-
Zinnen die zin geven
In de Zeeuwse bibliotheek stond ter gelegenheid van de verkiezingen de ‘Roeptoeter’ genoemde kunstinstallatie Nuancerum. Je kon er briefjes en stickers opplakken om je mening uit te ‘roepen’. Een mooi alternatief voor de schreeuwerige ophitsende politici en hun aanhangers.
Wie dacht dat het campagne verkiezingsgetoeter nu achter de rug is komt bedrogen uit:
Er wordt nog steeds hardop van alles en nog wat ook over geroepen en geschreven. Soms lijkt het dat wie hardste schreeuwt en de domste leugens verzint, al is het nog de grootste onzin, het beste in herinnering blijft.
Gelukkig zijn er toch ook veel mensen die verstandige, wijze woorden spreken en schrijven.
Deze ochtend las ik in de krant een interview met Sharon Dijkstra, de burgemeester van Utrecht:
“ Hé, je mag gewoon je eigen onaangepaste zelf zijn”
Iedere dag een zin
In veel boeken heb ik zinnen gemarkt/onderstreept die in mijn geheugen zijn blijven hangen en die ik keer op keer lees. Zulke passages vergezellen me al jaren. En regelmatig knip ik aansprekende teksten uit kranten en magazines.
Vandaag is het 1ste adventszondag. Een eerste kaars brandt. De komende weken wil ik iedere dag in mijn journal een zin uit een boek, een blog of zoals vandaag uit de krant op te schrijven.
Zinnen die mij bijblijven, die mij raken, die mij laten glimlachen of ontroeren.
Een adventsroeptoeter met zin.
-
The Father
Gisterenochtend werd in het zwembad Hiep Hiep Hoera gezongen. Een van mijn mede-aquafitzwemmers was jarig. Trotse 86 kaarsjes mocht hij uitblazen vertelde de superfitte senior. Volgende week kon hij niet komen kondigde hij alvast aan omdat hij zijn dochter helpt te verhuizen naar een appartement “daar is zij wel aan toe” .. een klus als deze is voor hem als vader vanzelfsprekend!
Ik moest aan mijn vader denken die deze week 20 jaar geleden op 88 jarige leeftijd overleed. De laatste 5 jaar van zijn leven verbleef hij na een zware hersenbloeding in een verpleeghuis. Helaas was het heel moeilijk om met hem te communiceren omdat hij niet meer goed kon praten en ook dementeerde. Tot de beroerte was hij heel fit en was zijn leven gevuld met familie, muziek (hij speelde cello in strijkkwartet en sinfonieorkest), vrienden en als zakelijk adviseur voor mijn broer en mij ( beiden ondernemers).
Op zijn sterfdag zag ik op Instagram een vaas met prachtige witte amaryllis bloemen en een brandend kaarsje voorbij komen. Witte amaryllissen waren er ook op bij zijn afscheid. Tijdens de begrafenis was het overigens heftig aan het sneeuwen. Voor vandaag en morgen zijn er winterse buien aangekondigd.
Ik mis hem nog steeds en denk heel vaak aan hem.
Zo ook toen ik in het weekende de ontroerende film The Father op NPO keek. Ik had hem al in de bioscoop gezien maar was wederom heel erg aangedaan:
De dementerende hoofdpersoon is Anthony. Hij woont bij zijn dochter Anne in een smaakvol en comfortabel appartement in Londen. Een plek die we nagenoeg niet zullen verlaten gedurende de film. Anthony’s dochter zoekt een nieuwe verzorgster voor haar vader vanwege haar verhuizing naar Parijs. Maar haar pa zit op z’n zachtst gezegd niet te wachten op weer een nieuwe ‘onbetrouwbare’ hulp. Helemaal nu hij steeds meer in de war raakt en z’n vertrouwde omgeving steeds minder vertrouwd voelt. Anne staat voor een groot dilemma: ze weet dat ze niet langer in staat is haar vader de hulp te bieden die hij nodig heeft. En ze weet dat er een moment komt dat ze voor zichzelf en haar eigen gemoedsrust moet kiezen. Maar hoe laat je je eigen vader los als hij zich in paniek steeds meer aan je vastklampt? Zelfs wanneer hij je amper meer herkent?
Dementie zien én ervaren
Wat The Father extra bijzonder maakt, is de wijze waarop het verhaal verbeeld wordt en gemonteerd is. We beleven de film voornamelijk vanuit de ogen van Anthony. En dus ook vanuit zijn verwarring. De scènes die zich afspelen in het Londense appartement lijken soms haast ongemerkt in elkaar over te vloeien, maar de details veranderen continu. Dan is de inrichting ineens anders, of dan staat er ineens een andere vrouw voor Anthony’s neus die hij óók herkent als zijn dochter Anne. Huh? Niet alleen de verwarde man vraagt zich constant af wat echt is en wat niet; ook wij als kijker raken volledig gedesoriënteerd.
Regisseur Florian Zeller laat niet alleen zien wat dementie met een persoon doet, hij laat het je ook ervaren voor zover dat kan. Hartverscheurend, verontrustend en tegelijk: briljant.
Muziek
Een geheel andere reminder aan mijn vader kreeg ik vanochtend tijdens de kunstkring bijeenkomst:
Docent Patrick betoverde ons met het Requiem van Gabriel Fauré. In plaats van een dramatisch Laatste Oordeel biedt Fauré een intiem gebed om rust en vrede.
Een van de laatste keren dat mijn vader muziek speelde was Elégie van Fauré, voor piano en cello.
Een week waarin mijn vader heel tastbaar aanwezig was in mooie momenten met een zachte glimlach en soms een brok in de keel.
PS The Father is te zien via NPO mediatheek daar komt ook de tekst vandaan.
-
Een zonnige kunstige eerste novemberweek
Deze week kwam ik op een tweedekans boekensite een mooi ‘kunstboek’ tegen: ‘Waar vrouwen hun boeken lezen ‘
Weliswaar in het Duits maar ik vond de getoonde pagina’s en omschrijving zo leuk dat ik het gekocht heb. En heb er zeker geen spijt van!
In het boek passeren schilderijen met uiteraard allemaal vrouwen/meisjes die op verschillende plekken lezen, de hoofdstukken dragen dan ook de passende titels:
Lievelingsplek bij het raam, dromen en lezen, vrouwenpower en buiten onder de boom wacht een boek op mij.
Vroeger zag je nog eens dat men verdiept was in een boek, in de trein of bus, op een bankje in het park of in de wachtruimte, tegenwoordig zit bijna iedereen op zijn telefoon te kijken …
Maar ik blijf gewoon lezen, thuis en daar waar het kan ook buitenhuis. Vandaag heb daarom mijn leesvoorraad in de bieb en de boekenwinkel weer lekker aangevuld. Ik heb de boeken gelijk maar op ‘de moeite waard’ pagina geplaatst met ook een nieuwe film en muziektip voor deze maand. En voor de kunstliefhebbers ook het eerder genoemde boek.
Veere
Het boekje van Nescio was deze week ook onderdeel van een mooie excursie ‘een dag onder de kunstenaars in Veere’ met de kunstkring. Daar kregen we een boeiende lezing over het verblijf van Nescio in dit Zeeuwse stadje en zijn briefwisseling met zijn vrouw.
Vervolgens maakten we onder leiding van een kunsthandelaar en conservator een wandeling door Veere langs de woningen van kunstenaars waaronder ook de Veerse joffers:
De Veerse Joffers waren negen zelfstandig werkende vrouwelijke kunstenaars die in de periode 1907-1992 in Veere woonden en werkten. Zij exposeerden in de zomer in de Schotse Huizen.
Zo was deze zonnige herfstweek weer mooi gevuld met kunst, literatuur en muziek. En ook een nieuw breiproject.
-
Licht (uit)
Nu met het korter worden van de dagen -en wat gaat het opeens toch hard- valt het op hoe belangrijk (dag) licht is. Het licht dat ons leven mogelijk én ook zo mooi maakt.
Licht dat je soms als het ware optilt, waar je gelukkig van word en dat binnen met buiten verbindt. En dat met het moment van de dag en met regen, wolken of zonnestralen iedere keer een andere helderheid heeft.
Niets voor niets wordt het paradijs als een ‘verlichte’ plaats voorgesteld. Op een van de vier taferelen met afbeeldingen van het schilderij „Der Aufstieg in das himmlische Paradies” van Hieronymus Bosch zie je de lichtstralen de doden naar het paradijs toe trekken.
Licht dus. Daglicht om precies te zijn – het belangwekkende, het noodzakelijke en het gelukmakende van het goud van de zon.
In zijn laatste wekelijkse nieuwsbrief attendeerde Columnist Francesco van Jole op een expositie in de nieuwe kunstruimte Monopole te Schiedam. Het is een kleine, prachtige verzameling werken van verschillende kunstenaars over natuurfenomenen.
Graag deel ik zijn tip met jullie.
Een van de kunstenaars van Silence & The Presence of Everything. is de Nederlandse star designer Sabine Marcelis die het gevoel van zonnestralen imiteert.
Nacht van de Nacht
Op de laatste zaterdag van oktober wordt ’s nachts de klok een uurtje verzet. Het is dan ook ‘De Nacht van de Nacht ‘. Hierbij wordt aandacht voor donkerheid van de nacht gevraagd. Immers waar zijn nu nog echt donkere plekken zonder verstoring door (menselijk) kunstlicht?
In de herfst en wintermaanden valt het bijzonder op: Overdag veel kunstlicht en tegen de tijd dat de nacht valt, blijkt dat de stad feller is verlicht dan op het midden van de dag. Natuurlijk licht heeft steeds meer moeite heeft om ons te bereiken, terwijl kunstlicht elke hoek vult: de dagen zijn zo ‘verduisterd’, de nachten ‘aangelicht’. Dat voorbij het natuurlijke ritme leven natuurlijk niet goed is voor welzijn, gezondheid en natuur is overduidelijk.
The Dark Side of Bright Nights is een documentaire waarin wetenschappers en experts gevolgd worden die wereldwijd onderzoek doen naar lichtvervuiling. Van insecten in Duitsland tot trekvogels boven de Waddenzee en dieren op de Veluwe: allemaal laten ze zien hoe het verdwijnen van de duisternis ecosystemen ontwricht.
De documentaire wordt op verschillende plaatsen door heel Nederland getoond.
Dus:
Koester het licht van de dag en het donker van de nacht.
Maar eerst vanavond goed een ander natuurfenomeen goed doorkomen: de storm Benjamin die met code oranje is aangekondigd. En het waait hier in Zeeland al behoorlijk.
-
Leven uit de kunst
Op mijn blogpagina ‘https://brightsightoflife.blog/de-moeite-waard/ plaats ik regelmatig een klein overzicht van favoriete boeken, films, muziek en (binnenkort) kunst. Een schilderij of artistieke foto dat je niet meer loslaat, muziek die je ontroert of laat dansen, een boek dat je keer op keer wilt herlezen, of een film die je iedere keer weer wilt zien.
Daarom sprak mij de uitnodiging van Toonbeeld ( hét centrum voor kunst- en cultuureducatie in Terneuzen) voor zes lezingen over kunst, muziek en literatuur ook zo aan: “drie bevlogen sprekers delen in zes ochtenden hun persoonlijke reis door de wereld van beeldende kunst, muziek en literatuur.”
Wauw dat lijkt me heel boeiend. As donderdag is de eerste lezing. Ik verheug me op deze reizen.
Kijk dat is nu het mooie aan ‘gepensioneerd’ zijn geen verplichtingen, geen werkdruk, geen moet. Dingen doen die je leuk vind, die je boeien. Genieten van moois, nieuwsgierig zijn, stilstaan en je verwonderen.Op ‘de moeite waard’ staan nu weer andere boeken, muziek en film. Neem gerust een kijkje.
-
Blijf bij jezelf
Met een mooi citaat van performer/actrice Tilda Swinton start ik dit blogje:
seek growth
treasure learning
grow plants
make friends with chaos
hold a calm mind
let things shake
look beyond the binary
find joy in shadow
follow the wind
challenge assumptions
take care of yourself
believe in goodness
be weary of the doubtless
forgive human frailty*
Aanleiding voor de titel (en mede ingegeven door collegablogster @Anuk) was de beëindiging van mijn TaiChi Qi Gong lessen. Ik schreef er al over.
Nu al? zou je kunnen vragen..
Ja inderdaad, na drie lessen hakte ik de knop door. Maar eerst iets over TaiChi en TaiChi Qi Gong in het bijzonder:
Chi is een Chinees systeem van lichaamsbeoefening, dat volledige gezondheid bevordert. Het maakt de gedachten rustig. Door regelmatig oefenen worden de gewrichten soepeler en leren de spieren zich meer te ontspannen. De langzame en gracieuze bewegingen vergroten het concentratievermogen en hebben een diepe uitwerking op het innerlijk.
Een plezierige en uitdagende wijze van zelfontplooiing en spirituele groei. Tai-chi is van oorsprong overigens een martiale (vecht) kunst.
QI-GONG
Is een plezierige en weldadige manier van bewegen- gracieus, langzaam en vloeiend of soms stilstaand- met als doel ontspanning, energie opwekken en in balans brengen.
Spieren worden sterker, de gewrichten functioneren beter, de ademhaling wordt dieper en allerlei stressverschijnselen kunnen verdwijnen.
Letterlijk betekent qigong: oefenen met qi.
Houding en beweging, focus, en ademhaling komen samen in eenvoudige korte bewegingsoefeningen die een aantal maal herhaald worden.
Lichaam en geest zijn dus beiden constant actief, en Qigong kan daarom ook wel worden gezien als een “meditatie in beweging”. Een andere term is: alerte ontspanning.Ontspan en verhoog je alertheid. Verbeter je lichaamshouding, wordt blijer en gezonder.
In mijn studententijd aan de TH waren er voor de drie (!) meisjes die toen civiele techniek studeerden geen sport mogelijkheden behalve Karate met TaiChi, de rest van de sportactiviteiten van de TH was voorbehouden aan de mannelijke studenten. Nu onvoorstelbaar maar we spreken dan wel over de jaren 70 in Duitsland. Ik heb toen gekozen voor de vechtsport en de lessen met veel plezier gevolgd. En achteraf was karate ook heel goed voor de zelfverdediging.
Jaren later in Zeeland zag ik dat er ‘echte’ TaiChi lessen werden aangeboden, heerlijk totdat de leraar helaas ermee stopte. Er was geen mogelijkheid meer om in de buurt (in ieder geval op redelijke aanrij- afstand) TaiChi te doen.
Daarom werd ik ook zo enthousiast toen ik in de buurtkrant de aankondiging van de TaiChi Qi Gong cursus zag.
Na twee geweldige lessen met (achteraf een invalster) was ik weer helemaal in de mood, tot de les met de vaste docent. Een drukke heel aparte man die aan een stuk vooral veel over zich zelf, zijn vrouw en ziektes praatte. Nou heb ik na mijn hersenkneuzing toch al snel last van drukke en (in mijn beleving) onaangename stemmen maar vooral bij quigong vond ik dat helemaal niet kunnen. En als ik een keer overprikkeld en geïrriteerd ben dan kan ik me niet meer op dat positieve concentreren. Ik kwam moeër in mijn hoofd van de les terug dan dat ik er naar toe gegaan was.
En dus ben ik gestopt. Lekker bij mezelf blijven en alleen dingen doen die me plezier en zingeving bieden.
-
Stilleven met peer en appel
Ze liggen er zo smaakvol bij de appels en peren.
Appels met peren vergelijken doen we natuurlijk niet, immers een peer heeft brede heupen met een smalle taille, een appel heeft een ronde gezellige appelbuik.
Ze hebben nog geen rimpels, hun schil is hard en glanzend.
Sommige dragen nog een steeltje met bladeren, anderen bekennen langzaam maar zeker steeds meer kleur.
Zet ik ze op een rij in de vensterbank of laat ik ze plompverloren in de fruitschaal liggen?
Te mooi om nu te eten maar uiteindelijk zullen ze toch naakt zonder hun fraaie kleur in de taart of moes verdwijnen en met smaak opgepeuzeld worden.
Schilderij schrijven, geïnspireerd door @matroosBeek en @Koen
-
Gedachtengoed
Columns, blogs, foto-onderschriften, podcasts, artikelen …
Dagelijks zijn ze te vinden in de papieren en digitale krant, op de radio, in de sociale media en via de mail in je postvak:
Raak, vol humor, serieus, gegrond, ontroerend, vragend, veelzeggend, to the point, hoopvol, moedig, uitdagend, sarcastisch, bitter, zonder poespas, opgesmukt,
Soms een beetje teveel van het goede in kwantiteit (dan maar bewaren voor later) maar bijna altijd de moeite waard. Want het lezen of luisteren maakt mij blij en zet mij vaak aan tot nadenken…
Het is een groot ‘goed’ en voorrecht om andermens’ gedachten iedere dag te mogen ontvangen.
Maar nog meer is het een voorrecht om in een land te wonen waar iedereen vrij is om haar/zijn gedachten te uiten.
Op deze plek dan ook een klein bedankje aan de medebloggers voor het delen van hun blogs. Ik reageer misschien te weinig of te laat maar lees en bekijk alles met veel interesse.
De coverfoto vond ik in mijn archief helaas zonder auteurvermelding.
-
Afscheid van een mooie zomer
Voor een laatste keer liet de zomer ons dit weekend genieten van warmte, zon en een mooie zonsondergang. Wat een afscheid.
Vandaag begint de herfst en is het weer kouder, met regen en wind vastbesloten niet meer in zomermodus.
Afgelopen week verhuisden de buren (89 en 92 lentes oud) naar een verzorgingshuis. We weten nog niet wat er met de oude monumentale boerderij gebeurt maar voor het echtpaar is het een definitieve afscheid. Het lijkt mij heel zwaar.
De appelboom voor ons huis nam deze dagen ook afscheid van de laatste appels.
De struiken en bomen hier aan de kreek veranderen van groen naar rood, geel en bruin. Veel struiken zitten vol met zwarte rode en paarse bessen.
Ik zie al best veel eikels, kastanjes en noten op de grond.
En de eerste ganzen vlogen over.
Ik sorteerde de dunne zomerkleding en legde de truien vooraan in de kast. Adieu zomer!
Ik vind het een hele stap
Om na maanden
Op blote voeten
Weer sokken
aan te moeten
Voor de coverfoto koos ik een foto van de vuurtoren bij ons oude huis. Intussen wonen we hier nu al bijna een jaar maar deze foto vond ik zo mooi passend bij de laatste zomerdag (@vuurtorenbreskens)
-
Nieuwe oogst
Vorig blogpost schreef ik al erover: de appels zijn rijp om re oogsten.
Daar waar de meeste Zeeuwse fruittelers seizoenskrachten, zoals de 60 jarige Poolse Mariola die dit al voor de 26ste keer doet (aldus de regionale krant vandaag) inhuren voor het plukken, wordt hier aan de kreek gebruik gemaakt van de vlijtige handjes van kleinkinderen en manlief (voor de heel hoog in de boom hangende) appeltjes. Jongste kleinzoon vond dat laatste niet nodig want volgens hem zijn de pruimen en appelboom ideale klimbomen en lukt het hem makkelijk om bij de hoge takken te komen.
De boom draagt dit jaar minder fruit dan vorig seizoen en er zitten heel veel kleintjes, misschien door de droogte of de luizenplaag uit het voorjaar? Maar niet getreurd het zijn er nog ruim genoeg voor appeltaart, cake, in de havermoutpap en natuurlijk zo uit het vuistje. Een eerste mand was snel gevuld de rest komt wel in het weekend.
Toevallig had ik een lekker recept gezien in het ‘Kookboek voor de kleine oude vrouw’ van de Zwitserse food-journaliste Sybil Gräfin Schönfeldt. Morgen gaan jongste kleindochter en ik de eerste nieuwe oogst appeltaart bakken.
Wilde peren
Tijdens mijn dagelijkse wandelingen snoep ik overigens ook van ‘vreemd’ wild fruit: heerlijke zwarte bramen en kleine mooie peertjes met rode wangetjes. Ik zal nog eens bij de beheerder van het natuurgebied navragen welk ras dit is. Een perenboom met deze peertjes zou een mooie aanvulling in onze kleine ‘boomgaard’ zijn. Daar staat al een conference peer maar die draagt dit jaar nog geen vruchten.
En nog een passende leestip:
‘De smaak van wilde peren’ van Ewald Arenz een roman die onthaast met aandacht voor dat wat er werkelijk toe doet.
Bright sight of life 