.Zij die blijft van collega blogster en schrijfster Beatrijs Ryckaert. Een roman over haar moeder.
Als kind kreeg ze te horen dat haar hart te zwak was om oud te worden.
Maar zij bleef. Honderd jaar lang. In zorg, verlies en liefde. Ze werd moeder van negen kinderen en het kloppende hart van een familie — een vrouw die droeg zonder ooit te vragen om gezien te worden.
Zij die blijft is een waargebeurde familiekroniek, een intiem eerbetoon aan een stille held en aan gewone levens die, eenmaal verteld, nog lang blijven nazinderen. Voor Zij die blijft volgde Beatrijs de sporen van haar moeder door herinneringen, dagboeken en historisch onderzoek.De correspondente van Virginia Evans. Sybil Van Antwerp is 73, gepensioneerd advocaat en een trouw briefschrijver. Iedere ochtend schrijft ze aan haar kinderen, oude vrienden, favoriete auteurs en haar geadopteerde broer. Eén lange brief verstuurt ze nooit. Dan ontvangt ze zelf anonieme post en dwingen oude geheimen zich opnieuw aan haar op.
Virginia Evans vertelt Sybils verhaal uitsluitend via brieven. Daardoor leer je haar niet netjes van buitenaf kennen. Je ontdekt haar stem, haar humor en haar blinde vlekken stukje bij beetje. Het resultaat is een roman over verlies, maar nog meer over de mogelijkheid om laat in je leven iets te herstellen. Sybil is geen keurige wijze oudere vrouw is, maar geestig, lastig en volop in beweging
En dan nog Dochter van de grote winter van Isabelle Autissier. Arnarulunguaq werd in 1896 geboren als dochter van een Groenlandse jager. In 1921 sloot ze zich aan bij een poolexpeditie van ontdekkingsreiziger Knud Rasmussen. De reis per hondenslee duurde drie jaar. Ze kookte, wees de weg en verzamelde voorwerpen en verhalen waarmee ze het leven van Inuitgemeenschappen vastlegde.
Isabelle Autissier brengt deze lang onderbelichte vrouw naar de voorgrond. Dat levert meer op dan een avonturenverhaal. Je leest ook hoe geschiedenis wordt gemaakt, wie daarin een naam krijgt en wie lange tijd als voetnoot achterblijft.






Note: De beschrijvingen zijn overgenomen van de uitgevers en Hebban Boekenclub en door mij aangevuld/aangepast.
-
Flowerpower

Vorige week was ik een dagje in Middelburg. Niet om te shoppen maar kunst, historie en architectuur aan mijn zus en zwager te laten zien. Zij logeerden een weekje in Zeeland. (Dat was overigens ook de reden dat ik minder snel reageerde op logjes van collegabloggers).
Over de kunst in het Zeeuws Museum, de historie en architectuur schrijf ik later vast nog een blogje.
Maar nu eerst wat fleurigs. Heel veel bloemen versieren de stad viel mij op. Echte bloemen maar ook kunstbloemen zoals aan de gevel van de mooie bloemenwinkel Huis van de bloemen. Een winkel om ook binnen wat fleur op te snuiven.
Je moet echt van dichtbij kijken en voelen (!) om het onderscheid van echt aan de buitengevel te kunnen zien. Natuurlijk maakte ik ook gelijk een plaatje van het meest gefotografeerde straatje met de paraplu’s.
Ik vind het geweldig om zo tussen de schreeuwerige uithangborden en reclame-uitingen iets liefs en sfeervols te ontdekken.





Zaterdag was ik ook nog even in hometown Terneuzen waar nu langs de Herengracht een bloemrijk stadsparkje is aangelegd met een lief slingerpad ertussen. Allemaal wilde bloemen met nog volop bijen en hommels.

Ik pleit behalve voor meer groen ook voor meer flowerpower in onze steden en dorpen.
-
Uit de (muur)kast

Sigarettenautomaten waren volgens mij de eerste samen met de kauwgomballen automaten. Gelukkig zijn de sigaretten intussen alleen nog maar verborgen in een gesloten kast verkrijgbaar. De snackautomaat met kroketten en frikandellen uit de muur is natuurlijk bekend en ook snoep en drank liggen op verzoek (en uiteraard na betaling) vallen onderin de lades. In Yerseke staat een verse -mosselenautomaat, bij veel boeren kun je terecht voor fruit aardappelen en groente. Voor een ieder valt er wat uit de muur(kast) te halen.
Vandaag las ik op substack de post van Alex &Books.
Every major mall, train station, and airport should have a book vending machine like this.
Ik ben het helemaal eens met hem. Geweldig toch om voor je reis nog een leuk boek te kopen zonder in de rij te hoeven staan in de boekwinkel.

-
70

What cannot be avoid, must be welcomed
William Boyd
Poeh 70 jaar. Vroeger dacht ik daarbij aan lopen met een rollator, stille dagen in het verpleeghuis. Aan truttige schoenen en donkere kleding die bedekt en vooral niet opvalt. Aan bingomiddagen, verveling en misschien ook eenzaamheid.
En nu ben ik er.
Afgelopen week werd ik 70! En draag een spijkerbroek. Leuke shirts en fleurige jurken. Hippe sneakers en felle kleuren. Ik ben fit. Ik plan mijn leven (wel ons huis) niet kleiner maar wel veel dieper.
Er zijn nog zoveel ideeën, er is nog zoveel leuks te doen, moois te zien en blij en dankbaar te zijn.
Misschien is dat het antwoord op de vraag wat 70 is.
70 is niet het einde van iets.
70 is de vrijheid om nieuwe dingen te beginnen zonder jezelf te hoeven bewijzen.
70 is ervaring, maar tegelijkertijd nieuwsgierigheid.
70 is de moed om jezelf opnieuw te verrassen.
70 is soms met humor en een kwinkslag naar de wereld kijken.
Als ik eerlijk ben, klinkt 70 nog steeds een beetje vreemd in mijn oren.
Maar het klinkt al lang niet meer als jee wat oud. Het klinkt als: ja waarom ook niet?
Genieten van mijn leven met kleinkinderen en achterkleinkind, thuis, in de tuin, op het strand, aan de dijk, op vakantie.
Met sporten en wandelen, heel heel veel boeken, met films, met muziek en kunst.
En samen met mijn grote liefde voor meer dan 50 jaar.
De coverfoto met de schitterende regenboog is van Ronnie Verrijzer en genomen op Noord Beveland.
-
Blackberries

Wisten jullie dat je in Nederland maar een (!) bakje wilde bramen in de natuur mag plukken?
Je kunt zelfs een boete krijgen als je meer plukt. Maar dat gaan we natuurlijk niet doen. Al zijn de wilde bramen wel zoveel lekkerder dan die uit de winkel.
Bramen zijn echte (na) zomer vruchten vind ik. De warmte van de augustuszon geeft ze net de lekkere kleurtouch en smaak. Net als alle bessen smaken ze eigenlijk zo uit de blauw/paars gekleurde hand het allerlekkerst.
Overigens denk ik bij de Engelse benaming gelijk aan de eerste zwarte zakelijke smarttelefoons en die later helemaal verdrongen werden door iPhones en Samsungs.
Dooreten
Iedere ochtend en avond als ik met Monty ons rondje loop snoep ik van de bramenstruiken langs het wandelpad. Zomaar, want ze zijn zo lekker de zoet/zure blauwpaarse vruchten. Je merkt wel dat het seizoen zijn einde nadert maar vooral op hoogte en ‘onbereikbare’ plaatsen hangen er nog best wat. Afgelopen week heb ik een nog heel zakje geplukt en een heerlijke cake gebakken met een recept van Yvette van Boven uit haar boek Baked Home: de dooreetcake. De naam zou een een mooi woord voor scrabble zijn maar dekt echt de lading. Je kunt er van blijven eten zo lekker!
https://libris.nl/a/yvette-van-boven/home-baked/500257137

-
Schaduwschilderij

Zo verrassend! Op het rolluik zag ik een fraaie afbeelding van de pruimenboom en een wolk. Schaduwbeelden prikkelen je fantasie, laten je wegdromen en roepen je creatieve inborst op tot actie. En als je het een keer gezien hebt zie je ze overal de schaduwschilderijtjes

-
Zwart wit

Deze week trakteerde ik mezelf op een zwartwit cadeau.
En dan zwart wit in letterlijke zin:
Mooie zwart-witte wol om een trui te breien voor de herfst/winter.
Het is wol van heel donkerbruine bijna zwarte Hebridean schapen uit Schotland en natuurwitte wol van Beierse Merino schapen.
De ‘wilde’ wol heet Wuid (Bavarian Seasalt). Een prachtige naam voor de stoere, sterke uitstraling van de imposante bergen van Beieren en de ruwe zee van Schotland.





Voor de wolkenners: De schapenfoto koos ik vanwege het zwart wit.
De collage is niet van mij maar ik vond ik ook heel mooi passend.
-
Petrichor

Vanochtend rook ik het weer na hele lange tijd: de aardse, mossige geur die vrijkomt wanneer het geregend heeft. Ik hou ervan. Het is een van de geuren uit mijn vroege jeugd die je blijkbaar het hele leven bijblijven.
Toevallig las ik in het boek (overigens een hele mooie roman: ‘Mathilde en Marie’ van Torsten Woywood) ook een stuk over deze geur Petrichor genoemd.

Bloed en steen
Het is een Engels woord in 1964 bedacht door twee Australische wetenschappers, klinkt als het bloed van oude goden – en is het in zekere zin ook: ‘petra’ de steen en ‘ichor’ het bloed van de goden. Petrichor, ik bedacht dat er in Nederlands geen vergelijkbaar woord bestaat. Maar wel natuurlijk de omschrijving: de geur van regen die op droge grond valt. Ik vind het een mooi woord dat niet veel gebruikt wordt.
Als het lange tijd niet heeft geregend en neerslag vervolgens op de droge aarde valt, worden er talloze stoffen opgelost en komt de bijzondere geur tot ontwikkeling. Hoe heviger de regenval en hoe heter de voorgaande dagen, hoe intenser de geur. En vanochtend waren deze condities dan ook enigszins aanwezig. Al was de bui die eind van de nacht viel, bij lange niet genoeg om het enorme neerslagtekort dat we hier hebben teniet te doen.
Het is droog, kurkdroog nu dat het al meer dan acht weken niet geregend heeft. Dus voor de natuur, de boeren en fruittelers en ook onze tuin zou het best nog even wat langer mogen blijven regenen.
Maar daar ziet het niet echt naar uit: vanaf morgen wordt er af en toe een bui verwacht maar langdurige regendagen zullen het niet worden. Wel gaat de temperatuur omlaag en is het stukken aangenamer zomerweer.
En Petrichor komt in mijn lijstje van bijzondere woorden met een betekenis.
-
Slow looking

Zien jullie het ook? Op het plaatje van het spiegelei aan de waslijn ontdek ik naar een tijdje gekeken te hebben iets opvallends: de wasknijper knijpt het eigeel niet kapot, maar het ei loopt van onder uit.
Slow cooking, slow living, slow walking en nu blijkbaar ook slow looking.
In een nieuwsbrief van Proudies werd ik er op geattendeerd: langzaam kijken wararom er meer te zien is als je langer naar iets kijkt.
Ik kende slowcooking al en natuurlijk slowwalking en slow living maar van langzaam kijken had ik nog niet eerder gehoord.
Voor wie meer (uiteraard langzaam) wil weten:
We kijken de hele dag naar beelden, mensen, nieuws en onze omgeving. Toch nemen we vaak maar kort de tijd om echt te zien wat er voor ons staat. Onderzoek naar ‘slow looking’ laat zien dat langer en aandachtiger kijken invloed kan hebben op wat je opmerkt, hoe je iets beoordeelt en wat je erbij voelt.
Misschien wel wat langer naar de coverfoto kijken om nog meer te zien …
Of zoals op deze foto van mijn kleindochter met achterkleinzoon gewoon langzaam kijken met kinderogen om het schone te ontdekken..

-
Naar zee

Het is weer twee maanden geleden dat ik aan het strand was. Ik vond het te heet, te druk, er waren teveel kwallen in het water, teveel auto’s op de weg en ik zag op tegen het zoeken naar een parkeerplaats na de rit van 30 minuten. En in de strandtenten is het ook massa is kassa en moet je bij wijze van spreken blij zijn met een staplaats aan de bar. Nee iedere ochtend dat manlief vroeg: “en ga je nog naar het strand vandaag?” herhaalde ik alle bedenkingen van de vorige dag en verzon er een nieuwe bij.
Toen we nog op 400 meter afstand woonden was het wel anders: dan was ik deze zomermaanden dagelijks te vinden bij ons strandkot aan de rand van de duinen. Gek maar blijkbaar zit een mens (in ieder geval ik dan) zo in elkaar dat je moeilijk van gedachten kunt veranderen en jezelf een zet geeft om iets anders te doen. Maar misschien heeft het ook met leeftijd te maken? Blij zijn met rust, regelmaat,gemak en comfort?
Hoe dan ook ik mis het strandleven dus niet hier aan de kreek in de schaduw onder de boom of tijdens de polder en dijkwandelingen.
Maar het is augustus en zomer in Zeeland, dus een blogje over het strandleven is eigenlijk een must, toch?
Dan maar over het ‘Strandleven in vergane tijden’ . Jullie weten misschien dat ik fan ben van het victoriaanse modetijdperk (te zien in series Downtown Abby en Queen Victoria)

Voor mijn eerdere blog Seasidesblog schreef ik een aantal jaren geleden een blogje over de badmode en het strandleven in die tijd. De blogwebsite zelf bestaat niet meer maar gelukkig hebben we de foto’s nog. De meeste zijn oude postkaarten en foto’s van Vlissingen en Domburg.
En gisteren zag ik per toeval op Threats een leuk ingekleurd filmje (ik hoop dat jullie het kunnen bekijken)
https://www.threads.com/share/BAZKbGHzcD/
Dus even wegduiken in de tijd van badkoetsen, parasols strohoeden en badpakken met shorts…






En wie zin heeft om te lezen:


