-
Uit de (muur)kast
Sigarettenautomaten waren volgens mij de eerste samen met de kauwgomballen automaten. Gelukkig zijn de sigaretten intussen alleen nog maar verborgen in een gesloten kast verkrijgbaar. De snackautomaat met kroketten en frikandellen uit de muur is natuurlijk bekend en ook snoep en drank liggen op verzoek (en uiteraard na betaling) vallen onderin de lades. In Yerseke staat een verse -mosselenautomaat, bij veel boeren kun je terecht voor fruit aardappelen en groente. Voor een ieder valt er wat uit de muur(kast) te halen.
Vandaag las ik op substack de post van Alex &Books.
Every major mall, train station, and airport should have a book vending machine like this.
Ik ben het helemaal eens met hem. Geweldig toch om voor je reis nog een leuk boek te kopen zonder in de rij te hoeven staan in de boekwinkel.
-
70
What cannot be avoid, must be welcomed
William Boyd
Poeh 70 jaar. Vroeger dacht ik daarbij aan lopen met een rollator, stille dagen in het verpleeghuis. Aan truttige schoenen en donkere kleding die bedekt en vooral niet opvalt. Aan bingomiddagen, verveling en misschien ook eenzaamheid.
En nu ben ik er.
Afgelopen week werd ik 70! En draag een spijkerbroek. Leuke shirts en fleurige jurken. Hippe sneakers en felle kleuren. Ik ben fit. Ik plan mijn leven (wel ons huis) niet kleiner maar wel veel dieper.
Er zijn nog zoveel ideeën, er is nog zoveel leuks te doen, moois te zien en blij en dankbaar te zijn.
Misschien is dat het antwoord op de vraag wat 70 is.
70 is niet het einde van iets.
70 is de vrijheid om nieuwe dingen te beginnen zonder jezelf te hoeven bewijzen.
70 is ervaring, maar tegelijkertijd nieuwsgierigheid.
70 is de moed om jezelf opnieuw te verrassen.
70 is soms met humor en een kwinkslag naar de wereld kijken.
Als ik eerlijk ben, klinkt 70 nog steeds een beetje vreemd in mijn oren.
Maar het klinkt al lang niet meer als jee wat oud. Het klinkt als: ja waarom ook niet?
Genieten van mijn leven met kleinkinderen en achterkleinkind, thuis, in de tuin, op het strand, aan de dijk, op vakantie.
Met sporten en wandelen, heel heel veel boeken, met films, met muziek en kunst.
En samen met mijn grote liefde voor meer dan 50 jaar.
De coverfoto met de schitterende regenboog is van Ronnie Verrijzer en genomen op Noord Beveland.
-
Blackberries
Wisten jullie dat je in Nederland maar een (!) bakje wilde bramen in de natuur mag plukken?
Je kunt zelfs een boete krijgen als je meer plukt. Maar dat gaan we natuurlijk niet doen. Al zijn de wilde bramen wel zoveel lekkerder dan die uit de winkel.
Bramen zijn echte (na) zomer vruchten vind ik. De warmte van de augustuszon geeft ze net de lekkere kleurtouch en smaak. Net als alle bessen smaken ze eigenlijk zo uit de blauw/paars gekleurde hand het allerlekkerst.
Overigens denk ik bij de Engelse benaming gelijk aan de eerste zwarte zakelijke smarttelefoons en die later helemaal verdrongen werden door iPhones en Samsungs.
Dooreten
Iedere ochtend en avond als ik met Monty ons rondje loop snoep ik van de bramenstruiken langs het wandelpad. Zomaar, want ze zijn zo lekker de zoet/zure blauwpaarse vruchten. Je merkt wel dat het seizoen zijn einde nadert maar vooral op hoogte en ‘onbereikbare’ plaatsen hangen er nog best wat. Afgelopen week heb ik een nog heel zakje geplukt en een heerlijke cake gebakken met een recept van Yvette van Boven uit haar boek Baked Home: de dooreetcake. De naam zou een een mooi woord voor scrabble zijn maar dekt echt de lading. Je kunt er van blijven eten zo lekker!
https://libris.nl/a/yvette-van-boven/home-baked/500257137
-
Schaduwschilderij
Zo verrassend! Op het rolluik zag ik een fraaie afbeelding van de pruimenboom en een wolk. Schaduwbeelden prikkelen je fantasie, laten je wegdromen en roepen je creatieve inborst op tot actie. En als je het een keer gezien hebt zie je ze overal de schaduwschilderijtjes
-
Zwart wit
Deze week trakteerde ik mezelf op een zwartwit cadeau.
En dan zwart wit in letterlijke zin:
Mooie zwart-witte wol om een trui te breien voor de herfst/winter.
Het is wol van heel donkerbruine bijna zwarte Hebridean schapen uit Schotland en natuurwitte wol van Beierse Merino schapen.
De ‘wilde’ wol heet Wuid (Bavarian Seasalt). Een prachtige naam voor de stoere, sterke uitstraling van de imposante bergen van Beieren en de ruwe zee van Schotland.
Voor de wolkenners: De schapenfoto koos ik vanwege het zwart wit.
De collage is niet van mij maar ik vond ik ook heel mooi passend.
-
Petrichor
Vanochtend rook ik het weer na hele lange tijd: de aardse, mossige geur die vrijkomt wanneer het geregend heeft. Ik hou ervan. Het is een van de geuren uit mijn vroege jeugd die je blijkbaar het hele leven bijblijven.
Toevallig las ik in het boek (overigens een hele mooie roman: ‘Mathilde en Marie’ van Torsten Woywood) ook een stuk over deze geur Petrichor genoemd.
Bloed en steen
Het is een Engels woord in 1964 bedacht door twee Australische wetenschappers, klinkt als het bloed van oude goden – en is het in zekere zin ook: ‘petra’ de steen en ‘ichor’ het bloed van de goden. Petrichor, ik bedacht dat er in Nederlands geen vergelijkbaar woord bestaat. Maar wel natuurlijk de omschrijving: de geur van regen die op droge grond valt. Ik vind het een mooi woord dat niet veel gebruikt wordt.
Als het lange tijd niet heeft geregend en neerslag vervolgens op de droge aarde valt, worden er talloze stoffen opgelost en komt de bijzondere geur tot ontwikkeling. Hoe heviger de regenval en hoe heter de voorgaande dagen, hoe intenser de geur. En vanochtend waren deze condities dan ook enigszins aanwezig. Al was de bui die eind van de nacht viel, bij lange niet genoeg om het enorme neerslagtekort dat we hier hebben teniet te doen.
Het is droog, kurkdroog nu dat het al meer dan acht weken niet geregend heeft. Dus voor de natuur, de boeren en fruittelers en ook onze tuin zou het best nog even wat langer mogen blijven regenen.
Maar daar ziet het niet echt naar uit: vanaf morgen wordt er af en toe een bui verwacht maar langdurige regendagen zullen het niet worden. Wel gaat de temperatuur omlaag en is het stukken aangenamer zomerweer.
En Petrichor komt in mijn lijstje van bijzondere woorden met een betekenis.
-
Slow looking
Zien jullie het ook? Op het plaatje van het spiegelei aan de waslijn ontdek ik naar een tijdje gekeken te hebben iets opvallends: de wasknijper knijpt het eigeel niet kapot, maar het ei loopt van onder uit.
Slow cooking, slow living, slow walking en nu blijkbaar ook slow looking.
In een nieuwsbrief van Proudies werd ik er op geattendeerd: langzaam kijken wararom er meer te zien is als je langer naar iets kijkt.
Ik kende slowcooking al en natuurlijk slowwalking en slow living maar van langzaam kijken had ik nog niet eerder gehoord.
Voor wie meer (uiteraard langzaam) wil weten:
We kijken de hele dag naar beelden, mensen, nieuws en onze omgeving. Toch nemen we vaak maar kort de tijd om echt te zien wat er voor ons staat. Onderzoek naar ‘slow looking’ laat zien dat langer en aandachtiger kijken invloed kan hebben op wat je opmerkt, hoe je iets beoordeelt en wat je erbij voelt.
Misschien wel wat langer naar de coverfoto kijken om nog meer te zien …
Of zoals op deze foto van mijn kleindochter met achterkleinzoon gewoon langzaam kijken met kinderogen om het schone te ontdekken..
-
Naar zee
Het is weer twee maanden geleden dat ik aan het strand was. Ik vond het te heet, te druk, er waren teveel kwallen in het water, teveel auto’s op de weg en ik zag op tegen het zoeken naar een parkeerplaats na de rit van 30 minuten. En in de strandtenten is het ook massa is kassa en moet je bij wijze van spreken blij zijn met een staplaats aan de bar. Nee iedere ochtend dat manlief vroeg: “en ga je nog naar het strand vandaag?” herhaalde ik alle bedenkingen van de vorige dag en verzon er een nieuwe bij.
Toen we nog op 400 meter afstand woonden was het wel anders: dan was ik deze zomermaanden dagelijks te vinden bij ons strandkot aan de rand van de duinen. Gek maar blijkbaar zit een mens (in ieder geval ik dan) zo in elkaar dat je moeilijk van gedachten kunt veranderen en jezelf een zet geeft om iets anders te doen. Maar misschien heeft het ook met leeftijd te maken? Blij zijn met rust, regelmaat,gemak en comfort?
Hoe dan ook ik mis het strandleven dus niet hier aan de kreek in de schaduw onder de boom of tijdens de polder en dijkwandelingen.
Maar het is augustus en zomer in Zeeland, dus een blogje over het strandleven is eigenlijk een must, toch?
Dan maar over het ‘Strandleven in vergane tijden’ . Jullie weten misschien dat ik fan ben van het victoriaanse modetijdperk (te zien in series Downtown Abby en Queen Victoria)
Voor mijn eerdere blog Seasidesblog schreef ik een aantal jaren geleden een blogje over de badmode en het strandleven in die tijd. De blogwebsite zelf bestaat niet meer maar gelukkig hebben we de foto’s nog. De meeste zijn oude postkaarten en foto’s van Vlissingen en Domburg.
En gisteren zag ik per toeval op Threats een leuk ingekleurd filmje (ik hoop dat jullie het kunnen bekijken)
https://www.threads.com/share/BAZKbGHzcD/
Dus even wegduiken in de tijd van badkoetsen, parasols strohoeden en badpakken met shorts…
En wie zin heeft om te lezen:
-
Barbier
Het zijn er steeds meer in de stad. Barbershops. Mooie meestal witte ruimtes met zwarte stoelen. Grote spiegels en een leren bankstel om te wachten. Aan de muren foto’s van mannen met goed verzorgde baarden, kort, aan de zijkanten opgeschoren haar.
Regelmatig kom ik er met mijn kleinzoon. Ik weet nu hoe een man zich in een lingeriezaak moet voelen: Out of place. Sorry dat ik deze biotoop vervuil.
Iedere keer als ik met kleinzoon ga zie ik opnieuw hoe deze ‘mancare’ dienders hun werk met passie en schwung doen: wassen, knippen, scheren, met de tondeuse de kanten verzorgen, gel, wax of creme in hun handen wrijven en vakkundig opbrengen. Kleinzoon zit relaxed in de stoel tussen de andere mannen en krijgt zijn gewenst hip kapsel.
Op de achtergrond speelt muziek waardoor je je in 1000 en 1 nacht stemming waant. Tussendoor wordt er attent gevraagd of ik een kopje thee of koffie wil. En op een mooi dienblad krijg ik dan hete kruidige thee geserveerd.
“ It’s a man world “ is de song in mijn hoofd. Kleinzoon is klaar en komt naast me staan bij de kassa. Hij pakt een snoepje uit de glazen kom. Ik glimlach van binnen en denk: Hoelang zal ik nog mee mogen met kleinzoon naar zijn afspraak met de herenkapper?
-
Code Rood
Gisteren dacht ik even dat het ging gebeuren: iets donkere wolken en daaruit zou zeker regen vallen. Maar nee, geen druppel. Het is droog, super droog, nu dat het al meer dan zes weken niet geregend heeft. Zeeland heeft het grootste neerslagtekort van heel Nederland. Het gras ligt er verdort bij, de fruitbomen, aardappelen en uien lijden onder hittestress en staan er verpieterd bij in de kurkdroge grond. In het bos lijkt het herfst met all het blad op de grond. In de natuurgebieden lopen de boswachters en vrijwilligers extra rondjes vanwege de brandgevaar. Code Rood.
Bomen gooien hun bladeren af bij neerslag tekort (en grote warmte) las ik. Bomen kunnen niet verkassen staan met hun ‘voeten’ in de grond geworteld met hun kronen naar de hemel wijzigen. Wij mensen doen onze kleren uit en gaan naar het strand, zwembad of zoeken de koelte op in huis. Of de schaduw van hun bladeren.
Als ik s’ochtends mijn rondje met Monty loop denk ik wanneer had ik eigenlijk een voor het laatst jas aan? Wanneer was het echt bedekt, grijze lucht in plaats van strakblauwe? Wanneer viel er echt regen? Het lijkt eeuwen geleden…
Jaren geleden las ik twee boeken van Maja Lunde over de klimaatcrisis. Nu actueler dan ooit.
In de wachtkamer van de ortho van mijn kleindochter zag ik een mooi schilderij, vond het passend bij Code Rood.
Voor de muziektip op De moeite waard pagina van augustus koos ik Morcheeba met ‘Rome wasn’t build in a Day van Fragments of freedom. Met een positieve kijk op de toekomst.
Life is full of beauty: over wat mij verwondert, beweegt, inspireert en laat glimlachen
