Een brief aan twee columnisten die afscheid namen.
Drie weken geleden zaterdag viel het doek voor Daan de Launay in Mezza.
Zij schreef voor de laatste keer in columnvorm voor de weekendbijlage van krant (onderdeel van het AD). Na vijf jaar met veel liefde geschrevene columns besloot zij te stoppen.
In juli schreef Jan van Toortelboom over zijn ‘afscheid’ als columnist in dezelfde krant:
“..stukjes over het gezin waarin ik opgroeide, over dagelijkse beslommeringen en gedachten, over Zeeland en haar natuur, over de onverzettelijke Zeeuwen. Nu is het tijd om de laatste beweging te maken.”
Zinnige zinnen
Ja en nu? een brief schrijven aan beiden om hen te bedanken en te zeggen hoe ik genoten heb van hun schrijfsels en dat ik de columns mis.
Beste (of kan lieve ook? of is dat te amicaal?)
Het spreekwoord dat je pas iets mist als het er niet meer is. En dit is zo waar!!
De zaterdagochtenden zijn niet meer hetzelfde. Eerst moesten wij als lezers van de PZC de prachtige verhalen van jou, Jan “met nuchtere melancholie, soms afgetopt met wat humor”.
En nu stopt dan ook de pagina gevuld met jouw pen Daan. Het was iedere keer weer “eerst de column van Daan lezen… “
Zoals chef Mezza Claudia Straatmans schreef: “die met zoveel herkenning, troost, schoonheid en inzicht een luikje in haar hart opende en dit deelde met ons…”
Aan alles komt een einde natuurlijk en soms is het gewoon mooi geweest en ben je er klaar mee. Maar als lezer ben je wel erg afhankelijk van de schrijver om het maar zo te zeggen. En zoals nu blijkt moet je dus het door hem en door haar gekozen einde respecteren en accepteren al wil je het niet echt.
Dank beiden! Voor de glimlach, de traantjes, de frons tussen de wenkbrauwen, de knipoog naar het leven, het relativeren van veel overdreven zaken, koesteren van iets kleins en vooral voor alle mooie zinnige zinnen en leesminuten die jullie mij zomaar vanuit het papier gaven.
Geef een reactie