Gisteren was het mijn beurt om middelste kleindochter naar de training in Vlissingen te brengen. Zij is keepster en voetbalt bij de jeugd voetbal opleiding Zeeland in Vlissingen en bij de KNVB regio zuid in Eindhoven. Opa rijdt twee of drie keer per week naar Vlissingen, papa naar Eindhoven en een keer is oma chauffeur.
Ik geniet iedere week van de ritten, haar muziek uit de speaker, ze zingt dan volop mee en we voeren tussendoor hele mooie gesprekken. Echt quality time.
Tijdens de twee uur ga ik Vlissingen in of wandel langs de boulevard. Vandaag naar een van de vier leuke boekhandels in Zeeland, Boekhandel ‘T Spui. Lekker rondkijken en iets uitzoeken voor de boekenbon die ik nog had. Mooi geslaagd met twee boeken. En zo fijn ik hield op mijn bon zelfs nog een bedragje over voor de aanstande boekenweek.
Met de nieuwe aanwinst in mijn tas trakteerde ik mezelf vervolgens op iets lekkers in Tea En lunchroom Tilly Rose
In ‘Hoe leef je een kunstrijk leven’ ben ik gelijk begonnen. Wat een bijzonder mooi boek.
Op de omslag: “met dit boek in de hand moedigt Katy Hessel ons aan om meer aandacht te schenken aan de dingen om ons heen. In een wereld vol prestatiedruk en eenzaamheid wil ze dat we naar buiten kijken, reflecteren, verbinding zoeken en het buitengewone zien in het alledaagse. Een oproep om, aansporing om te denken en vragen te stellen in een wereld die ons dat steeds meer probeert te beletten.”
Voordat ik het wist was het al tijd om kleindochter op te pikken en naar huis te rijden.
Kwam het even goed uit dat ik gisterenavond op mijn (slapende) achterkleinzoon moest oppassen. Gelijk verder gelezen en ben nu bijna op de datum van vandaag in het boek.
Laten we, in een wereld die erop gericht is ons af te leiden, de tijd en de ruimte vinden om elke dag met aandacht en kunstrijk te leven.
Aanstaande donderdag start de nieuwe zesdelige kunstkring cyclus met de titel Een romance tussen kunst en romantiek.
Uiteraard met literatuur, poezie, muziek en beeldende kunst in de hoofdrollen.
De Romantiek wordt ook de meest interessantste periode genoemd omdat het geen vastomlijnde stijlkenmerken kent, zich op allerlei vormen en manieren manifesteert, zich in veel landen in Europa gelijktijdig ontwikkelt en omdat het in alle vormen van kunst toegepast wordt waardoor deze stroming musici, schrijvers en beeldende kunstenaars verbindt.
In eerste instantie is de Romantiek een reactie op de eerdere ‘Verlichting’ en de bijbehorende verering van de rede en het verstand, waarbij geen ruimte is voor gevoel en emotie. Deze twee worden dan juist belangrijke kenmerken van de Romantiek.
Daarnaast kent de Romantiek een ‘romantisch levensgevoel’ waarin in onze tijd romantische begrippen als ‘authenticiteit’ en ‘dicht bij jezelf blijven’ terugkeren.
Ik verheug me op de komende weken omdat de lezingen een beroep doen op mijn verbeelding en ik heerlijk kan wegdromen in all dat moois.
Voor de coverfoto koos ik een schilderij van de Deense kunstenares Anna Archer. Geen ‘romantische’ schilderes overigens maar een impressionist. Ze werd gezien als meester van het licht. In dit schilderij komt dit zo mooi tot uitdrukking.
Imagination
Imagination is ook de onderliggende rode draad in de film ‘The magic of belle isle’. Per toeval kwam ik deze prachtige film met Morgan Freeman (een van mijn favoriete acteurs) tegen.
“A Re-Coming of Age Story.”
De aan een rolstoel gekluisterde Monte Wildhorn was altijd een schrijver maar geeft nu de voorkeur aan de fles en leeft een teruggetrokken bestaan. Monte is zijn passie voor schrijven en leven kwijtgeraakt. Hij brengt zijn zomer door in het stadje ‘Belle Isle’. Hier leert hij zijn buurvrouw en haar drie dochters kennen. Kunnen zij hem helpen zijn inspiratie terug te vinden?
Een van de dochters de 9-jarige Finnegan heeft een rijke fantasie, droomt over haar eiland en verzint verhalen. De schrijver intrigeert haar en daarom ‘ betaalt’ zij hem haar meer te leren over verbeelding. Een ontroerende film over hoe verbeelding ons leven ‘weer’ kan verrijken en vriendschap kan brengen.
Deze week heb ik het boek ‘Een reiziger’ van John Boyne uitgelezen en ben ik begonnen met het boek ‘Dream Count’ van Chimamanda Ngozi Adichie. Over beide boeken in een ander blogje meer.
“Vergeet niet omhoog naar de sterren te kijken en naar beneden naar je voeten. Voel hoe groot het universum is en hoe klein wij als mensheid.” Woorden van deze strekking zei natuurkundige Stephen Hawkins. In januari keken heel veel mensen naar boven. Niet zozeer om naar de sterren te kijken maar naar het prachtige polarlicht.
Als ik naar dit soort machtige natuurverschijnselen kijk overvalt mij bewondering voor dit moois. Maar ook inderdaad deemoed en het besef hoe nietig wij eigenlijk zijn.
En het neemt mijn woede weg over al het verschrikkelijke wat om ons heen in de wereld gebeurt.
Ja ik ben boos. Woedend op de gestoorde persoonlijkheid die samen met zijn idiote entourage het Witte Huis bevuilt. Boos op de crimineel in het Kremlin, die niet alleen een oorlog voert in Europa, maar ook tegen Europa. Boos op de moordenaarsmullahs in Teheran die hun eigen volk laten afslachten. Boos op de obscene kliek van tech-miljardairs die denken dat ze onze wereld kunnen kopen en naar eigen smaak kunnen hervormen. Boos op het Israelische regime dat al 73.000 doden op zijn geweten heeft en doorgaat met zijn terreur. Boos dus, ik zou nog een tijdje zo kunnen doorgaan, de woede over de toestand van onze wereld is al lang een permanente metgezel geworden.
Het is waar dat de tijden niet per se gezellig zijn. Het is een angstaanjagende wereld met bijna elke dag nieuw slecht nieuws. Het is geen wonder dat men (ik!) zich overgeleverd voelt en hulpeloos. Als een klein deeltje in een groot spel dat anderen spelen en waar je geen invloed op hebt.
Maar, It’s our choice
We hoeven sociale media niet toe te staan dat ze ons opjagen voor meer. Doomscrolling is onze eigen keuze. We kunnen de telefoon wegleggen en lezen. Of een wandeling maken. Of breien. Of muziek luisteren. Ja, sociale media zijn er – en waarschijnlijk zullen ze dat blijven. Maar hoezeer we ons ook laten meeslepen door algoritmen, dat hebben we in de hand. (En stel je nu eens voor dat heel veel mensen ineens weer zouden lezen of iets anders doen in plaats van heel veel reels te consumeren – hoe onbelangrijk alle Instagram, TikTok, Facebook enz. plotseling zouden worden.)
We kunnen onze focus op iets positiefs richten. Als je nieuws hoort of leest of scrolt, zou je echt kunnen geloven dat er alleen maar slecht nieuws is. Dat is natuurlijk niet waar – maar helaas krijgen rampenberichten meer aandacht en meer klikken dan positieve ontwikkelingen en vooruitgang. Ja, triest genoeg dat wij mensen duidelijk zo reageren- maar ook hier geldt: we hebben de keuze en kunnen ons heel bewust concentreren op “goed nieuws”. Ze zijn er zeker (googel gewoon “Good News”, er zijn talloze sites die zich hiermee bezighouden). Niet om te verdringen wat er mis en slecht gaat in deze wereld. Maar om op adem te komen en je vooral bewust te worden: verandering naar het positieve is en blijft mogelijk!
We zijn niet hulpeloos. Gezien wat wereldpolitici kunnen bereiken, lijken onze mogelijkheden natuurlijk klein. En toch: ze zijn er. Veel trends zijn klein begonnen – vooral de markt heeft een grote macht. We kunnen producten boycotten, we kunnen afzien van reizen naar bepaalde landen. Veel kleine dingen kunnen samen een groot verschil maken. Vooral omdat een maatschappelijk kantelpunt al bij 25 procent is bereikt, hebben wetenschappers ontdekt. Een kwart is genoeg! Dat is goed nieuws!
Waarom dit blog
Waarom ik dit bericht heb geschreven
(Waar het op Brightsight meestal heel bewust gaat over de mooie dingen in het leven)
In de eerste plaats om te schrijven tegen het gevoel van hulpeloosheid en overgave, dat me ook overvalt als ik naar de wereld kijk. Juist dit gevoel maakt ons ontevreden en depressief. Daarom kunnen we (ik!) beter keer op keer laten zien dat we een keuze hebben en dingen kunnen veranderen (ook babystapjes zijn stappen).
Zowel op sociaal-politiek en politiek niveau als op privégebied. Het is onze keuze.
En daarom is het goed om naar de sterren te kijken maar wel met je voeten op de grond te blijven.
De foto’s zijn van Juraij Wondergem en Lutz Brauer
Bright sight of life 