Home

  • Van dit soort kleinigheden

    Van dit soort kleinigheden

    Soms valt een verfilming van een boek erg tegen. De beelden die zich tijdens het lezen in je hoofd hebben gevormd komen niet overeen met de film op het grote doek in de bioscoop.

    Met enige terughoudendheid nam ik vorige week dan ook plaats in de bioscoop om naar ‘Small Things Like These ‘ te kijken. Ik had de gelijknamige (prachtige) bestseller van Claire Keegan in het Engels en Nederlands gelezen en was er erg van onder de indruk. Zou de film net zo mooi en aangrijpend zijn?

    Small Things Like These speelt zich af in Ierland tijdens de jaren ’80 in de week voor kerst. Een echte kerstfilm met een boodschap.

    In een klein stadje op het platteland van Ierland wordt de dagelijkse routine van kolen- en houthandelaar, echtgenoot en vader Bill Furlong in de dagen voor kerst ruw verstoord door de ontdekking van een verborgen geheim wanneer hij een bestelling aflevert bij het plaatselijk klooster. De film belicht het schokkende schandaal van de Magdalena-wasserijen in Ierland. Van de jaren 1820 tot 1996 hielden de nonnen van deze orde jonge (meestal ongewild zwanger) vrouwen en meisjes gevangen en dwongen hen tot werken in de wasserijen onder verschrikkelijke omstandigheden.

    Het kleine havenstadje waar Bill Furlong woont, wordt in bijna alles gecontroleerd door de katholieke kerk. Terwijl Bill hard werkt om zijn gezin te onderhouden, ontdekt hij verontrustende geheimen in een tuchthuis dat wordt gerund door de katholieke Magdalenazusters onder leiding van Sister Mary. Door de onthullingen wordt Furlong geconfronteerd met zijn eigen verleden en maakt een persoonlijke keuze tegen de machtsverhoudingen in.

    De film is erg minimalistisch maar laat juist zien dat minder in dit geval meer is. Wat ik heel mooi vind is dat Small Things Like These trouw blijft aan de novelle van Claire Keegan. In een krappe 97 minuten en een handvol eenvoudige scènes met kale dialogen beleef je het levensverhaal van Bill Furlong en dat van een van de gevallen jong meisjes.

    Het goede doen vanuit je hart

    Een mooie film voor de adventstijd die vandaag begonnen is.

  • Bladzijdes van een week

    Bladzijdes van een week

    De zon had er deze week niet veel zin in. En net als het weer was ook het nieuws uit buitenland en eigen land zeer somber. “Mam, je kunt niet alles zo dramatisch zien en het persoonlijk opvatten…” zei mijn dochter tegen mij. En natuurlijk heeft zij gelijk, het is wat het is en ik kan het niet veranderen, maar ik word er toch verdrietig en boos om al die narigheid.

    Er zat iets verstandigs in haar opmerkingen. Ook al trek je liever de dekens over je hoofd, op een gegeven moment moeten we opstaan en verder gaan… Bladzijdes omslaan.
    Dat verdergaan kan voor iedereen iets anders betekenen. Escapisme? Op een blog las ik dat dit een soort van burgerplicht is. Het tv programma “Ik vertrek” scoort niet voor niets heel hoog in de kijkcijfers en waardering. Naar mijn mening is weglopen (of emigreren…) geen oplossing – het is in ieder geval niet voor iedereen realiseerbaar. Maar kleine ontsnappingen helpen zeker en doen gewoon goed.

    Foto door Pixabay op Pexels.com

    Dit zijn mijn ‘kleine’ escapes:

    Bewuste mediaconsumptie voor meer positiviteit
    Ik ben een echte nieuwsjunkie, luister en lees vaak politieke over actuele gebeurtenissen. Het is de laatste weken wel een beetje geëscaleerd, daarom heb ik mezelf wat selectieve onthouding voorgeschreven. En gelukkig zijn er zoveel mogelijkheden die je totaal andere ideeën geven: bijvoorbeeld Tijd voor de Geest een podcast serie van Museum van de Geest en Flow Magazine. … precies de lichtheid waar ik nu echt van geniet.
    Het Sinterklaasjournal tovert ook iedere avond een dikke glimlach op mijn gezicht.

    Naar buiten (ook in weer en wind) verbetert je humeur
    Het is zelfs wetenschappelijk bewezen: tijd doorbrengen in de natuur verbetert je humeur. Wie heeft niet ervaren hoe goed je je voelt na een wandeling, en dat hoeft niet eens lang te duren. Overigens ga ik ook met de huidige weersomstandigheden graag wandelen. Er is iets dromerigs, betoverend en onwerkelijks aan de knotwilgen die in de mist verdwijnen… een beetje het gevoel als of ik in ‘Jane Eyre’ van Charlotte Brontë zit. Of lekker tegen de wind in met een warme muts en de bladeren zien opdwarrelen. Thuis een kop hete thee of chocolade, een goed boek (misschien zelfs ‘Jane Eyre’) en je lievelingsmuziek opzetten. ..

    Omring jezelf met mensen die goed voor je zijn
    Het was een drukke week met veel oppassen en afspraken met de kleinkinderen. Voetbaltraining, hockeytraining en wedstrijden, iedere dag wat uurtjes oppassen met huiswerkbegeleiding en proefwerken oefenen, op de hond passen van de oudste kleindochter, wandelen met de andere twee honden en veel spelletjes doen met mandarijntjes en wat pepernoten erbij.
    Lekker geklets en de lieve gezichten brengen je zeker in een goed humeur.

    Kunst doet goed
    Als ik door een kunstmuseum loop en naar de werken kijk, die vaak al eeuwen oud zijn, zie ik twee dingen: 1. Zolang mensen mooie dingen maken, is er hoop. 2.: Op de een of andere manier blijft het doorgaan. Welke grote crises en catastrofes (plagen, kruistochten, heksenverbrandingen, hongersnoden, oorlogen…) hebben mensen in voorgaande eeuwen moeten overwinnen – en toch gingen ze door en creëerden ze heel veel moois.
    Over positieve dingen gesproken: ik ga zeker snel naar de nieuwe tentoonstelling Darn- De schoonheid van het betere herstelwerk het Zeeuws Museum
    Opening modetentoonstelling DARN — Zeeuws Museum NL


    Maandagavond was ik naar de mooie film ‘All these small things’, ontroerend en aangrijpend. De film is gebaseerd op het boek van Claire Keegan ‘Dit soort kleinigheden‘.
    Meer daarover in een volgend blogje.

    En bij jullie – hoe was jullie week?

  • Een dikke deken

    Een dikke deken

    Ja het is nu echt herfst. De bomen verliezen hun bladeren. Als ik deze blogpost schrijf is het buiten mistig best koud en vooral somber. Maar deze dag is nog extra droevig vanwege de uitkomst van de verkiezingen in de States. Eigenlijk wilde ik een heel ander bericht schrijven maar ik ben zo teleurgesteld, zo boos en ontgoocheld…

    Het is enorm triest en zoals de mist voor mijn raam hangt er een grote grijze deken van onzekerheid, vrees voor geweld en terreur over de wereld.

  • Gesetteld

    Gesetteld

    Na een blogpauze van een maand hier op brightsightoflife en nog veel langer op seasidesblog dan nu weer een bericht.

    Intussen zijn we verhuisd en voelen we ons ook thuis.

    Het uitzicht op de kreek met zoveel groen (intussen ook herfstig rood en geel) voor de deur is echt prachtig. Vanuit de woonkamer geniet ik volop van een majestueuze reiger en kon ik zelfs een vos op kleine afstand spotten.

    Lekker dicht bij de kleinkinderen, de zee/Westerscheldedijk en ook het centrum van de stad is lopend (collegablogster MatroosBeek wandelt er dagelijks naar toe lazen we) goed te doen.

    In huis zijn de meeste verhuisdozen uitgepakt en staat alles op zijn plaats. Nog wat kunst ophangen en voila onze woonstede is gereed.

    Manlief is volop bezig in de tuin met snoeien, grasmaaien en het teveel aan onkruid weghalen. Ik vind het best knap van hem omdat het huis aan zee nog niet verkocht is en hij wekelijks daar ook de tuin op orde houdt.

    Langzaam maar zeker wordt het steeds meer ons thuis. En hebben we het ook over dit huis als we zeggen thuis, de eerste weken ging het dan nog over het witte huis.

    Een blogpauze is overigens ook goed voor nieuwe ideeën daarover in een volgende post meer.

    Eerst ter afsluiting wat beelden van ons uitzicht (met de reiger), een laantje dichtbij met knotwilgen, de schuur van de buren, de bomen voor de deur en de kreek.

  • De moeite waard om te lezen #Nazomer

    De moeite waard om te lezen #Nazomer

    Het heeft even geduurd maar dan eindelijk mijn ‘De moeite waard’ pagina veranderd. Afgelopen tijd was ik heel druk met de aanstaande verhuizing (en natuurlijk het in orde maken van ons nieuwe en voor de verkoop ons huidige huis.

    Toch heb ik ook gelezen tussen de bedrijven door. Hier is dan mijn selectie voor deze nazomer editie.

    Some days in september
    at home are like this,
    the air thin and eager like this,
    with something in it sad
    and nostalgic and familiar

    William Faulkner

    Het is halverwege september, de oogsten op het land zijn al afgehaald, de fruitplukkers druk bezig in de boomgarden, de stranden zijn weer leeg. Nog maar twee weken en we betrekken ons nieuwe huis. Een spannende, maar ook een beetje melancholieke stemming.

    Afscheid nemen van de nabijheid van de zee en het strand, het huis, de tuin, van de meubels die niet mee kunnen, roept twijfels op, stemt ook een beetje verdrietig. Zo denk ik bij het inpakken regelmatig: zouden we niet toch liever hier blijven, waarom gaan we hier weg…

    Maar dan is er ook de voorvreugde op het nieuwe huis net het schitterende uitzicht, de tuin met appel- en pruimenbomen, de kleinkinderen die middags na school even komen aanwippen.

    Voor deze keer heb ik daarom boeken gekozen die (in ruime zin, overigens) bij verandering van omgeving, reizen naar ook het leven aan de kust passen.


  • Bankje

    Bankje

    Op mijn seasidesblog schreef ik een aantal jaren geleden een blogje over bankjes aan zee allemaal met prachtig uitzicht.

    Bij onze nieuwe woonstede (vind ik zo een mooi woord) komt ook een bank met een geweldig uitzicht, niet op zee maar op de kreek. Het bankje komt naast de voordeur en zal dan uitnodigen om heerlijk te gaan zitten en genieten van het groen en het water voor ons huis.

    Liefst had ik, als we verhuizen de vertrouwde houten bank van ons terras meegenomen maar deze blijft voorlopig toch maar hier. Omdat we ons huidige huis zolang het nog niet verkocht is als weekend/vakantiehuis gebruiken, hebben we hier natuurlijk ook iets nodig om te zitten en te genieten.

    Ik vind houten, een beetje verweerd, banken het allermooist. Maar er zijn zeker ook leuke exemplaren in metaal, strak design of romantisch riet. En eigenlijk maakt het niet uit toch want het gaat om de plek en plezier om er op te zitten.

    Op een bankje

    Zomaar op een bankje zittend
    Zomaar kijkend om me heen
    Zomaar stilletjes genietend
    Zomaar ik en mij alleen

    Zomaar dit mooi plekje treffend
    Zomaar heerlijk in de wind
    Zomaar starend in de verte
    Zomaar lachend om een kind

    Zomaar rustig ademhalend
    Zomaar neuriënd een lied
    Zomaar mijn gedachten waaiend
    Zomaar even helemaal niets

    Irma Moekestorm

    Voor wie mijn seasidesblog niet kent of volgt.. hier vind je “Bankjes met zeezicht”

    Bankjes met Zeezicht

  • Lange dagen

    Lange dagen

    Heerlijk zijn ze, de lange dagen van augustus. Ik geniet van de zomerse blijmakers: ontbijten, lunchen en eten in de tuin, afwisselen met strand/duin en polderwandelingen, heel veel fruit eten, een mooi boek onder de boom lezen, zo maar lekker lui lummelen, luisteren naar fijne muziek, uitstapjes met de kleinkinderen maken, de sterrenhemel bewonderen en leuke blogs van de collega bloggers lezen

    In de geest van Acteur Cilian Murphy:

    My life is very simple

    I read a lot of books

    Listen to a lot of music

    Walk with the dog

    Sit and enjoy

    Cook with my family

  • Witter dan wit

    Witter dan wit

    … kan het niet worden. Hoe ging de reclame van het witwasmiddel ook al weer ? “Dash – Witter dan Wit: Dit waspoeder is echt een topper als het gaat om witheid. Wanneer je witte lakens of blouses wast krijg je een oogverblindend resultaat. We waarderen het vooral omdat het de belofte van ‘witter dan wit’ waarmaakt”

    Voor ons nieuwe huis zochten we muurverf en houten raambekleding. Lekker makkelijk we kiezen ‘gewoon’ voor wit, tenminste dat dachten we. Geen kleur met zoveel verschillende nuances als wit. Met de mooiste namen zoals leliewit, cottonflower, papyruswit, bloesemwit, verkeerswit, oesterwit, puur wit, ivory en … is het echt moeilijk kiezen.

    Het mag niet te beige/gelig zijn maar ook weer niet te blauwig/grijzig. En wit op houten jaloezieën (zo is onze ervaring met de shutters die we nu hebben) oogt weer anders dan het wit op de muren.

    De schilder vertelde dat RAL 9016 het witste wit is.. en RAL 9010 wit wit is. Dus in plaats van een leuke sprekende naam wordt het ‘gewoon’ een saaie lettercijfer combinatie …

    Maar hopen dat het goed uitpakt want stalen en verftesters in de winkel met kunstlicht (of daarbuiten in daglicht ) bekijken is toch anders dan geschilderde muren en houten balken

    Waarom ben ik zo een liefhebber van wit ? Ik hou van helderheid, puur en licht en vind die eigenschappen in een witte ruimte mooi terugkomen. Natuurlijk moet het ook ‘relatief’ leeg zijn om dat gevoel te krijgen. Drukte en bonte kleuren vond ik bij een ander wel heel leuk maar thuis zou ik er echt overprikkeld door raken.

    Toevallig schreef een columniste deze week in de krant dat zij juist helemaal niets heeft met witte ‘lege’ interieurs en de gezelligheid en warmte mist.

    Overigens moet het ook weer geen kil designmuseum worden, nee hoor maar wit met wat naturel tinten, houten elementen en bloemen op tafel en wat kunst aan de muur is voor mij (en gelukkig ook manlief) wel helemaal ok.

    Opposites attracts

    Ik las overigens een advies voor kleuren gebruik in huis: de zogenaamde 60-30-10 regel. Gebruik voor 60% van je interieur een zachte tint, in ons geval dus wit met in de bijrol een heellichte zandkleur, kies dan voor een contrasterende kleur die er tegenover staat op de kleurenwaaier (blauw?) en verwerk die voor 30%. Ga tenslotte voor een accentkleur voor 10 %, dat wordt dus zwart. Zo ongeveer aldus de trend van “opposites attract”

    Flower power

    En buiten dan? Een aantal vaste planten verhuist mee en ik heb een verlanglijstje gemaakt voor de boom(pjes) en nieuwe beplanting: ook veel wit met blauwe en lichtroze accenten.

  • Een wandeling in de stilte

    Een wandeling in de stilte

    Gisterenmiddag had ik behoefte de stilte op te zoeken. Nu dat het vakantieseizoen volop aan de gang is is het op de fietspaden, de duinen en zeker ook op het strand best druk. Vroeger had ik daar nooit zo’n last van maar sinds mijn hersenletsel en TIA ben ik heel gevoelig voor drukte (in aantallen mensen, in restaurants enz.) en in geluid en helaas ook in combinatie met sterke zon.

    Dus maakte ik vanuit thuis een lekkere rustige wandeling in het natuurgebied dat dichtbij ligt en waarvoor ik alleen de straat moet oversteken.

    Het was daar inderdaad heel stil en het leek alsof ik de enige was die de wandelschoenen aangetrokken had en de rest allemaal naar het strand de terrassen in dorp of op de fiets was gestapt.

    Onderweg zag ik de kudde Black Angus koeien relaxen bij het water, ik bewonderde de wilde roze en pink orchideeën, waar de buurman over verteld had, en genoot van de vergezichten.

    Het was prachtig weer voor een perfecte stiltewandeling …

  • Zo zomers mag het wel blijven

    Zo zomers mag het wel blijven

    Eindelijk weer wat warmer, droger en meer zon. Zomers, zomers

    Daar knapt een mens (zeker een koukleun zoals ik) echt van op. Genieten dus met een grote G

    Wat ben ik blij met deze temperaturen. Eindelijk ipv vier of vijf lagen maar twee of drie.

    Gisteren vroeg de kapper of de airco niet aan moest. Hij had zelf geen last van de warmte maar andere klanten hadden eerder daar wel over geklaagd. Ik zei “oh nee aub niet” (ik was gelukkig de enige klant nog in de salon) want ik had alleen een vest over mijn jurk aan.

    Ik hoop dat het nog even zo aangenaam blijft