Geplaatst in Bijzondere momenten, gedachten, Muziek, seizoenen, Zinnige zinnen

Vreugdevol

Vanavond ga ik naar het kerstconcert in de prachtige basiliek van Hulst. Luisteren en meezingen (voor wie dat wil) met Beethovens Negende symfonie.

Ludwig van Beethovens Negende symfonie is een monumentaal werk, ook de eerste symfonie waarin gebruik wordt gemaakt van een koor (en zangsolisten) .

Beethoven zette in zijn Negende symfonie een gedeelte in van Friedrich Schillers beroemde ode An die Freude op muziek. Iedereen die het stuk hoort herkent het waarschijnlijk direct. Een stuk uit het laatste deel van de symfonie werd in 1972 op uitnodiging van de Raad van Europa van nieuwe arrangementen voorzien voor gebruik als het Europese Volkslied.

Misschien is het naïef maar ik hoop dat het ooit zal lukken dat er vrede komt en verbroedering is nabij en ver weg.

Ode an die Freude

O Freunde, nicht diese Töne!
Sondern laßt uns angenehmere anstimmen
Und freudenvollere!1

Freude, schöner Götterfunken,
Tochter aus Elysium,
Wir betreten feuertrunken,
Himmlische, dein Heiligtum!
Deine Zauber binden wieder,
Was die Mode streng geteilt;
Alle Menschen werden Brüder,
Wo dein sanfter Flügel weilt.

…………..

Dit is blogje nummer 17 uit mijn adventskalender Zinnige Zinnen.

Geplaatst in gedachten, Leuk om te doen, seizoenen, Zinnige zinnen

Wollig warm

Steek volgt op steek

Geduld vormt het onzichtbare

Tijd wordt materie

Een Haiku over breien. Vond het op mijn breisite waar ik prachtige patronen en nuttige tips vandaan haal.

De trui vordert gestaag met nu het voorpand al ver op de pennen en dan nog twee mouwen. Dus tijd voor nieuwe wol.

Dat treft want voor as zaterdag kwam de uitnodiging van de wolboerderij binnen:

De Wolwinkel & Koffiecorner Wachten Op Je! 
Zin in warmte, wol en koffie? Je bent van harte welkom!

En omdat het buiten best guur is krijg ik subiet zin in een dikke wollen trui …

Dit is blogje nummer 7 uit de adventskalender Zinnige Zinnen

Geplaatst in gedachten, seizoenen, Zinnige zinnen

Een kaars voor het raam

Come in here. Rest from the dark. Light is returning.

Iedere dag brandt deze week een van de vier kaarsen op de adventskrans. Zoals gebruikelijk komt er iedere zondag eentje bij totdat op de zondag voor de kerst alle vier kaarsen branden.

In de 19de eeuw waren het de Duitse Lutheranen die als eerste adventskaarsen gingen gebruiken. De van oorsprong witte kaarsen in een kerstkrans kregen een gewijde betekenis die te maken had met de kersttijd. De eerste kaars werd aangestoken als symbool voor de hoop, de tweede als een vredeswens, met de derde werd de vreugde gevierd en de vierde was een symbool van liefde.

De adventskrans is een mooie decembertraditie. Vandaag las ik over het Ierse en Schotse gebruik om een kaars voor het raam te zetten om aan vermoeide reizigers te laten zien dat zij welkom waren. Omdat mensen in die tijd ver van elkaar woonden, vormden de kaarsen ook een lichtbaken dat al van verre zichtbaar was en dat mensen door het donker naar hun bestemming kon leiden. En als een gezinslid van huis was, werden kaarsen voor het raam gezet als teken van liefde en als wens voor een veilige terugkomst.

Ik hou van het warme kaarslicht en de geur van een uitgeblazen lucifer na het aansteken. Een klein ritueel dat vreugde geeft.

Wat een schil contrast met de schreeuwerige flitsende lichtjeskettingen en bonte figuren die je s’avonds voor en in de huizen ziet.

Geef mij maar de eenvoud en ingetogenheid van een kaars.

Dit is blogje nummer vier van mijn adventskalender Zinnige Zinnen.