De wind ruist door de bomen, de zon schijnt, langzaam zeilt de boot voorbij, fietsers in vrolijk tenue passeren wandelaars en hardlopers, er wordt gevoetbald en bij de picknicktafels gechillt.
Een voorzomerdag in juni. Het leven gaat door.
Maar anders dan anders. In gedachten ben ik stil en verdrietig. Verdrietig om leven dat abrupt is weggenomen. Om wonden in hoofden en harten die nooit meer zullen echt genezen. Om lege plekken thuis, op school, op de clubs, in vriendenclubjes.
Je voelt je machteloos. Er zijn geen antwoorden op je vragen.
Soms is stilte het enige eerlijke antwoord.
Bright sight of life 