Geplaatst in Bijzondere momenten, seizoenen

Kerst (boom)

Gepost op door Sabine Verburg

Onze kleine, dikke ronde donkergroene noordmanspar staat er feestelijk bij. Met een warme sterrenlichtjes ketting en wat glazen transparante bollen aan de takken. Sober en ingetogen versierd maar dat dat deert hem niet, integendeel zo komt zijn vorm en kleur alleen maar beter uit.

Dit jaar weer eens een echte dennenboom na jaren met een steigerhouten exemplaar, een hele grote kunstboom en diverse echte grote en kleinere bomen met of zonder kluit.

De echte bomen zijn toch mijn favoriet misschien vanwege de geur, de vorm of de herinneringen aan vroeger, toen nepbomen echt uit den boze waren. Bij ons thuis was er altijd een echte dennenboom met echte kaarsen.
Echt betekent natuurlijk ook niet altijd perfect in grootte, vorm en takken. Maar dat is vind ik puur natuur charme.

Zo herinner ik me nog dat we ooit een boom hadden die helemaal schreef gegroeid was (niemand wilde hem hebben en dat vond ik heel zielig, dus nam ik hem mee naar huis).
Met touwen aan de boekenkast vastgebonden om hem recht te ‘rekken’, maar de eigenzinnige boom wilde lekker krom blijven en nam de boekenkast (in ieder geval het merendeel van de inhoud) mee in zijn val. En zo hadden we een leuke kerst met heel boeken onder de boom … we hebben heerlijk gelezen.  

Fijne dagen

Geplaatst in Bijzondere momenten, post

Een laatste flessenpost

Gepost op door Sabine Verburg

Vanmiddag spoelde de laatste flessenpost van Seasidesblog bij de lezers aan. Na vijf jaar schrijven over het leven aan de Zeeuwse Noordzeekust komt er hiermee een einde aan dit blog. Onze verhuizing de Westerschelde stroomopwaarts, maar ook een beetje uitgeput zijn in onderwerpen en natuurlijk het schrijven op dit blog deed me besluiten om te stoppen met Seasides. Tijd om afscheid te nemen van alle trouwe volgers/lezers en hen te bedanken voor het interesse en de vele reacties. En natuurlijk hele grote dank aan de Zeeuwse makers van de foto’s die ik mocht gebruiken. 
In deze flessenpost komt een aantal blogs van afgelopen jaren nog eens voorbij zoals December aan zee,  Golven, lijnen en zo meer, Vergezichten en tenslotte Scheepsberichten.  
Zoals gewend sluiten we ook deze flessenpost weer af met sfeervolle foto’s In de Branding. 

Tot einde van dit jaar is de blog nog te lezen. Hier kun je de flessenpost lezen

Geplaatst in Dat viel mij op, Muziek

Silencio

Gepost op door Sabine Verburg

Enkele weken geleden werd in onze Zeeuwse hoofdstad een heus zangfietspad geopend.

“Zingen zonder schaamte. Dat kan nu op het eerste zangfietspad in Zeeland. De borden aan het begin en het einde van het fietspad door het Middelburgse Molenwaterpark nodigen ertoe uit.” schrijft de Provinciale Zeeuwse Courant.

Is er vraag naar? Staan de zingende fietsers al opgesteld voor een zangrondje?

Blijkbaar wordt er weinig (in het openbaar ) gezongen.

In de auto zong (toen ik nog lange afstanden moest afleggen voor mijn werk) en zing ik altijd mee met songs van mijn lievelingsplaylist. Doen meer mensen dit nog of is iedereen druk aan het bellen? Wie zingt nog onder de douche? Of tijdens het koken?

En hoor je nog bouwvakkers zingen of fluiten zoals Herman van Veen in Hilversum 3 zingt?

“Vroeger werd gezongen en gefloten in de straat
had de slagersjongen nog een opera paraat
de metselaar kon zingend op de steiger staan

de melkboer lengde fluitend zijn melk een beetje aan

Hilversum 3 bestond nog niet
maar ieder had zijn eigen stem
Op elke steiger klonk een lied
van Paljas of Jeruzalem

Alle venters hadden eigen aria’s
voor sprot en haring, voor begonia’s
Zelfs in fabrieken kwam van overal 
toch weer een liedje door de grote hal

Tussen het geratel van machines door 
klonk in de confectie een mooi meisjeskoor
dromend van de prins van.. weet ik veel
die ze zou ontvoeren naar zijn luchtkasteel”

Foto door Nothing Ahead op Pexels.com

Eigenlijk vreemd dat zingen in het openbaar alleen nog georganiseerd plaatsvindt en dan natuurlijk met een grote groep mensen zoals in televisieprogramma … zingt’. Ergens snap ik dat wel, want als je zingt ben je kwetsbaar en in een groep voel je je veilig. Tegenwoordig mag je blijkbaar ook alleen maar zingen als je het echt goed kan. Het spontane is eraf en dat is zonde, want zingen is echt gezond. Voor kinderen draagt het ook nog eens bij aan het leervermogen en de taalontwikkeling.

Goed voor je lijf en geest en het werkt geruststellend: Ik herinner me nog dat ik tijdens spannende momenten bij paardrijd ritten buiten altijd hardop zong zogenaamd om mijn paard gerust te stellen maar eigenlijk was het natuurlijk meer voor mijn eigen gemoedsrust. En Mona Lisa (mijn paard) voelde dat weer feilloos aan en was minder schrikachtig.

Ik ben benieuwd hoeveel zangfietspaden nog geopend worden of dat er spontaan gezongen wordt ook op plekken die niet zijn aangewezen als zodanig.

Als je vanuit je hart zingt maakt het niet uit waar en hoe, toch?