Er zijn van de ochtenden dat als de zon doorbreekt in een zwaar grijs wolkendek het licht in goud dat boven het land blijft hangen. Alsof een gordijn wordt opengetrokken en de spots op de akkers, bonen en sloten schijnen. Het wijdse land met de horizon omgetoverd in een magische wereld. In stilte sta ik als een eenkoppig publiek ernaar te kijken.
De mens stelt eigenlijk niet veel voor in dit open landschap, wist al de schilder Jacob van Ruisdael. Mensen zijn op zijn schilderijen nietig in vergelijking met de luchten, stapelwolken, zonlicht en onweersdreiging. Het landschap vult het doek en de mens is slechts een kleine onopvallende toevoeging.
Soms kan ik haast filosofisch zwijmelen als ik buiten ben, dat merken jullie wel. Maar soms doorbreekt het buiten zijn en echt genieten wat we eigenlijk vanzelfsprekend vinden omdat we er dagelijks toch te veel met andere zaken bezig zijn en het zo niet meer zien.
Ik hou enorm van het weidse bijna oneindige landschap en hoop dat het nog lang zo mag blijven zoals Marsman het verwoorde in zijn ‘Herinnering aan Holland’:
Denkend aan Zeeland
Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan, rijen ondenkbaar ijle populieren als hoge pluimen aan den einder staan; en in de geweldige ruimte verzonken de boerderijen verspreid door het land, boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen in een groots verband; …………………….
Het schilderij van Van Ruisdael Gezicht op Haarlem (ca1670)
“Je komt nooit teleurgesteld terug van een wandeling, buiten liggen de antwoorden voor het oprapen” las ik in de bijlage van de krant.
Inderdaad zit jouw hoofd vol vragen of twijfels, heb je een zwaar hart of gewoon een off-dag. Wandelen, buiten zijn doet altijd wat je eerst niet verwacht: opeens krijg je een idee, neem je een (dapper) besluit, zie je positieve kant van de zaak of heb je weer frisse zin in de dag.
Ik ga weer uitzoomen noem ik het als ik mijn wandelschoenen aantrek en de voordeur achter mij sluit.
Even het grotere perspectief zien door op kleine details te letten, gewoon je voeten een voor de andere zetten, af en toe naar boven kijken of gewoon naar de horizon turen…
Het weer was vandaag op deze voorlaatste maartdag eigenlijk al in de modus ‘April doet wat ie wil’ zon, hagel en sterke wind. Een extra gratis uitdaging om tegen de wind in op te boksen.
Binnen tien minuten voel ik me en denk ik anders.
Thuis, als ik de schoenen uitdoe, de jas aan de kapstok hang en een kop koffie drink kan ik weer inzoomen op het leven met z’n ups en downs.
De foto met de prachtige wolkenlucht naam ik intussen vier jaar geleden aan de zeedijk.
Wow wat een lentegevoel krijg ik vanmiddag hier op de bank voor ons huis in het zonnetje terwijl ik dit blogje schrijf. Het is geweldig hoe het groen in zoveel tinten om ons heen uit de grond en uit de takken komt. Een waarlijke explosie van nieuw leven in deze maartdagen.
Heldergroene plantenscheuten die uit hun winterslaap en onder hun ‘dekens’ vandaan komen, de lucht ruikt anders met de komst van een nieuw seizoen: meer kleuren in de natuur en vogels laten zich in de vroege ochtenduren horen.
Zo mooi om te genieten van dit groenrijk en de heerlijke warmte van de voorjaarszon.
Bright sight of life 