Tag: bright sight of life

Geplaatst in buiten, Dat viel mij op, Leuk om te doen, seizoenen, Thuis

Warme truiendag

Gepost op door Sabine Verburg

Eigenlijk best een tegenstrijdige naam, toch? Warme truiendag, bestaan er dan ook koude truien? Bedoeling van deze dag is dus om en ‘warme’ trui aan te doen en de thermostaat een graad of wat lager te zetten. Spaar het klimaat en stookkosten is het motto.

Je leest er wel steeds minder over deze dag wel over dat veel mensen (nog) steeds moeite hebben met hun energierekening.

In de herfst, winter en soms ook voorjaar loop ik overigens altijd in warme truien en dikke sokken, alleen de hoeveelheid lagen eronder pas ik aan de buitentemperatuur aan.

Zelfgebreid van schapenwol hier uit de buurt, is heerlijk warm en tijdloos. Of er nog een trui bijkomt dit voorjaar is de vraag, want met mijn huidig breiwerk schiet het niet zo zeer op. Kwestie van leuke afspraken met de kunstkring, oppassen op kleinkinderen, sporten en boeiende boeken die ik eerst wil uitlezen.

Maar ja met een dun t-shirt eronder kan ik straks de trui ook op een koele zomeravond dragen.

De leuke print is van mijn FLOW scheurkalender van dit jaar.

Geplaatst in Bijzondere momenten, De moeite waard, Kunst, Muziek, Zinnige zinnen

Gebroken tijd

Gepost op door Sabine Verburg

In het kader van de Week van de Poëzie was Singer-songwriter Vincent Corjanus vandaag te gast in bibliotheek Terneuzen.

Vincent Corjanus is een poëziepopper. Al meer 15 jaar brengt hij tedere, soms rauwe liedjes en poëzie op podia door het hele land.

Gebroken Tijd’ is de titel van het nieuwe boek, de nieuwe tour én de nieuwe single van Vincent Corjanus. Een lied over terugblikken, jeugddromen en zelfreflectie

Voor de poezieweek koos ik dit gedicht van hem.

Het is allemaal verzonnen
En het rijmt zo mooi met de tijd
Wij aan de zijlijn
Moeten we nou lachen of huilen?

Spiegelvrees (Vincent Corjanus 2024)

Gebroken Tijd ontroerde en verwonderde me en maakte me nieuwsgierig naar zijn poëzie. Wordt dus vervolgd.

Geplaatst in Dat viel mij op, post

Bloed, zweet en ruimte

Gepost op door Sabine Verburg

Het zou eigenlijk om maar twee jaar gaan maar uiteindelijk heb ik een achttal jaren ‘weggegooid’.

In een soort van voorjaarsopruimingmood dook ik vrijdag achter de wandschotten op de 1ste verdieping om dozen met ordners en mappen van mijn bedrijven uit te zoeken. Ik was in de veronderstelling dat het om nog maar twee jaren aan administratie ging omdat ik bij de verhuizing eerder ook al veel had opgeruimd.

Als je zelfstandig ondernemer bent /een bedrijf hebt (was/had in mijn geval), geldt een wettelijke bewaarplicht van 7 tot soms 10 jaar. In mijn geval kunnen de jaren tot 2019 nu in 2026 worden opgeruimd. Ik was er van overtuigd dat er maximaal nog 2 jaren, in papieren versies in de dozen stond, maar dat bleek een totaal verkeerde gedachte: 2010 en alles daarna was nog aanwezig.

Ik weet niet precies wat me zo inspireerde aan deze ‘staatsvergunning’ om legaal papieren afval te creëren, maar met veel inspiratie schoot ik dus achter de schotten, scheurde dozen open en verplaatste me naar het tijdperk van ‘toen ik nog ondernemer was’.

Ik vond ze, bergen bonnetjes netjes op jaargang gesorteerd, bankafschriften op papier die eruitzagen als uit een andere eeuw, ordners met gekleurde tabbladen, mooie ingebonden jaarverslagen van de accountant en nog zo meer. En soort van blij vooruitzicht ontstond daar zwetend boven onder het schuine dak, het vooruitzicht om me te ‘verlichten van deze bewijslast’ toen plotseling een stroompje bloed liep langs mijn vinger. Met de bloedende hand in de lucht rende ik naar beneden op zoek naar een pleister. Een scherp metalen nietje zat vast in mijn nagelbed en nog twee in de vinger. Na een troostkopje koffie, wat gepeuter om de nietjes los te krijgen en met een pleister dan maar weer verder, al was mijn opruimzin beduidend minder geworden.

Met de volle geselecteerde dozen toog ik nog meer zwetend naar de schuur. Omdat we gelukkig nog steeds een aparte rolcontainer hebben voor archief/datavernietiging hebben kon ik dan daar alle inkomsten, uitgaven, btw aangiftes, overboekingen, rente, en alles andere zonder te scheuren in de gleuf van die container schuiven. Maar een ongeluk komt zelden alleen: aan de scherpe rand van de metalen gleuf haalde ik vervolgens mijn andere hand open.

Het werk van jaren was weggegooid ik hield er twee bloedende handen, een bezweet hoofd en een lege ruimte achter de schotten aan over.

Over een aantal weken wordt de container geleegd en is er weer ruimte voor jaren.

“Letting go isn’t loss. It’s space.”