-
Barbier
Het zijn er steeds meer in de stad. Barbershops. Mooie meestal witte ruimtes met zwarte stoelen. Grote spiegels en een leren bankstel om te wachten. Aan de muren foto’s van mannen met goed verzorgde baarden, kort, aan de zijkanten opgeschoren haar.
Regelmatig kom ik er met mijn kleinzoon. Ik weet nu hoe een man zich in een lingeriezaak moet voelen: Out of place. Sorry dat ik deze biotoop vervuil.
Iedere keer als ik met kleinzoon ga zie ik opnieuw hoe deze ‘mancare’ dienders hun werk met passie en schwung doen: wassen, knippen, scheren, met de tondeuse de kanten verzorgen, gel, wax of creme in hun handen wrijven en vakkundig opbrengen. Kleinzoon zit relaxed in de stoel tussen de andere mannen en krijgt zijn gewenst hip kapsel.
Op de achtergrond speelt muziek waardoor je je in 1000 en 1 nacht stemming waant. Tussendoor wordt er attent gevraagd of ik een kopje thee of koffie wil. En op een mooi dienblad krijg ik dan hete kruidige thee geserveerd.
“ It’s a man world “ is de song in mijn hoofd. Kleinzoon is klaar en komt naast me staan bij de kassa. Hij pakt een snoepje uit de glazen kom. Ik glimlach van binnen en denk: Hoelang zal ik nog mee mogen met kleinzoon naar zijn afspraak met de herenkapper?
-
Code Rood
Gisteren dacht ik even dat het ging gebeuren: iets donkere wolken en daaruit zou zeker regen vallen. Maar nee, geen druppel. Het is droog, super droog, nu dat het al meer dan zes weken niet geregend heeft. Zeeland heeft het grootste neerslagtekort van heel Nederland. Het gras ligt er verdort bij, de fruitbomen, aardappelen en uien lijden onder hittestress en staan er verpieterd bij in de kurkdroge grond. In het bos lijkt het herfst met all het blad op de grond. In de natuurgebieden lopen de boswachters en vrijwilligers extra rondjes vanwege de brandgevaar. Code Rood.
Bomen gooien hun bladeren af bij neerslag tekort (en grote warmte) las ik. Bomen kunnen niet verkassen staan met hun ‘voeten’ in de grond geworteld met hun kronen naar de hemel wijzigen. Wij mensen doen onze kleren uit en gaan naar het strand, zwembad of zoeken de koelte op in huis. Of de schaduw van hun bladeren.
Als ik s’ochtends mijn rondje met Monty loop denk ik wanneer had ik eigenlijk een voor het laatst jas aan? Wanneer was het echt bedekt, grijze lucht in plaats van strakblauwe? Wanneer viel er echt regen? Het lijkt eeuwen geleden…
Jaren geleden las ik twee boeken van Maja Lunde over de klimaatcrisis. Nu actueler dan ooit.
In de wachtkamer van de ortho van mijn kleindochter zag ik een mooi schilderij, vond het passend bij Code Rood.
Voor de muziektip op De moeite waard pagina van augustus koos ik Morcheeba met ‘Rome wasn’t build in a Day van Fragments of freedom. Met een positieve kijk op de toekomst.
-
Grote stappen
Op deze maandag een kleine terugblik op een mooie week: op drie dagen iedere dag een prikkelarme polderwandeling met 11.000 stappen per keer gemaakt. genoten van de mooie vergezichten en de enorme rust.
Behalve de wandelingen ook twee keer krachttraining bij de personal trainster gedaan verder tegengaan van mijn Ostereopose. Zij is nu met vakantie dus het wordt thuiswerk voor mij.
Leesvoer
Afgelopen week heb ik drie nieuwe boeken in de bieb geleend (De grote schoonmaak van Rob van Essen, De levenscyclus van de gewone octopus van Emma Knight en Een handvol goud van John Steinbeck) Ik twijfelde waar ik mee zou beginnen, dat is dus De levenscyclus van de gewone octopus geworden. Lekker luchtig leek mij en de zwaardere kost van Steinbeck en Van Essen volgt dan vanzelf.
Podwalk – Kunst tussen stad en zee
Verder heb ik de verbeeldingsroute 2026 in mijn stad ontdekt met onder andere de gedichtenbloulevard en een kunstpodwalk.
Tijdens de audiowandeling van 60 tot 90 minuten ontdek je bijzondere kunstwerken en markante plekken.
Onderweg hoor je niet alleen achtergrondinformatie over de kunstwerken en hun makers, maar word je ook uitgenodigd om zelf te kijken, te denken en te ervaren. Luisterend naar de achtergronden die verteld worden laat je je eigen verbeelding het werk doen!
Dit is zo leuk dat ik een apart blogje daaraan zal wijden.
Oogst
Het is weer pruimentijd en ik heb kilo’s pruimen in de tuin geoogst. Behalve pruimenjam gekookt ook een cake gebakken, Zondag waren de kleinkinderen weer terug van vakantie en kwamen gezellig langs. De pruimencake was natuurlijk in een mum van tijd op.
Hand-en Denkwerk
Na een kleine pauze ben ik weer verdergegaan met mijn breiwerk, de paarse katoenen zomertrui. Het is de eerste keer dat ik naadloos van boven naar beneden brei en dat is best puzzelen met de mouwen.
Voor mijn blog heb ik drie berichten geschreven. In een soort van ‘overmoed’ het thema gewijzigd van mijn WP website. En toen moeten constateren dat de likes en reacties niet meer zichtbaar zijn. Gisteren een hele avond geprobeerd om bij mijn WP dashboard te komen maar dat lukte opeens ook niet meer. Iets met de browser. Gelukkig was er AI hulp en met medehulp van manlief is het vanmiddag gelukt. Er moet nog wel ‘t een en ander aan de layout enz van de site gebeuren maar dat komt wel deze en komende weken.
Uitzicht
Vrijdag stond er een lekkere lunch op het programma. Samen met manlief genoten van het uitzicht op de Westerschelde.
Zaterdag heerlijk gelummeld in de tuin en ‘s avonds het 2de seizoen van nieuwe spannende serie gestart. The capture op NPO.
Wat wil een pensionada nog meer?
-
Met de groeten uit
Het is vakantietijd. De maand juli zit al over de helft.
Vakantietijd: je merkt het aan de rust hier op de kreek, minder verkeer op de wegen, de stille schoolpleinen en zelfs in de supermarkten. Het lijkt alsof zeker de helft van de mensen op vakantie is. Als ik wandel kom ik maar een enkeling tegen. Stilte alom.
Wat een verschil met de kust, daar is het overal superdruk : op het strand, de fietspaden, de wegen, de parkings en in de supermarkten. Druk druk druk.
Gek dat alles in dezelfde maand op dezelfde tijd op 30 kilometer afstand een totaal andere beleving oproept.
Deze week zocht ik een oude foto en vond ik in de dozen ook een aantal postkaarten. Ansichtkaarten van vakantieoorden in Denemarken en Italië. In de jaren 60 en begin 70 geschreven aan mijn opa in het verzorgingshuis. Korte zinnen meestal over het weer en dat het zo fijn was daar. Altijd eindigen met de vraag hoe het met hem was en dat ik blij zou zijn hem weer te zien. Mijn vader schreef meestal ook nog een korte groet onder.
Nu krijgen we als grootouders appjes en filmpjes en voeren we facetime gesprekken met de kleinkinderen op vakantie in Spanje.
Toch zijn er in de souvenirwinkels aan de kust nog volop ansichtkaarten te kopen. Met zonnige strandgezichten en de groeten vanuit de leukste plekken in Zeeland. Zouden er nog vakantiegangers zijn die een kaartje schrijven?
“Met de groeten uit …”
Voor de maand juli koos ik voor ‘de moeite waard’ pagina het schilderij van Frans van Veen – The Juliët Letters. Geen juli kaart maar brieven.
-
Schaduw
Mijn achterkleinzoon had hem snel gevonden toen hij in de tuin rondscharrelde: de mooie schaduwplek in grootoma’s strandstoel. Fascinerend vond hij de zonnestraaltjes die door het riet naar binnen drongen. Een mooi rooster van licht en schaduw.
Afgelopen weken was het een zoektocht naar schaduw. Het leverde behalve koelte ook mooie plaatjes op.
Zoals de palen op het strand, de vuurtoren, maar ook de bomen op de dijk.
En op Instagram zag ik een heel leuk initiatief: de hoedenboom. Heerlijk toch om even een strohoed tegen de felle zon op je hete hoofd te zetten. (Natuurlijk zijn er mensen die het niet hygiënisch vinden, maar ik vond het geweldig verzonnen)
Vandaag is het voor eerst sinds lange tijd bedekt. Een vreemde gewaarwording vanochtend toen ik met Monty wandelde.
-
Verward
Afgelopen week op een warme avond iets voor 9 uur: Voor ons huis op het onverharde pad staan twee politieagenten en twee ambulancebroeders. Tussen hen een verwarde, soms erg psychotische jonge man uit de buurt. Zij praten met hem, stellen vragen, luisteren, hij reageert soms heftig, onverstaanbaar, dan weer rustig en vrij duidelijk. Het duurt wel een half uur, er komt nog een politiewagen met twee agenten erbij. Uiteindelijk gaat hij mee met hen naar de ambulance.
Het is triest, het is aangrijpend. Ik heb bewondering voor de agenten die urenlang bezig zijn met verwarde mensen zoals vanavond en eerder. Heb te doen met deze man die aan zijn lot wordt overgelaten en door zijn toestand de schrik van de buurt is.
Ben boos op de vader die een huisje kocht voor deze jonge man en hem hier ‘gedumpt’ heeft en nu de buurt (veel oudere mensen maar ook jonge kinderen, zij durven niet meer de straat op nadat hij hen meerdere keren bedreigd heeft met messen) opzadelt. Teleurgesteld in de instellingen die hem keer op keer kortstondig opnemen en dan weer naar huis sturen.
De buurtapp waarschuwt ons als hij weer in alle staten is en dan komen de hulptroepen voor de zoveelste keer weer in actie…
Op NPO Start is Verward te zien. Een Documentaireserie over de complexiteit rondom verward gedrag. Jessica Villerius loopt mee met het arrestatieteam, wijkagenten en het crisisteam.
-
Zomerlezen #1
Eigenlijk was de planning voor vandaag een ander blogje. Maar toen vanochtend een passerende wandelaar tegen mij zei dat je met zo’n plekje niet naar buitenland op vakantie hoefde, vond ik ik deze reminder van WP perfect passen.
Heerlijk in de schaduw met een verkoelend zeebriesje zit ik in de tuin onder de hazelaarboom te lezen. Lachen met een grappige roman, wegduiken in …
Zomerlezen #1 -
Gemis
Leef in het nu en leef vooral vrolijk’
Een van mijn favoriete schrijfsters is overleden. Marjan Berk, bijna 94 jaar oud.
Haar laatste boek, het vorig jaar verschenen Hofdames, over de vrouwen in het Occohofje aan de Nieuwe Keizersgracht in Amsterdam, waar zij zelf ook woonde heb ik met heel veel plezier zowel beluisterd (door haar zelf voorgelezen) als in de papieren versie gelezen. Zoals ook Nooit meer slank, Traangas, De feminist, Nooit te oud, Teflon baby, De leukste oma van de wereld en Op weg naar de toekomst.
Ook de columns in de PZC (AD) waren altijd iets waar ik naar uitkeek.
Ze was onafhankelijk en optimistisch en droeg dat altijd uit in haar columns. Haar columns gingen over allerlei alledaagse dingen. “Maar zij probeerde altijd een positief licht te laten schijnen,” aldus hoofdredacteur Rennie Rijpma. “Ze lichtte de mooie dingen van het leven uit: kunst, cultuur, reizen.”
Ze kon prachtig schrijven over rommel in huis, de strijd tegen de kilo’s en ontsporende relaties.
Berk werd door Opzij ‘de koningin van het lichte boek’ genoemd en wist feilloos en met humor de finesses van het dagelijks leven bloot te leggen.
Ook heeft ze zich in gezet voor de emancipatie van ouderen en laageletterden, hiervoor gaf ze lezingen in het hele land.
Marjan Berk was een vrouw met een scherpe geest, veel humor en een eigenzinnige blik op het leven.
Hema
Van een geheel andere orde is het gemis van de leuke eetgelegenheid bij de Hema in Terneuzen. Toen ik afgelopen zaterdag met kleindochter wilde lunchen bleek deze tot onze zeer grote teleurstelling gesloten. Navraag bij de kassa leverde op dat het niet van tijdelijke aard was voor een verbouwing of zo maar definitief.
Zo jammer het was er altijd lekker en gezellig. Mijn oudste kleindochter van 24 wist zich nog goed te herinneren dat ze maandags altijd met opa daar tussen de middag ging lunchen en iets mocht kopen, een pen, gummetje of ander klein spul.
Collega blogster @matroosbeek schreef er eerder ook al over.
Ik moest denken aan onze vakanties in Noord Italië. Waar we in ons dorpje altijd naar een kleine pizzeria, (gerund door een familie van twee broers, hun vrouwen en een zwager) gingen. Tot op eens na jaren de familie vertrokken was en de pizzeria was overgenomen door een zeer toeristisch ingestelde nieuwe eigenaar. Het was voor ons toen die eerste avond een echte deceptie. We zijn er nooit meer naar toegegaan.
Maar zo is het dat je soms hevig teleurgesteld bent als iets op eens er niet meer is waar je aan gehecht bent, wat vertrouwd is en wat je plezier geeft.
-
By the sea
Ik luisterde vanochtend toevallig naar een mooie song met de titel By the sea. Ja en dan is een blogje over de zee, strand en zin in de zomer een goede start voor juli. Natuurlijk met passende foto’s van onze eigen Zeeuwse seaside. En een klein beetje weemoedig denkend aan mijn vroegere seasideblog.
Overigens geen spijt dat ik twee jaar geleden gestopt ben maar het waren toch altijd heel mooie blogjes over het leven aan de kust.
Dus bij deze
By the sea
By the sea
Everything gets lighter
By the sea
We are young again
With the wind
And the warmth
All around us
For a while this is all we need
By the seaside is van Quiet North
-
Kleur
Omdat ik dit een mooie echt zomerse blogpost helemaal passend bij deze zomerdag vind, doe ik het dan voor de eerste keer: iets herbloggen , ben benieuwd of het werkt…
“Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is” werd deze week weer eens bevestigd. Het was een mooie start van de zomer met warmte, …
Kleur
Life is full of beauty: over wat mij verwondert, beweegt, inspireert en laat glimlachen
Bright sight of life 