Het mooiste van de zomer voor mij de bloemen en dan bedoel ik de ‘wilde’ bloemen. Als ik wandel of fiets speur ik naar blauw, geel, roze, rood en wit in het groen.
Het wilde bloemenmengsel dat ik dit voorjaar in onze tuin uitzaaide is nog niet de weelde die ik voor ogen had maar dit zal volgend jaar wel komen verzekert de kenner. Dus hier nog even geduld en je ogen nu dan maar de kost geven op vreemd terrein.
Waar ik vroeger vooral van strakke geometrische vormen in strakke kleuren hield, is het nu bont en bloemig. Het lijkt erop dat hoe ouder ik word, hoe meer ik de zachtheid, vrolijkheid en het beetje ‘wanorde’ van de wildflowers in het echt en op patroon waardeer. Het maakt me vrolijk en geeft zo kleur in mijn dagelijks leven.
Niet alleen in de tuin overigens, ook in huis, boekenkast en zelfs in mijn kledingkast komen er steeds meer gekleurde prints en flowerpower.
Het is al weer langer dan twee maanden geleden dat ik een blogpost schreef. Helaas een wat onvrijwillige pauze door ziekte (aanval van agressieve bacteriën op gezicht, kaak, mond, ogen en nieren) gepaard met veel pijn en ongemak om het kort te houden. Ik had geen zin om daarover te bloggen en ook gewoon even geen inspiratie en puf. Gelukkig gaat het langzaam aan wat beter. Dus we pakken de draad (of toetsen van de laptop) weer op.
Zingende vogels, uitschietende fruitboompjes, wilde bloemen en geduld
Deze kop lijkt misschien een vreemde combinatie, en toch is dit zo typisch voor de lente. Nu de bomen groen worden, de vogels druk heen en weer vliegen met takjes voor hun nestjes, er weer veel gewandeld en gefietst wordt, is er overal ineens volop beweging en groei.
We (of eerlijk gezegd manlief) hebben voor veel nieuwe planten en boompjes in onze tuin gezorgd. Sommige zoals de schietwilg en de kardinaslsmuts gekregen als spriet/stokjes, andere gekocht: Twee appelbomen, een kers, een peer moeten de komende jaren voor fruit van eigen bodem zorgen. Naast de bestaande oude appel-en pruimenboom en de bessenstruiken. Daarnaast nog wat klimop en hulst voor tegen de kastanjehouten afscherming aan. Op de wat zompigere plekken hebben wat is riet/gras/bamboe geplant en op een zonnige plek staan drie meidoornstruiken in wording en twee jonge jasmijnplanten.
En liefst zou ik nog heel veel heesters en vaste planten erbij willen hebben.
In potten en op wat schralere plekken in het gras hebben we wilde bloemenmengsels gezaaid. Het heeft even ( voor mij veel te lang) geduurd voordat de boompjes uitliepen en de bloemen opkwamen. De grond goed vochtig houden en af wachten.
Poeh wat duurde het lang voor mijn gevoel. Komt er wat naar boven? Kun je al jonge scheuten zien? Iedere ochtend ging ik gelijk kijken of er al iets was…
Herkenbaar? We zijn vaak maar ongeduldig… Deze quote deed me daar aan denken,:
‘Heb geduld.
Gras groeit niet harder door eraan te trekken.’
Geen haast
De natuur laat zich niet haasten. Alles heeft het tempo van wat goed is. Daar kunnen we van leren, want ook in je eigen leven zijn er dingen die zich niet laten dwingen, en waar je de tijd voor mag nemen, blijkt zeker als je ziek bent en het herstel niet zo voorspoedig verloopt als je wilt.
Vandaag las ik een mooie spreuk bij collegablogger John:
“Bezig zijn is soms het beste medicijn – voor ongeduld, voor machteloosheid, en voor gedachten die anders te veel ruimte krijgen.” John
Monty staat al ongeduldig te wachten voor onze vaste ochtendroutine: een uitgebreide wandelronde langs de kreek. Prachtige kleuren, spiegeling op het water, de natuur laat zich van haar beste lentekant zien op deze oh zo mooie zonnige ochtend. Na weken ziek zijn voelt dit echt goed.
Een kleine week kunnen we nu ons mooie hekpoortje gebruiken. Een poortje zoals deze van kastanjehout en een Franse schapenhek- omheining stond al lang op mijn wensenlijst. Een beetje zoals vroeger op de boerderij van mijn opa.
We zochten een alternatief voor het lelijke gaas dat de vorige bewoners tussen de palen hadden aangebracht. Het moest bij de landelijke uitstraling (vooral niet te strak en geen afgesloten bouwmarkt Fort Knox idee) passen die we zo mooi vinden hier aan de kreek. En toen kwam ook mijn stiekeme droom van opa’s hekwerk met poortje weer boven.
Van de boerderijshop waar we een eerste rol met de kastanjehouten puntige (daarin zit het verschil met het Engelse schapenhek met stompe punten) voor het uittesten hadden gehaald, begrepen we dat de bodem eerst wat droger moest worden voor dat de palen er in konden. In te zompige (vind ik zo een mooi woord in het Zeeuws) zware kleigrond die we hier hebben kunnen ze namelijk niet boren voor de houten palen.
Dus we testten het eerst uit in december met de latten tegen de ijzeren palen die er toch al stonden. Het plaatsen ging super makkelijk met een mooi resultaat.
En omdat het dus goed beviel en nu een drogere periode was werd de rest van de omheining met het poortje uiteindelijk vorige week geplaatst.
Het hout zal nog vergrijzen en wordt dan echt mooi verweerd. Je ziet nu al een beetje verschil tussen nieuw en eerder gezet. En natuurlijk komen er bij de kale grindtuingedeeltes nog struiken, boompjes en klimplanten achter/tegen het hek.
Maar het staat al prachtig ik geniet iedere keer als ik door het poortje loop en denk aan opa.
Bright sight of life 