-
Voetbal oma en metime
Gisteren was het mijn beurt om middelste kleindochter naar de training in Vlissingen te brengen. Zij is keepster en voetbalt bij de jeugd voetbal opleiding Zeeland in Vlissingen en bij de KNVB regio zuid in Eindhoven. Opa rijdt twee of drie keer per week naar Vlissingen, papa naar Eindhoven en een keer is oma chauffeur.
Ik geniet iedere week van de ritten, haar muziek uit de speaker, ze zingt dan volop mee en we voeren tussendoor hele mooie gesprekken. Echt quality time.
Tijdens de twee uur ga ik Vlissingen in of wandel langs de boulevard. Vandaag naar een van de vier leuke boekhandels in Zeeland, Boekhandel ‘T Spui. Lekker rondkijken en iets uitzoeken voor de boekenbon die ik nog had. Mooi geslaagd met twee boeken. En zo fijn ik hield op mijn bon zelfs nog een bedragje over voor de aanstande boekenweek.
Met de nieuwe aanwinst in mijn tas trakteerde ik mezelf vervolgens op iets lekkers in Tea En lunchroom Tilly Rose
In ‘Hoe leef je een kunstrijk leven’ ben ik gelijk begonnen. Wat een bijzonder mooi boek.
Op de omslag: “met dit boek in de hand moedigt Katy Hessel ons aan om meer aandacht te schenken aan de dingen om ons heen. In een wereld vol prestatiedruk en eenzaamheid wil ze dat we naar buiten kijken, reflecteren, verbinding zoeken en het buitengewone zien in het alledaagse. Een oproep om, aansporing om te denken en vragen te stellen in een wereld die ons dat steeds meer probeert te beletten.”
Voordat ik het wist was het al tijd om kleindochter op te pikken en naar huis te rijden.
Kwam het even goed uit dat ik gisterenavond op mijn (slapende) achterkleinzoon moest oppassen. Gelijk verder gelezen en ben nu bijna op de datum van vandaag in het boek.
Laten we, in een wereld die erop gericht is ons af te leiden, de tijd en de ruimte vinden om elke dag met aandacht en kunstrijk te leven.
-
Verbeelding
Aanstaande donderdag start de nieuwe zesdelige kunstkring cyclus met de titel Een romance tussen kunst en romantiek.
Uiteraard met literatuur, poezie, muziek en beeldende kunst in de hoofdrollen.
De Romantiek wordt ook de meest interessantste periode genoemd omdat het geen vastomlijnde stijlkenmerken kent, zich op allerlei vormen en manieren manifesteert, zich in veel landen in Europa gelijktijdig ontwikkelt en omdat het in alle vormen van kunst toegepast wordt waardoor deze stroming musici, schrijvers en beeldende kunstenaars verbindt.
In eerste instantie is de Romantiek een reactie op de eerdere ‘Verlichting’ en de bijbehorende verering van de rede en het verstand, waarbij geen ruimte is voor gevoel en emotie. Deze twee worden dan juist belangrijke kenmerken van de Romantiek.
Daarnaast kent de Romantiek een ‘romantisch levensgevoel’ waarin in onze tijd romantische begrippen als ‘authenticiteit’ en ‘dicht bij jezelf blijven’ terugkeren.
Ik verheug me op de komende weken omdat de lezingen een beroep doen op mijn verbeelding en ik heerlijk kan wegdromen in all dat moois.
Voor de coverfoto koos ik een schilderij van de Deense kunstenares Anna Archer. Geen ‘romantische’ schilderes overigens maar een impressionist. Ze werd gezien als meester van het licht. In dit schilderij komt dit zo mooi tot uitdrukking.
Imagination
Imagination is ook de onderliggende rode draad in de film ‘The magic of belle isle’. Per toeval kwam ik deze prachtige film met Morgan Freeman (een van mijn favoriete acteurs) tegen.
“A Re-Coming of Age Story.”
De aan een rolstoel gekluisterde Monte Wildhorn was altijd een schrijver maar geeft nu de voorkeur aan de fles en leeft een teruggetrokken bestaan. Monte is zijn passie voor schrijven en leven kwijtgeraakt. Hij brengt zijn zomer door in het stadje ‘Belle Isle’. Hier leert hij zijn buurvrouw en haar drie dochters kennen. Kunnen zij hem helpen zijn inspiratie terug te vinden?
Een van de dochters de 9-jarige Finnegan heeft een rijke fantasie, droomt over haar eiland en verzint verhalen. De schrijver intrigeert haar en daarom ‘ betaalt’ zij hem haar meer te leren over verbeelding. Een ontroerende film over hoe verbeelding ons leven ‘weer’ kan verrijken en vriendschap kan brengen.
https://www.filmvandaag.nl/film/81392-the-magic-of-belle-isle#trailer
En nog iets kunstigs
Deze week heb ik het boek ‘Een reiziger’ van John Boyne uitgelezen en ben ik begonnen met het boek ‘Dream Count’ van Chimamanda Ngozi Adichie. Over beide boeken in een ander blogje meer.
-
Een korte Wintermiddag
Wat was het gisterenmiddag een mooie witte wereld buiten
Heerlijk om te zien, om te bewonderen en in stilte te genieten
Tintelfrisse lucht
Ademwolkjes
Rozerode wangen
Warme chocolade
Mijn favoriete winterdag
… En overigens het duurt nog iets meer dan 30 dagen en dan is het LENTE
-
Al meer dan 50 jaar (Valentijn)
“Voor ons is het iedere dag Valentijn” zei manlief gisterenochtend. De hausse rondom Valentijn laten we aan ons voorbijgaan.
En hij heeft gelijk: al meer dan 50 jaar zijn we partners, vrienden, maatjes en delen we elkaars lief en leed in goede en slechte tijden.
Ergens las ik dit gedicht:
Kom bij me
lig naast me
omarm me
vergeet
*
dan blijven we in bed
eten en drinken niet meer
de buurt verzorgt ons
regelt de toeloop
er gebeuren wonderen
een golf van vrede
trekt over de wereld
zij aan zij
worden we opgebaard
en begraven
op de steen staat
alleen de liefde
Karel Kramer
-
Looking forward
Als je in een bui van nostalgie,
Eens even door je leven bladert,
Geeft dat wellicht weer nieuwe energie,
Voordat een nieuwe fase nadert.Gisteren had ik een afspraak bij de kapper. Ik hikte er al lang tegenaan: het lang houden en alleen punten knippen, nieuw halflang model of helemaal kort.
Het is natuurlijk een luxe probleem zeker in deze wereld waar verschrikkelijke dingen aan de hand zijn.
Ik ging voor de afspraak nog eens door de doos met foto’s van wel 50 jaar. Van lang (zo lang zelfs dat ik er op kon zitten) uit mijn wilde periode met motorrijden, halflang in verschillende stijlen tijdens mijn werk en helemaal super kort na mijn ziekteperiode passeerden de revue.
Gelukkig heb ik een super lieve vakkundige kapper die mij aan de hand van de geselecteerde favoriete kiekjes adviseerde wat het beste bij mijn leeftijd (ja oma en overgrootmoeder), mijn leefstijl mijn look en natuurlijk ook bij de aanstaande lente past.
En zo is het een halflang vlot model met zachte uitstraling geworden.
Some of us are looking back
Some of us are looking forward
-
Warme truiendag
Eigenlijk best een tegenstrijdige naam, toch? Warme truiendag, bestaan er dan ook koude truien? Bedoeling van deze dag is dus om en ‘warme’ trui aan te doen en de thermostaat een graad of wat lager te zetten. Spaar het klimaat en stookkosten is het motto.
Je leest er wel steeds minder over deze dag wel over dat veel mensen (nog) steeds moeite hebben met hun energierekening.
In de herfst, winter en soms ook voorjaar loop ik overigens altijd in warme truien en dikke sokken, alleen de hoeveelheid lagen eronder pas ik aan de buitentemperatuur aan.
Zelfgebreid van schapenwol hier uit de buurt, is heerlijk warm en tijdloos. Of er nog een trui bijkomt dit voorjaar is de vraag, want met mijn huidig breiwerk schiet het niet zo zeer op. Kwestie van leuke afspraken met de kunstkring, oppassen op kleinkinderen, sporten en boeiende boeken die ik eerst wil uitlezen.
Maar ja met een dun t-shirt eronder kan ik straks de trui ook op een koele zomeravond dragen.
De leuke print is van mijn FLOW scheurkalender van dit jaar.
-
Vergeet niet naar de sterren te kijken
“Vergeet niet omhoog naar de sterren te kijken en naar beneden naar je voeten. Voel hoe groot het universum is en hoe klein wij als mensheid.” Woorden van deze strekking zei natuurkundige Stephen Hawkins. In januari keken heel veel mensen naar boven. Niet zozeer om naar de sterren te kijken maar naar het prachtige polarlicht.
Als ik naar dit soort machtige natuurverschijnselen kijk overvalt mij bewondering voor dit moois. Maar ook inderdaad deemoed en het besef hoe nietig wij eigenlijk zijn.
En het neemt mijn woede weg over al het verschrikkelijke wat om ons heen in de wereld gebeurt.
Ja ik ben boos. Woedend op de gestoorde persoonlijkheid die samen met zijn idiote entourage het Witte Huis bevuilt. Boos op de crimineel in het Kremlin, die niet alleen een oorlog voert in Europa, maar ook tegen Europa. Boos op de moordenaarsmullahs in Teheran die hun eigen volk laten afslachten. Boos op de obscene kliek van tech-miljardairs die denken dat ze onze wereld kunnen kopen en naar eigen smaak kunnen hervormen. Boos op het Israelische regime dat al 73.000 doden op zijn geweten heeft en doorgaat met zijn terreur. Boos dus, ik zou nog een tijdje zo kunnen doorgaan, de woede over de toestand van onze wereld is al lang een permanente metgezel geworden.
Het is waar dat de tijden niet per se gezellig zijn. Het is een angstaanjagende wereld met bijna elke dag nieuw slecht nieuws. Het is geen wonder dat men (ik!) zich overgeleverd voelt en hulpeloos. Als een klein deeltje in een groot spel dat anderen spelen en waar je geen invloed op hebt.
Maar, It’s our choice
We hoeven sociale media niet toe te staan dat ze ons opjagen voor meer. Doomscrolling is onze eigen keuze. We kunnen de telefoon wegleggen en lezen. Of een wandeling maken. Of breien. Of muziek luisteren. Ja, sociale media zijn er – en waarschijnlijk zullen ze dat blijven. Maar hoezeer we ons ook laten meeslepen door algoritmen, dat hebben we in de hand. (En stel je nu eens voor dat heel veel mensen ineens weer zouden lezen of iets anders doen in plaats van heel veel reels te consumeren – hoe onbelangrijk alle Instagram, TikTok, Facebook enz. plotseling zouden worden.)
We kunnen onze focus op iets positiefs richten. Als je nieuws hoort of leest of scrolt, zou je echt kunnen geloven dat er alleen maar slecht nieuws is. Dat is natuurlijk niet waar – maar helaas krijgen rampenberichten meer aandacht en meer klikken dan positieve ontwikkelingen en vooruitgang. Ja, triest genoeg dat wij mensen duidelijk zo reageren- maar ook hier geldt: we hebben de keuze en kunnen ons heel bewust concentreren op “goed nieuws”. Ze zijn er zeker (googel gewoon “Good News”, er zijn talloze sites die zich hiermee bezighouden). Niet om te verdringen wat er mis en slecht gaat in deze wereld. Maar om op adem te komen en je vooral bewust te worden: verandering naar het positieve is en blijft mogelijk!
We zijn niet hulpeloos. Gezien wat wereldpolitici kunnen bereiken, lijken onze mogelijkheden natuurlijk klein. En toch: ze zijn er. Veel trends zijn klein begonnen – vooral de markt heeft een grote macht. We kunnen producten boycotten, we kunnen afzien van reizen naar bepaalde landen. Veel kleine dingen kunnen samen een groot verschil maken. Vooral omdat een maatschappelijk kantelpunt al bij 25 procent is bereikt, hebben wetenschappers ontdekt. Een kwart is genoeg! Dat is goed nieuws!
Waarom dit blog
Waarom ik dit bericht heb geschreven
(Waar het op Brightsight meestal heel bewust gaat over de mooie dingen in het leven)
In de eerste plaats om te schrijven tegen het gevoel van hulpeloosheid en overgave, dat me ook overvalt als ik naar de wereld kijk. Juist dit gevoel maakt ons ontevreden en depressief. Daarom kunnen we (ik!) beter keer op keer laten zien dat we een keuze hebben en dingen kunnen veranderen (ook babystapjes zijn stappen).
Zowel op sociaal-politiek en politiek niveau als op privégebied. Het is onze keuze.
En daarom is het goed om naar de sterren te kijken maar wel met je voeten op de grond te blijven.
De foto’s zijn van Juraij Wondergem en Lutz Brauer
-
Gebroken tijd
In het kader van de Week van de Poëzie was Singer-songwriter Vincent Corjanus vandaag te gast in bibliotheek Terneuzen.
Vincent Corjanus is een poëziepopper. Al meer 15 jaar brengt hij tedere, soms rauwe liedjes en poëzie op podia door het hele land.
Gebroken Tijd’ is de titel van het nieuwe boek, de nieuwe tour én de nieuwe single van Vincent Corjanus. Een lied over terugblikken, jeugddromen en zelfreflectie
Voor de poezieweek koos ik dit gedicht van hem.
Het is allemaal verzonnen
En het rijmt zo mooi met de tijd
Wij aan de zijlijn
Moeten we nou lachen of huilen?Spiegelvrees (Vincent Corjanus 2024)
Gebroken Tijd ontroerde en verwonderde me en maakte me nieuwsgierig naar zijn poëzie. Wordt dus vervolgd.
-
Bloed, zweet en ruimte
Het zou eigenlijk om maar twee jaar gaan maar uiteindelijk heb ik een achttal jaren ‘weggegooid’.
In een soort van voorjaarsopruimingmood dook ik vrijdag achter de wandschotten op de 1ste verdieping om dozen met ordners en mappen van mijn bedrijven uit te zoeken. Ik was in de veronderstelling dat het om nog maar twee jaren aan administratie ging omdat ik bij de verhuizing eerder ook al veel had opgeruimd.
Als je zelfstandig ondernemer bent /een bedrijf hebt (was/had in mijn geval), geldt een wettelijke bewaarplicht van 7 tot soms 10 jaar. In mijn geval kunnen de jaren tot 2019 nu in 2026 worden opgeruimd. Ik was er van overtuigd dat er maximaal nog 2 jaren, in papieren versies in de dozen stond, maar dat bleek een totaal verkeerde gedachte: 2010 en alles daarna was nog aanwezig.
Ik weet niet precies wat me zo inspireerde aan deze ‘staatsvergunning’ om legaal papieren afval te creëren, maar met veel inspiratie schoot ik dus achter de schotten, scheurde dozen open en verplaatste me naar het tijdperk van ‘toen ik nog ondernemer was’.
Ik vond ze, bergen bonnetjes netjes op jaargang gesorteerd, bankafschriften op papier die eruitzagen als uit een andere eeuw, ordners met gekleurde tabbladen, mooie ingebonden jaarverslagen van de accountant en nog zo meer. En soort van blij vooruitzicht ontstond daar zwetend boven onder het schuine dak, het vooruitzicht om me te ‘verlichten van deze bewijslast’ toen plotseling een stroompje bloed liep langs mijn vinger. Met de bloedende hand in de lucht rende ik naar beneden op zoek naar een pleister. Een scherp metalen nietje zat vast in mijn nagelbed en nog twee in de vinger. Na een troostkopje koffie, wat gepeuter om de nietjes los te krijgen en met een pleister dan maar weer verder, al was mijn opruimzin beduidend minder geworden.
Met de volle geselecteerde dozen toog ik nog meer zwetend naar de schuur. Omdat we gelukkig nog steeds een aparte rolcontainer hebben voor archief/datavernietiging hebben kon ik dan daar alle inkomsten, uitgaven, btw aangiftes, overboekingen, rente, en alles andere zonder te scheuren in de gleuf van die container schuiven. Maar een ongeluk komt zelden alleen: aan de scherpe rand van de metalen gleuf haalde ik vervolgens mijn andere hand open.
Het werk van jaren was weggegooid ik hield er twee bloedende handen, een bezweet hoofd en een lege ruimte achter de schotten aan over.
Over een aantal weken wordt de container geleegd en is er weer ruimte voor jaren.
“Letting go isn’t loss. It’s space.”
-
Bluemonday
Vandaag is het Blue Monday, zo gezegd de meest deprimerende dag in januari.
Je ziet het pas als je het door hebt:
De reisbureau -advertenties. Dit is namelijk dé tijd om een verre vakantie te boeken, of in ieder geval weg te dromen over zomerplannen. De dagen zijn nog kort, het is vroeg donker. De kerstboom met alle toeters en bellen is de deur uit en je goede voornemens zijn misschien ook al gesneuveld. De derde maandag van januari is Blue Monday- de meest depressieve dag van het jaar.
Onzin natuurlijk. Zoals zoveel hypes is het één grote marketingstunt: Blue Monday werd bedacht door de Britse psycholoog Cliff Arnall voor de Britse reisorganisatie Sky Travel, die mensen wilde overhalen om alvast hun zomervakantie te boeken.
En daar trappen we (ik in ieder geval) niet in !
Vandaag schijnt de zon zon, achterkleinzoon is gelukkig weer thuis na ziekenhuisopname, jongste kleindochter heeft een heel mooi rapport, de honden zijn vrolijk aan het rennen tijdens onze wandeling, afgelopen zaterdag hadden we een leuk familietreffen en vrijdag lunchte ik gezellig na vele jaren elkaar niet te hebben gezien met een oud-collega.
De glazen voorraadpotten zijn weer gevuld met heerlijke vruchtenthee, een grote stapel boeken ligt te wachten, de platenspeler draait zijn rondjes, ik heb een aantal fijne collages gemaakt, mijn breiwerk vordert gestaag en vanavond aten we een lekkere gezonde groenteschotel.
Mijn geluksmomentjes van vandaag en afgelopen week geven mij een sunny monday.
En om nog meer op te fleuren een mooi gedicht tegen de bluemondayblues.
Gedicht tegen de winterblues
Luister goed
ik moet dit
fluisteren. Het is nog
niet bekend.Ver weg, zeg
aan de achterkant van het heelal,
bestaat een wereld.Het is er blauw. De mensen daar –
ze heten anders, maar
het woord daarvoor weten wij niet –zien alles blauw.
Zien.
Ja.Want in het echt,
hoe kunnen wij
dat weten? We zijner niet geweest.
Wij kennen slechts
dat radeloos bericht,vreemd
als een onbekend gedicht,
opgevangen door een satelliet:“Blauwe wereld hier aan
rest van het heelal. Is daar
iemand? Laat u iets horen? Wij snakken naar contact.”Dat was het. Mooi hè.
Wij toch ook?
Diet Groothuis
uit: DICHTER. Blauw
Bright sight of life 