-
Anders dan anders
De wind ruist door de bomen, de zon schijnt, langzaam zeilt de boot voorbij, fietsers in vrolijk tenue passeren wandelaars en hardlopers, er wordt gevoetbald en bij de picknicktafels gechillt.
Een voorzomerdag in juni. Het leven gaat door.
Maar anders dan anders. In gedachten ben ik stil en verdrietig. Verdrietig om leven dat abrupt is weggenomen. Om wonden in hoofden en harten die nooit meer zullen echt genezen. Om lege plekken thuis, op school, op de clubs, in vriendenclubjes.
Je voelt je machteloos. Er zijn geen antwoorden op je vragen.
Soms is stilte het enige eerlijke antwoord.
-
Leven als godin in Frankrijk
Na twee mooie dagen kunst en architectuur kijken in Frankrijk en België (blogpost daarover komt later deze week) werd ik gisteren in een nieuwsbrief attent gemaakt op een film tegen die in Frankrijk speelt. Om nog even in de viva la france sfeer te blijven keek ik dan ook met veel plezier naar deze aparte film.
Je m’appelle Agneta is een heerlijke Zweedse feelgood movie (via Netflix te bekijken) Hoofdpersoon Agneta, 50 jaar oud en net werkloos geworden zit opgesloten in een liefdeloos huwelijk met een man die het empathisch vermogen van een peper en zout stel heeft. Het enige waar ze helemaal gek van is is dromen van Frankrijk en het eten van Franse kaas.En dan ziet ze een advertentie voor een baan als aupair voor een Zweedse jongen in de Provence. Ze is nog nooit in Frankrijk geweest en spreekt geen woord Frans maar je kunt wel raden dat ze haar koffers pakt en er een wereld voor haar open gaat.
Je m’appelle Agneta is een Zweedse film die zich in Frankrijk afspeelt maar waar amper Frans in wordt gesproken. De titel is wat dat betreft nog wel het minst verwarrende aan het soms absurde verhaal dat zich vervolgens voltrekt. . …
Het scenario is overigens gebaseerd op een bestseller die in het Nederlands is verschenen als Bonjour Agneta
-
Kunst tussen zuid en noord
Met dit mooie weer en het genieten van de ‘kunst’ van het buitenleven was ik bijna vergeten dat er over een week een geplande tweedaagse kunstreis naar zuidelijk België en noordelijk Frankrijk zal gaan starten.
Komende vrijdag en zaterdag ga ik namelijk samen met een dertigtal kunstliefhebbers het museum ‘Louvre-Lens’ in Lens (Fr.), museum ‘Abby’ in Kortrijk (B.), museum ‘La Piscine’ in Roubaix (Fr.), kapel van ‘de Heilige Theresia’ in Hem (Fr.) en de ‘Villa Cavrois’ in Croix (Fr.) bezoeken.
Het ‘internationale‘ programma is buitengewoon interessant, heel veelzijdig wat de plekken, de kunststijlen en de functies betreft en zal ook best een beetje vermoeiend zijn met zoveel moois te zien en te beleven en te lopen. (Gelukkig worden we lekker gechauffeerd in een luxe touringbus)
Ik heb er heel veel zin al vind ik het ook spannend omdat het voor mij de eerste meerdaagse busreis met een gezelschap is. Ben altijd alleen of met gezin of met manlief op vakantie gegaan. De laatste keer met een groep was in mijn wilde jonge jaren met een groep studenten wekenlang op een oude zeilboot. Maar daarna dus niet meer. Ben benieuwd hoe ik het ervaar twee dagen met een gezelschap..
Gelukkig zijn het allemaal kunstminnaars en uiteraard hoeven we behalve de bus en tafel geen bed te delen.
Een uitgebreid verslag met foto’s volgt later dacht ik. .Hieronder wel alvast in het kort de kijk, beleef en ervaar plekken:
Loevre Lens
We starten met 5000 jaar kunst in een modern glazen museum waar tot 1960 nog steenkolen werden gedolven en nu 900 kunstwerken uit het Louvre Parijs worden tentoongesteld.
Abby
Vervolgens op naar een voormalige abdij omgebouwd tot een speels, laagdrempelig en meerstemmig museum voor moderne kunst.
La Piscine-Musee d’Art et d’Industrie’.
Wat te denken van het heerlijk duikelen en zwemmen in het weelderig zwembad van de kunst. In een prachtig voormalig Art deco zwembad laten we ons onderdompelen in jugendstil, art deco en expressionisme.
La Capelle Sainte-Therese de l’Enfent Jesus et la Sainte-Face’
Enigszins verscholen in een voormalig begijnhofje ligt de kapel, een prachtig voorbeeld van hedendaagse religieuze kunst waarin meditatie en gebed centraal staan. Een verborgen parel van stilte en bezinning.
Paul Cavrois en zijn modernistische paleisvilla
We beëindigen de tweedaagse reis geheel in stijl met een bezoek aan de modernistische paleisvilla uit 1932 van een textielbaron. Het is een schoolvoorbeeld van de modernistische visie zoals Le Corbusier en architecten van deBauhaus-school die voorstonden.
-
Anima Obscura
Over het verlangen naar onsterfelijkheid. Een indringende en schitterend vormgegeven multimedia voorstelling van Scapino Ballet dat ik gisterenavond mocht bijwonen.
Al tijdens de inleiding vooraf werd ik gegrepen door de muziek, de dans, de kostuums en de videoanimaties.
En vanaf het moment dat in de grote zaal het licht uitging zat ik honderd minuten lang op het puntje van mijn stoel helemaal in de ban van dit spektakel. Anima Obscura is een meeslepende theaterervaring, een emotionele reis van de praktijken van alchemisten tot de hedendaagse experimenten van biohackers. De 17 dansers zijn de hoofdrolspelers in de zoektocht naar dat ene elixer voor het eeuwige leven.
De muziek, het Deutsche Requiem van Johannes Brahms versneden met een moderne versie door componist Yannis Kyriakides. Een harpiste speelt live op toneel ten midden van de dansers en is zo onderdeel van choreografie.
De fantastische kostuums zijn ontworpen door modeontwerpster Irina Shaposhnikova.
En dan natuurlijk de dans zelf. Vaak zijn het toch vooral de klassieke Balletuitvoeringen die ontroeren en bewondering oproepen voor choreografie en techniek. Voor mij is deze moderne dansvoorstelling even en misschien zelfs nog indrukwekkender en aangrijpender dan de Notenkraker of het Zwanenmeer.
De foto’s zijn van http://www.scapinoballet.nl
-
Hoog in de bomen
Deze week was het nog vakantie voor de drie jongste kleinkinderen. Met het prachtige weer een ideale gelegenheid voor leuke buitenactiviteiten. Sochtends voetbaltraining en savonds oefenwedstrijd voor de kleindochter, kleinzoon vaart met vrienden met de boot op de kreek en oma met de jongste kleindochter lekker naar het klimbos.
Het klimbos Zeeuwse helden ligt op Schouwen Duiveland dat is drie eilanden verder wist kleindocchter te vertellen. Inderdaad eerst door de tunnel naar Zuid Beveland en Walcheren, dan via de Veerse dam naar Noord Beveland en vervolgens over de Oosterscheldekering naar Schouwen Duiveland. In de auto doen we dan ook gelijk een kleine Zeeland topo(grafie) quiz. Behalve de eilanden passeren zo ook de Westerschelde, het Veerse Meer, de Oosterschelde en de Noordzee. En wordt de uitspraak bewaarwoord dat je overal in Zeeland binnen een kwartier aan het water bent.
Drie uur lang klimmen, glijden, balanceren en behendig je pad vinden op de hindernissen hoog tussen de boomtoppen. Oma zit in de zon op boomstammen en loopt beschut beneden in het bos om met een blik naar boven een oogje in het zeil te houden. Genietend van de juichkreten en de blije stemmen.
Weer thuis aan de kreek herinnert mij het ruisen van de hoge bomen voor het huis aan het ruisen van de zee. En zijn de gelijkmatige slagen van de roeiers van de roeivereniging en het vrolijke roepen van de jongelui op het water een mooi bijna zomers aandoend achtergrondgeluid.
Voor nog wat extra ‘strandgevoel’ ga ik mij met een stapel nieuwe boeken nestelen in mijn rieten strandstoel die het hier in de tuin overigens ook goed doet. Uren zitten lezen voordat de ondergaande zon mij herinnert dat de avond aanbreekt.
Achterkleinzoon zet lekker brabbelend de eerste stoere stappen in de tuin en vindt de madeliefjes en boterbloemetjes erg interessant. Opa maait expres om alle bloemetjes heen en zo is het een wit geel tapijt.
En zo is de week omgevlogen.
Voor ons mag het zo blijven tot oktober. Maar met wel enige regen (liefst s’nachts zoals vannacht) voor het hoognodige water in het groen en de wateren.
-
Imagine
Ik zou willen dat ik de mooie momenten vast zou kunnen houden, zou kunnen oprapen en in mijn jaszak zou kunnen stoppen. Dat ik ze in een geborduurd fluwelen juwelendoosje zou kunnen stoppen om ze daarin te koesteren en eruit te halen wanneer het tegenzit.
Ik zou de zang van de merel die iedere avond zingt willen opnemen. Ik zou de spelende jongeren die heerlijk op een trapveldje aan het voetballen zijn willen filmen.
Ik zou foto’s willen maken van alle vreemdelingen die op straat terug glimlachen. Ik zou een bibliotheek willen aanleggen voor alle mooie woorden en verhalen die ik hoor en lees.
Maar misschien heb ik dat al. Misschien zit de bibliotheek al in mijn hoofd en hart en zijn mijn gedachten de boeken en films en cd’s . En draag ik zo alles wat ik heb meegemaakt met me mee, hou ik er onbewust aan vast. Alleen al doordat ik ze heb meegemaakt en heb gedacht ‘dit is te mooi om vergeten te worden’, heb ik van binnen meer juwelendoosjes dan ik me voor kan stellen.
“De hoeveelheid goede dingen in je leven hangt af van je vermogen om ze op te merken.’’
Zo een mooi moment om op te merken en vast te houden was zondagmiddag toen ik de film “The Choral” in de bioscoop keek. Ik was ontroerd door het verhaal, de muziek en de beelden. Een film die lange tijd bij je blijft.
Waar gaat de film over:
In het door oorlog geteisterde Yorkshire van 1916 dreigt het plaatselijke koor te verdwijnen nadat vrijwel alle mannen naar het front zijn vertrokken. Vastbesloten om door te gaan, ziet het bestuur van The Choral Society zich genoodzaakt nieuwe zangers werven onder de jongens uit het dorp – tieners, die zelf op het punt staan om opgeroepen te worden voor militaire dienst. Tegelijkertijd moet er een nieuwe dirigent worden aangesteld. De keuze valt op Dr. Henry Guthrie (Ralph Fiennes), een gedreven musicus die recent is teruggekeerd uit Duitsland. Onder Guthrie’s gepassioneerde leiding ontdekt de dorpsgemeenschap de kracht van samenzang.
Het is een gevoelige antioorlogs film met schitterende muziek van Elgar: het oratorium voor koor “The Dream of Gerontius” prachtig gespeeld en vertolkt.
De coverfoto is een ‘lucky shot’ van Ronnie Verrijzer.
-
Het wijdse land
Er zijn van de ochtenden dat als de zon doorbreekt in een zwaar grijs wolkendek het licht in goud dat boven het land blijft hangen. Alsof een gordijn wordt opengetrokken en de spots op de akkers, bonen en sloten schijnen. Het wijdse land met de horizon omgetoverd in een magische wereld. In stilte sta ik als een eenkoppig publiek ernaar te kijken.
De mens stelt eigenlijk niet veel voor in dit open landschap, wist al de schilder Jacob van Ruisdael. Mensen zijn op zijn schilderijen nietig in vergelijking met de luchten, stapelwolken, zonlicht en onweersdreiging. Het landschap vult het doek en de mens is slechts een kleine onopvallende toevoeging.
Soms kan ik haast filosofisch zwijmelen als ik buiten ben, dat merken jullie wel. Maar soms doorbreekt het buiten zijn en echt genieten wat we eigenlijk vanzelfsprekend vinden omdat we er dagelijks toch te veel met andere zaken bezig zijn en het zo niet meer zien.
Ik hou enorm van het weidse bijna oneindige landschap en hoop dat het nog lang zo mag blijven zoals Marsman het verwoorde in zijn ‘Herinnering aan Holland’:
Denkend aan Zeeland
Denkend aan Holland
zie ik brede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hoge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een groots verband;
…………………….
Het schilderij van Van Ruisdael Gezicht op Haarlem (ca1670)
-
Tegelwippen
Er valt altijd iets te vertellen, toch?Dan zal ik in mijn nieuwe blogpost eens over tegelwippen schrijven dacht ik toen ik vandaag in de warme middagzon een heerlijke wandeling maakte. Genietend van de prille lentebloessems en het best al frisse groen om me heen. Dit paasweekend is sowieso mooi uitgevallen. Zaterdag met de achterkleinzoon en oudste kleindochter naar de lammetjesdagen op schapenboerderij geweest. Gisteren met mijn nieuwe breiproject en ook een nieuw boeiend boek begonnen. Buiten in de zon koffie gedronken. En een nieuwe Franstalige zangeres ontdekt met prachtige chansons. Over het boek en de muziek binnenkort meer in de moeite waard.
Vandaag met manlief in de tuin doorgebracht en plannetjes gemaakt voor wat nieuwe hesters en struiken. We hebben namelijk aan ‘tegelwippen’ gedaan en daar waar de vorige bewoners een klein terras/parkeerplek hadden, komen nu struiken en vaste bodembedekkers. Omdat er nogal veel schaduw is, kiezen we voor schaduwminnende planten. Liefst zou ik daar veel mos als bodembedekker willen hebben. Ik hou van mos. Het is wonderbaarlijk hoe het zonder wortels zich kan hechten en stenen en grond in een zacht groen tapijt kan veranderen. Het houdt water vast en koelt de omgeving. Grappig dat een onschijnbaar plantje zo nuttig kan zijn.
Manlief gaat liever voor kruiptijm, en zoals betaamt in een goed huwelijk zal het een mix worden, een compromis van tijm en mos. Benieuwd of hun verbinding ook zo lang stand houdt als de onze (al zal ik dat zelf niet meer meemaken vrees ik)
Tegelwippen in een geveltuin aan de straat wordt in onze gemeente beloond met gratis advies en planten.
Op de site van de gemeente staat zelfs iets over NK Tegelwippen:
“Vervang tegels door groen. Zo voorkom je wateroverlast, zorg je dat je leefomgeving koeler blijft en draag je bij aan biodiversiteit (vogeltjes en vlinders).
Geef het aantal tegels dat je uit je (gevel)tuin haalt door op http://www.nk-tegelwippen.nl. Dan tellen ze mee in de tegelstand voor onze gemeente! “
Meer groen in de stad
Ik vind dit een heel mooi initiatief om zo meer groen in de wijken te krijgen.
Een geveltuin is voor ons niet van toepassing omdat we niet aan een straat wonen maar aan tegels eruit en groen erin doen we graag mee.
Alle initiatieven die meer bomen en planten terug willen brengen moeten we koesteren.
-
Uitzoomen
“Je komt nooit teleurgesteld terug van een wandeling, buiten liggen de antwoorden voor het oprapen” las ik in de bijlage van de krant.
Inderdaad zit jouw hoofd vol vragen of twijfels, heb je een zwaar hart of gewoon een off-dag. Wandelen, buiten zijn doet altijd wat je eerst niet verwacht: opeens krijg je een idee, neem je een (dapper) besluit, zie je positieve kant van de zaak of heb je weer frisse zin in de dag.
Ik ga weer uitzoomen noem ik het als ik mijn wandelschoenen aantrek en de voordeur achter mij sluit.
Even het grotere perspectief zien door op kleine details te letten, gewoon je voeten een voor de andere zetten, af en toe naar boven kijken of gewoon naar de horizon turen…
Het weer was vandaag op deze voorlaatste maartdag eigenlijk al in de modus ‘April doet wat ie wil’ zon, hagel en sterke wind. Een extra gratis uitdaging om tegen de wind in op te boksen.
Binnen tien minuten voel ik me en denk ik anders.
Thuis, als ik de schoenen uitdoe, de jas aan de kapstok hang en een kop koffie drink kan ik weer inzoomen op het leven met z’n ups en downs.
De foto met de prachtige wolkenlucht naam ik intussen vier jaar geleden aan de zeedijk.
-
Welkom
Sawubona, ik zie jou” is zoals men elkaar in Zuid-Afrika begroet in Zoeloe. De ander antwoordt dan met “sikhona, ik ben hier”
Een mooie manier van elkaar begroeten. Ik moest hieraan denken toen ik vorige week in onze Zeeuwse krant een interview met ‘nieuwe Zeeuwen’ las. Zoals ook al in eerdere interviews in deze rubriek met andere import Zeeuwen prezen deze ‘nieuwkomers’ de hartelijkheid en gastvrijheid van de inwoners van onze provincie. Het was hen opgevallen dat men elkaar groet (zelfs jongeren!), elkaar hulp biedt bij klussen en uitnodigt voor leuke activiteiten. Kortom men voelt zich hier gezien en thuis.
In schril contrast met de vriendelijkheid voor deze ‘nieuwe Zeeuwen’ en ook gastvrijheid voor de vele toeristen staat in mijn ogen de verkiezingsuitkomst in vooral de steden Vlissingen en Terneuzen met grote winst voor anti-nieuwkomers partijen. Maar ik moet nuanceren het gaat bij de bewuste partijen natuurlijk niet om nieuwkomers met namen als Suzan en Freek ook niet om Hans und Gretel maar Aisha en Ali.
Columnist Marco Evenhuis schreef er een scherp stukje over:
“In de zomer telt Zeeland zevenhonderdduizend al dan niet tijdelijke bewoners, terwijl onze voorzieningen zijn berekend op ongeveer de helft daarvan. Dat kraakt en dat schuurt en dat leidt tot overlast, maar daar ging het tijdens de afgelopen verkiezingen bijna niet over. Het ging ook niet over de jaarlijkse bouw van duizenden nieuwe vakantiekotjes die betere starterswoningen hadden kunnen zijn.
Het ging wel over asielzoekers. Zeeland heeft de wettelijke plicht om per Zeeuwse gemeente gemiddeld 160 asielzoekers op te vangen en ongeveer 30 statushouders te huisvesten. Dat is het equivalent van anderhalve minicamping. Minimale problematiek maximaal uitvergroot.”
“ Het is voor de deporteerbaarheid van asielzoekers sowieso niet goed als ze een naam krijgen of, erger nog, een gezicht. Nog lastiger wordt het als je ze hun verhaal laat vertellen. “
Een van deze nieuwkomers met gezicht, stem én verhaal is Rezan Habash uit Syrie. Zondagmiddag werd in Middelburg zijn dichtbundel Niet genoeg van de liefde gepresenteerd. Rezan kan goed dichten, heeft een vrouw, een naam, een gezicht en een verhaal. Hij doet veel voor Zeeland. Maar Rezan heet Rezan en geen Theo.
Om dichter te zijn moet je ziel naar alle ongerepte steden reizen, naar alle huizen die wachten op geliefden, op de vertrokkenen, op de afwezigen.
Life is full of beauty: over wat mij verwondert, beweegt, inspireert en laat glimlachen
