‘Om stil van te worden, zo mooi’ schreef ik als reactie op de kleine schitterende serie van Anuk van Van Noordenburg Fotografie
Omdat het ook foto’s hier van ‘ onze’ kreek hadden kunnen zijn en gewoon omdat ze zo mooi zijn deze re-blog van haar blogje De stoel
Soms valt een verfilming van een boek erg tegen. De beelden die zich tijdens het lezen in je hoofd hebben gevormd komen niet overeen met de film op het grote doek in de bioscoop.
Met enige terughoudendheid nam ik vorige week dan ook plaats in de bioscoop om naar ‘Small Things Like These ‘ te kijken. Ik had de gelijknamige (prachtige) bestseller van Claire Keegan in het Engels en Nederlands gelezen en was er erg van onder de indruk. Zou de film net zo mooi en aangrijpend zijn?
Small Things Like These speelt zich af in Ierland tijdens de jaren ’80 in de week voor kerst. Een echte kerstfilm met een boodschap.
In een klein stadje op het platteland van Ierland wordt de dagelijkse routine van kolen- en houthandelaar, echtgenoot en vader Bill Furlong in de dagen voor kerst ruw verstoord door de ontdekking van een verborgen geheim wanneer hij een bestelling aflevert bij het plaatselijk klooster. De film belicht het schokkende schandaal van de Magdalena-wasserijen in Ierland. Van de jaren 1820 tot 1996 hielden de nonnen van deze orde jonge (meestal ongewild zwanger) vrouwen en meisjes gevangen en dwongen hen tot werken in de wasserijen onder verschrikkelijke omstandigheden.
Het kleine havenstadje waar Bill Furlong woont, wordt in bijna alles gecontroleerd door de katholieke kerk. Terwijl Bill hard werkt om zijn gezin te onderhouden, ontdekt hij verontrustende geheimen in een tuchthuis dat wordt gerund door de katholieke Magdalenazusters onder leiding van Sister Mary. Door de onthullingen wordt Furlong geconfronteerd met zijn eigen verleden en maakt een persoonlijke keuze tegen de machtsverhoudingen in.
De film is erg minimalistisch maar laat juist zien dat minder in dit geval meer is. Wat ik heel mooi vind is dat Small Things Like These trouw blijft aan de novelle van Claire Keegan. In een krappe 97 minuten en een handvol eenvoudige scènes met kale dialogen beleef je het levensverhaal van Bill Furlong en dat van een van de gevallen jong meisjes.
Het goede doen vanuit je hart
Een mooie film voor de adventstijd die vandaag begonnen is.
De zon had er deze week niet veel zin in. En net als het weer was ook het nieuws uit buitenland en eigen land zeer somber. “Mam, je kunt niet alles zo dramatisch zien en het persoonlijk opvatten…” zei mijn dochter tegen mij. En natuurlijk heeft zij gelijk, het is wat het is en ik kan het niet veranderen, maar ik word er toch verdrietig en boos om al die narigheid.
Er zat iets verstandigs in haar opmerkingen. Ook al trek je liever de dekens over je hoofd, op een gegeven moment moeten we opstaan en verder gaan… Bladzijdes omslaan.
Dat verdergaan kan voor iedereen iets anders betekenen. Escapisme? Op een blog las ik dat dit een soort van burgerplicht is. Het tv programma “Ik vertrek” scoort niet voor niets heel hoog in de kijkcijfers en waardering. Naar mijn mening is weglopen (of emigreren…) geen oplossing – het is in ieder geval niet voor iedereen realiseerbaar. Maar kleine ontsnappingen helpen zeker en doen gewoon goed.
Dit zijn mijn ‘kleine’ escapes:
Bewuste mediaconsumptie voor meer positiviteit
Ik ben een echte nieuwsjunkie, luister en lees vaak politieke over actuele gebeurtenissen. Het is de laatste weken wel een beetje geëscaleerd, daarom heb ik mezelf wat selectieve onthouding voorgeschreven. En gelukkig zijn er zoveel mogelijkheden die je totaal andere ideeën geven: bijvoorbeeld Tijd voor de Geest een podcast serie van Museum van de Geest en Flow Magazine. … precies de lichtheid waar ik nu echt van geniet.
Het Sinterklaasjournal tovert ook iedere avond een dikke glimlach op mijn gezicht.
Naar buiten (ook in weer en wind) verbetert je humeur
Het is zelfs wetenschappelijk bewezen: tijd doorbrengen in de natuur verbetert je humeur. Wie heeft niet ervaren hoe goed je je voelt na een wandeling, en dat hoeft niet eens lang te duren. Overigens ga ik ook met de huidige weersomstandigheden graag wandelen. Er is iets dromerigs, betoverend en onwerkelijks aan de knotwilgen die in de mist verdwijnen… een beetje het gevoel als of ik in ‘Jane Eyre’ van Charlotte Brontë zit. Of lekker tegen de wind in met een warme muts en de bladeren zien opdwarrelen. Thuis een kop hete thee of chocolade, een goed boek (misschien zelfs ‘Jane Eyre’) en je lievelingsmuziek opzetten. ..
Omring jezelf met mensen die goed voor je zijn
Het was een drukke week met veel oppassen en afspraken met de kleinkinderen. Voetbaltraining, hockeytraining en wedstrijden, iedere dag wat uurtjes oppassen met huiswerkbegeleiding en proefwerken oefenen, op de hond passen van de oudste kleindochter, wandelen met de andere twee honden en veel spelletjes doen met mandarijntjes en wat pepernoten erbij.
Lekker geklets en de lieve gezichten brengen je zeker in een goed humeur.
Kunst doet goed
Als ik door een kunstmuseum loop en naar de werken kijk, die vaak al eeuwen oud zijn, zie ik twee dingen: 1. Zolang mensen mooie dingen maken, is er hoop. 2.: Op de een of andere manier blijft het doorgaan. Welke grote crises en catastrofes (plagen, kruistochten, heksenverbrandingen, hongersnoden, oorlogen…) hebben mensen in voorgaande eeuwen moeten overwinnen – en toch gingen ze door en creëerden ze heel veel moois.
Over positieve dingen gesproken: ik ga zeker snel naar de nieuwe tentoonstelling Darn- De schoonheid van het betere herstelwerk het Zeeuws Museum
Opening modetentoonstelling DARN — Zeeuws Museum NL
Maandagavond was ik naar de mooie film ‘All these small things’, ontroerend en aangrijpend. De film is gebaseerd op het boek van Claire Keegan ‘Dit soort kleinigheden‘.
Meer daarover in een volgend blogje.
En bij jullie – hoe was jullie week?
Bright sight of life 