-
Healthy Habbits
wandelen, zwemmen, chillen met een boek en een middagdutje doen in eigen tuin zomaar wat bezigheden van de afgelopen weken.
Beter kan het niet of zoals ik vanochtend las: Het is hier ook mooi … Waarom zou ik weggaan?
Gelukkig gaat het met mijn gezondheid weer beter. Vanwege een kaakoperatie noodzakelijk door de ostereopose moest ik een noodgedwongen een kleine pauze van een aantal weken inlasten maar nu ben ik weer volop -wel in eigen tempo- fysiek en mental aan het opknappen.
Iedere dag op pad om het hoofd leeg te maken en inspiratie op te doen. En natuurlijk beelden, geuren en geluiden opsnuiven maar vooral ontspannen en bewust genieten van alles.
Om te geloven in de dag
draai ik -met zorg-
het leven een slag
Zo nu valt er
licht en kleur op een kant
die ik niet zag
Na de intensieve en helaas vervelende periode ben ik gemotiveerd om mijn lichamelijke conditie een boost te geven.
Zo ben ik afgelopen weken een aantal keren per week een uurtje wezen zwemmen. Het doet me zo goed merk ik en als het buitenbad (helaas) volgende week sluit ga ik binnen gewoon verder met deze gezonde gewoonte.
Verder in de tuin wat gerommeld, de appels kunnen nu worden geoogst. Niet zo een rijke oogst als bij de pruimen, de appelbomen (zeker de jonkies) hadden duidelijk meer last van hittestress.
Mijn dagen zijn goed gevuld: Ik begin de dag altijd met een vast ochtendritueel met stretch en krachtoefeningen, dan een wandeling met Monty en zwemmen.
Een keer in de week is het wat ‘harder’ werken met de personal trainer.
Middags doe ik wat langere wandelingen, op sommige dagen met de oppashonden van de family, en ‘pas’ ik dan ook twee middagen op de kleinkinderen. Op hun puberleeftijd is dat overigens steeds meer ‘aanwezig zijn met lekkers om te eten en te drinken’ en met huiswerk helpen.
In de avonden pak ik regelmatig een bioscoopfilm, lees ik boeken (tegenwoordig ook in verschillende talen) en luister ik naar muziek.
Ook neem ik daar waar het kan de fiets in plaats van de gemotoriseerde vierwieler.
En leuk: in september start ik ook weer met tai chi qi gong. (Daarover binnenkort meer)
Hersenonderzoeker prof Erik Scherder (https://scherder.nl/) stelt dat het voor hoofd en lijf zeker op oudere leeftijd heel gezond is om nieuwe dingen op te pakken …misschien dus een nieuwe andere taal leren? De cursus Italiaans lag klaar en de eerste lessen zijn al gevolgd. ‘Va bene’
Dus eigenlijk een rustig druk leventje zo #hieraandekreek.
Oh ja tussen alle hoofd- en lichamelijke bedrijvigheid door ook heerlijk een kopje espresso aan de leuke bistro set naast ons huis.
-
The north
Vanavond is het weer filmavond. De plaatselijke bioscoop vertoont in de rubriek Arthouse altijd mooie en bijzondere films. Omdat het meestal niet zo druk is en de films van een ander soort genre zijn, kan ik er ook gerust naar toe zonder vrees voor prikkels van luidruchtige bezoekers en herrie van de film zelf.
The North stond op mijn wensenlijst, dus ik ben erg benieuwd.
The North
Tien jaar nadat ze huisgenoten en beste vrienden zijn geworden, beginnen Chris (35) en Lluis (34) aan een 600 kilometer lange wandeltocht door de Schotse Hooglanden. Ze volgden de West Highland Way en de Cape Wrath Trail en brengen 30 dagen samen door in de natuur, in de hoop hun ooit zo sterke vriendschap nieuw leven in te blazen. Maar terwijl Chris nog steeds druk is met werk en het leven thuis, is Lluis vastbesloten om de tocht af te maken en te bewijzen dat hij het kan. “Wandelen is helemaal niet per se helend en het biedt al helemaal geen garantie voor geluk, is een verrassende conclusie die uit The North valt te trekken,” aldus de Volkskrant, die de film vier uit vijf sterren geeft. “Waar de buitenwereld vermoedelijk twee gelukkige mannen in de kracht van hun leven ziet, is hun innerlijke reis eerder verwarrend en turbulent.” -
Zinderend
De komende dagen blijft het warm. Zinderend is misschien een betere omschrijving.
Dit jaar schijnt de zomer eindeloos te zijn, tenminste voor mijn gevoel.
Een echte zomer zoals vroeger zei ik tegen manlief. Natuurlijk waren de zomers vroeger ook niet allemaal zo maar in mijn hoofd zijn ze nog steeds vol warmte en zon.
Herinneringen aan prachtige dagen in het zwembad, heel veel ijsjes smeltend in het hoorntje, koude limonade of vruchtenthee thuis in de tuin onder de boom, urenlang hand in hand in de wei liggen, met een strohalm in je mond en de wolken bestuderen. Het suizen van de bladeren van de bomen, het heerlijke lummelen en de lange zwoele avonden.
De eerste verliefdheid (eigenlijk gek waarom altijd in de zomer en niet in de winter?)
…maar vooral een verlangen naar die zomer
Naar die nooit meer terugkerende, zinderende mooie magie van de eerste keren
Deze zin uit het boek ‘De grote zomer ‘ van Ewald Arenz geeft het wonderlijk mooi weer.
-
Onderweg
Zie de wondere dingen in de gewone dagen
Afgelopen maanden heb ik veel gelezen, muziek geluisterd en ben regelmatig naar een mooie film geweest. Het werd dan ook tijd om mijn pagina ‘De moeite waard’ op de website te updaten.
Nu dan een kleine selectie van boeken over jong en oud zijn, zomer(liefdes),vriendschap, je weg zoeken en vinden (letterlijk en figuurlijk).
En over de grote vragen van het leven: waarom geven we aandacht aan werk, materiële zaken in plaats aan mensen en zingeving. Hoe kunnen we onze eigen dromen realiseren ?
Waarom begint het echte leven pas dan als we beseffen dat we maar een leven hebben?
Ook de film On Ira gaat over deze thema’s.
Tenslotte een beetje zomerstemming met London Grammar’s Santa Fe.
De coverfoto is van de tjalk De Vrijbuiter (https://vrijbuiterzeilen.nl)
Wiebe en Suzan hebben een mooie nieuwsbrief over hun schip en projecten
Neem gerust eens een kijkje
-
Flower power
Het mooiste van de zomer voor mij de bloemen en dan bedoel ik de ‘wilde’ bloemen. Als ik wandel of fiets speur ik naar blauw, geel, roze, rood en wit in het groen.
Het wilde bloemenmengsel dat ik dit voorjaar in onze tuin uitzaaide is nog niet de weelde die ik voor ogen had maar dit zal volgend jaar wel komen verzekert de kenner. Dus hier nog even geduld en je ogen nu dan maar de kost geven op vreemd terrein.
Waar ik vroeger vooral van strakke geometrische vormen in strakke kleuren hield, is het nu bont en bloemig. Het lijkt erop dat hoe ouder ik word, hoe meer ik de zachtheid, vrolijkheid en het beetje ‘wanorde’ van de wildflowers in het echt en op patroon waardeer. Het maakt me vrolijk en geeft zo kleur in mijn dagelijks leven.
Niet alleen in de tuin overigens, ook in huis, boekenkast en zelfs in mijn kledingkast komen er steeds meer gekleurde prints en flowerpower.
BLOEM
Haar ongegeneerd
in klare eenvoud
stralend
zien bloeien
Geeft
lucht en ruimte
om zelf
te wortelen en groeien
Ariena Ruwaard
-
Geduld
Het is al weer langer dan twee maanden geleden dat ik een blogpost schreef. Helaas een wat onvrijwillige pauze door ziekte (aanval van agressieve bacteriën op gezicht, kaak, mond, ogen en nieren) gepaard met veel pijn en ongemak om het kort te houden. Ik had geen zin om daarover te bloggen en ook gewoon even geen inspiratie en puf. Gelukkig gaat het langzaam aan wat beter. Dus we pakken de draad (of toetsen van de laptop) weer op.
Zingende vogels, uitschietende fruitboompjes, wilde bloemen en geduld
Deze kop lijkt misschien een vreemde combinatie, en toch is dit zo typisch voor de lente. Nu de bomen groen worden, de vogels druk heen en weer vliegen met takjes voor hun nestjes, er weer veel gewandeld en gefietst wordt, is er overal ineens volop beweging en groei.
We (of eerlijk gezegd manlief) hebben voor veel nieuwe planten en boompjes in onze tuin gezorgd. Sommige zoals de schietwilg en de kardinaslsmuts gekregen als spriet/stokjes, andere gekocht: Twee appelbomen, een kers, een peer moeten de komende jaren voor fruit van eigen bodem zorgen. Naast de bestaande oude appel-en pruimenboom en de bessenstruiken. Daarnaast nog wat klimop en hulst voor tegen de kastanjehouten afscherming aan. Op de wat zompigere plekken hebben wat is riet/gras/bamboe geplant en op een zonnige plek staan drie meidoornstruiken in wording en twee jonge jasmijnplanten.
En liefst zou ik nog heel veel heesters en vaste planten erbij willen hebben.
In potten en op wat schralere plekken in het gras hebben we wilde bloemenmengsels gezaaid. Het heeft even ( voor mij veel te lang) geduurd voordat de boompjes uitliepen en de bloemen opkwamen. De grond goed vochtig houden en af wachten.
Poeh wat duurde het lang voor mijn gevoel. Komt er wat naar boven? Kun je al jonge scheuten zien? Iedere ochtend ging ik gelijk kijken of er al iets was…
Herkenbaar? We zijn vaak maar ongeduldig… Deze quote deed me daar aan denken,:
‘Heb geduld.
Gras groeit niet harder door eraan te trekken.’
Geen haast
De natuur laat zich niet haasten. Alles heeft het tempo van wat goed is. Daar kunnen we van leren, want ook in je eigen leven zijn er dingen die zich niet laten dwingen, en waar je de tijd voor mag nemen, blijkt zeker als je ziek bent en het herstel niet zo voorspoedig verloopt als je wilt.
Vandaag las ik een mooie spreuk bij collegablogger John:
“Bezig zijn is soms het beste medicijn – voor ongeduld, voor machteloosheid, en voor gedachten die anders te veel ruimte krijgen.” John
Monty staat al ongeduldig te wachten voor onze vaste ochtendroutine: een uitgebreide wandelronde langs de kreek. Prachtige kleuren, spiegeling op het water, de natuur laat zich van haar beste lentekant zien op deze oh zo mooie zonnige ochtend. Na weken ziek zijn voelt dit echt goed.
-
Hekwerk
Een kleine week kunnen we nu ons mooie hekpoortje gebruiken. Een poortje zoals deze van kastanjehout en een Franse schapenhek- omheining stond al lang op mijn wensenlijst. Een beetje zoals vroeger op de boerderij van mijn opa.
We zochten een alternatief voor het lelijke gaas dat de vorige bewoners tussen de palen hadden aangebracht. Het moest bij de landelijke uitstraling (vooral niet te strak en geen afgesloten bouwmarkt Fort Knox idee) passen die we zo mooi vinden hier aan de kreek. En toen kwam ook mijn stiekeme droom van opa’s hekwerk met poortje weer boven.
Van de boerderijshop waar we een eerste rol met de kastanjehouten puntige (daarin zit het verschil met het Engelse schapenhek met stompe punten) voor het uittesten hadden gehaald, begrepen we dat de bodem eerst wat droger moest worden voor dat de palen er in konden. In te zompige (vind ik zo een mooi woord in het Zeeuws) zware kleigrond die we hier hebben kunnen ze namelijk niet boren voor de houten palen.
Dus we testten het eerst uit in december met de latten tegen de ijzeren palen die er toch al stonden. Het plaatsen ging super makkelijk met een mooi resultaat.
En omdat het dus goed beviel en nu een drogere periode was werd de rest van de omheining met het poortje uiteindelijk vorige week geplaatst.
Het hout zal nog vergrijzen en wordt dan echt mooi verweerd. Je ziet nu al een beetje verschil tussen nieuw en eerder gezet. En natuurlijk komen er bij de kale grindtuingedeeltes nog struiken, boompjes en klimplanten achter/tegen het hek.
Maar het staat al prachtig ik geniet iedere keer als ik door het poortje loop en denk aan opa.
-
Spring maar achterop
Schreef ik ik in mijn vorige blogpost dat het soms lastig is keuze te maken? Nou afgelopen zaterdag bij de fietsenwinkel was dat absoluut niet het geval.
Mijn oude fiets was laatst gevallen en de kettingkastbeschermer was kapot en nog enkele andere onderdelen. Naar de fietsenmaker om te laten repareren. Maar ook om te kijken naar een nieuwe iets lichtere fiets en vooral met meer versnellingen dan de drie op de oude. De eerste vraag bij het rondkijken was (en daar had ik natuurlijk op gerekend): “Waarom neemt u geen elektrische, mevrouw?” “NEE NEE ik wil een gewone fiets.” “Maar het fietst toch veel makkelijker en sneller.” “Maar ik wil geen elektrische maar gewoon een fiets waar ik zelf moet trappen.” Ongeloof en lichte afkeuring voor mijn resolute afwijzing van al die mooie fietsen die zo geschikt voor mij zouden zijn en voor de veiligheid was er zeker ook een passende helm.
Maar ik hoef niet iedere dag kilometers lange afstanden naar werk of studie door weer en wind af te leggen, we gaan nooit met de fiets op vakantie en maken ook geen daguitstapjes. Ik fiets lekker in de buurt naar de kleinkinderen en soms naar de stad, naar de bieb en naar de dokter. Maar het allerbelangrijkste is dat het juist voor mijn lichaam heel noodzakelijk is om spierkracht te houden, ivm de ostereopose. En waarom zou ik wel op een hometrainer of in de sportschool fietsen als kracht-en conditietraining (wat ik dus wekelijks doe) en op de fiets buiten met ondersteuning trappen?Er worden steeds minder fietsen zonder elektrische ondersteuning/aandrijving verkocht dat blijkt bij de fietsenstalling en zeker als leeftijdsgenoten (!) langs je heen scheuren met ongekende snelheden zonder hun benen te bewegen lijkt het wel.
Ik ben blij dat ik na mijn ongeluk en hersenletsel überhaupt weer na een half jaar revalidatie op een fiets durfde te stappen en wil gewoon op mijn eigen tempo en gemak rustig fietsen.Maar de keuze in de winkel was snel gemaakt: er stonden twee mooie modellen die helemaal voldeden aan mijn wensen. Heerlijk even proefgereden en gisteren kon ik mijn nieuwe stalen ros dan al ophalen.
Ik ben er heel blij mee…
PS: de titel can deze post komt van het vrolijke liedje ‘Cupido’ van de Bankzitters dat mijn kleinkinderen altijd hardop in de auto meezingen:
Hey meisje, heb je plannen vannacht?
Wil je mee op mijn fiets en achterop naar de stad?
…
-
Think about it
Onlangs las ik een toelichting van C. Duncan over een van zijn songs van zijn nieuwe plaat.
Hij schreef over Think About It: Ik kan soms behoorlijk besluiteloos zijn, en dit nummer gaat over het willen maken van juiste keuzes, te veel tijd nemen om te overwegen en uiteindelijk iets mislopen. Soms is het beter om mee te gaan met de flow in plaats van door alle keuzes verlamd te raken.”
Ik vind de thematiek van het liedje heel herkenbaar. Soms kun je echt verlamd raken door de hoeveelheid van keuzes. Zo had ik in november het plan om met ingang van het nieuwe jaar mijn brightsightoflife met een nieuw WordPress thema in te richten.
Zover zo goed ..
Iedere maand stuurt WordPress een overzicht van thema’s met daarbij ook een selectie van ‘aanbevolen voor jou’ en dan is er ook nog een selectie thema’s specifiek voor blogs. Ik koos enkele thema’s uit beide selecties en probeerde ze ook uit. Maar nu in februari heb ik nog steeds geen definitieve keuze gemaakt.
Een soort van verlamming zou je kunnen stellen. Een luxeprobleem dat zich in het dagelijks leven op zoveel momenten voordoet: wat trek ik aan? Wat eten we vandaag? Wat lees ik? Wat kijk ik? Waar luister ik naar? .. natuurlijk zijn dat geen zwaarwegende levens beslissende beslissingen.
Zou het gemakkelijker zijn in ons leven als we geen keuzes hadden ? Als we van alles maar één hadden? Als iemand anders het zou bepalen voor ons?
Zoals in het ‘verhaal van de dienstmaagd’ van Margaret Atwood, dat ik op dit moment weer lees. Het is heel actueel omdat het in de States door Trump op een soort van ongewenst boekenlijstje gezet is. Samen met Brave New World, 1984, Fahrenheit 451 en andere boeken.
Boeken over werelden en samenlevingen waarin keuzes beperkt of uitgesloten worden, waarin je persoonlijke vrijheid wordt ontnomen.
Laten we hopen dat we altijd zelf de keuzes mogen maken, over alles mogen nadenken en afwegen. Al ben ik wel voorstander van minder aanbod aan milieuvervuilende ongezonde producten en meer gezonde zodat we uit vijf goede en maar een slechte kunnen kiezen.
-
De eerste zin
In een tijdschriftenbijlage las ik over de ‘De eerste zin’ scheurkalender.
Met als aankondiging: ‘Het mooiste voornemen voor 2025? Alleen nog boeken lezen die écht bij je passen.‘ Nou heb ik niet zoveel met voornemens maar dit sprak mij wel aan. De vraag is natuurlijk hoe kom je aan de juiste boeken?
Antwoord dus met de hulp van literair collectief This Is How We Read.
Na het succes van hun eerste scheurkalender delen ze opnieuw 365 leestips uit àlle hoeken van de boekenkast. Begin elke dag met de openingszin van een verrassend boek, plus een korte, luchtige recensie. Zo weet je meteen of de tip (n)iets voor jou is. Want met veel boeken en weinig tijd moet je goed kunnen kiezen.
Grappig is de disclaimer bij de kalender:
‘This Is How We Read is niet verantwoordelijk voor gevaarlijk doorbuigende boekenplanken en uit de pan swingende leeslijsten.‘
Leeshonger
De scheurkalender komt overigens ook goed van pas voor mijn eigen kleine challenge die ik op Online Boekenclub Hebban gemaakt heb. Deze gaat over om je leeshonger te stillen door iedere 30 minuten lang te lezen. En dat lukt zeker met de scheurkalender naast je eigen boek dat je leest.
Dus:
Heb je ook zo een leeshonger? Smacht je naar leesvoer?Doe dan mee met mijn LEESHONGER challenge op Hebban. Voed je leeshonger met prikkelende, boeiende, leuke, humorvolle, droevige en spannende boeken. Lees er maar op los. Iedere dag 30 minuten (en meer mag zeker!) 30 dagen lang.
Doe mee en geef je leeshonger een kans
Ik heb de challenge aangemaakt in de Hebban app. Doe je mee?
Bright sight of life 