Auteur: Sabine Verburg

Geplaatst in Dat viel mij op, gedachten, Quote, Zinnige zinnen

Vergeet niet naar de sterren te kijken

Gepost op door Sabine Verburg

“Vergeet niet omhoog naar de sterren te kijken en naar beneden naar je voeten. Voel hoe groot het universum is en hoe klein wij als mensheid.” Woorden van deze strekking zei natuurkundige Stephen Hawkins. In januari keken heel veel mensen naar boven. Niet zozeer om naar de sterren te kijken maar naar het prachtige polarlicht.

Als ik naar dit soort machtige natuurverschijnselen kijk overvalt mij bewondering voor dit moois. Maar ook inderdaad deemoed en het besef hoe nietig wij eigenlijk zijn.

En het neemt mijn woede weg over al het verschrikkelijke wat om ons heen in de wereld gebeurt.

Ja ik ben boos. Woedend op de gestoorde persoonlijkheid die samen met zijn idiote entourage het Witte Huis bevuilt. Boos op de crimineel in het Kremlin, die niet alleen een oorlog voert in Europa, maar ook tegen Europa. Boos op de moordenaarsmullahs in Teheran die hun eigen volk laten afslachten. Boos op de obscene kliek van tech-miljardairs die denken dat ze onze wereld kunnen kopen en naar eigen smaak kunnen hervormen. Boos op het Israelische regime dat al 73.000 doden op zijn geweten heeft en doorgaat met zijn terreur. Boos dus, ik zou nog een tijdje zo kunnen doorgaan, de woede over de toestand van onze wereld is al lang een permanente metgezel geworden.

Het is waar dat de tijden niet per se gezellig zijn. Het is een angstaanjagende wereld met bijna elke dag nieuw slecht nieuws. Het is geen wonder dat men (ik!) zich overgeleverd voelt en hulpeloos. Als een klein deeltje in een groot spel dat anderen spelen en waar je geen invloed op hebt.

Maar, It’s our choice

We hoeven sociale media niet toe te staan dat ze ons opjagen voor meer. Doomscrolling is onze eigen keuze. We kunnen de telefoon wegleggen en lezen. Of een wandeling maken. Of breien. Of muziek luisteren. Ja, sociale media zijn er – en waarschijnlijk zullen ze dat blijven. Maar hoezeer we ons ook laten meeslepen door algoritmen, dat hebben we in de hand. (En stel je nu eens voor dat heel veel mensen ineens weer zouden lezen of iets anders doen in plaats van heel veel reels te consumeren – hoe onbelangrijk alle Instagram, TikTok, Facebook enz. plotseling zouden worden.)

We kunnen onze focus op iets positiefs richten. Als je nieuws hoort of leest of scrolt, zou je echt kunnen geloven dat er alleen maar slecht nieuws is. Dat is natuurlijk niet waar – maar helaas krijgen rampenberichten meer aandacht en meer klikken dan positieve ontwikkelingen en vooruitgang. Ja, triest genoeg dat wij mensen duidelijk zo reageren- maar ook hier geldt: we hebben de keuze en kunnen ons heel bewust concentreren op “goed nieuws”. Ze zijn er zeker (googel gewoon “Good News”, er zijn talloze sites die zich hiermee bezighouden). Niet om te verdringen wat er mis en slecht gaat in deze wereld. Maar om op adem te komen en je vooral bewust te worden: verandering naar het positieve is en blijft mogelijk!

We zijn niet hulpeloos. Gezien wat wereldpolitici kunnen bereiken, lijken onze mogelijkheden natuurlijk klein. En toch: ze zijn er. Veel trends zijn klein begonnen – vooral de markt heeft een grote macht. We kunnen producten boycotten, we kunnen afzien van reizen naar bepaalde landen. Veel kleine dingen kunnen samen een groot verschil maken. Vooral omdat een maatschappelijk kantelpunt al bij 25 procent is bereikt, hebben wetenschappers ontdekt. Een kwart is genoeg! Dat is goed nieuws!

Waarom dit blog

Waarom ik dit bericht heb geschreven

(Waar het op Brightsight meestal heel bewust gaat over de mooie dingen in het leven)

In de eerste plaats om te schrijven tegen het gevoel van hulpeloosheid en overgave, dat me ook overvalt als ik naar de wereld kijk. Juist dit gevoel maakt ons ontevreden en depressief. Daarom kunnen we (ik!) beter keer op keer laten zien dat we een keuze hebben en dingen kunnen veranderen (ook babystapjes zijn stappen).

Zowel op sociaal-politiek en politiek niveau als op privégebied. Het is onze keuze.

En daarom is het goed om naar de sterren te kijken maar wel met je voeten op de grond te blijven.

De foto’s zijn van Juraij Wondergem en Lutz Brauer

Geplaatst in Bijzondere momenten, De moeite waard, Kunst, Muziek, Zinnige zinnen

Gebroken tijd

Gepost op door Sabine Verburg

In het kader van de Week van de Poëzie was Singer-songwriter Vincent Corjanus vandaag te gast in bibliotheek Terneuzen.

Vincent Corjanus is een poëziepopper. Al meer 15 jaar brengt hij tedere, soms rauwe liedjes en poëzie op podia door het hele land.

Gebroken Tijd’ is de titel van het nieuwe boek, de nieuwe tour én de nieuwe single van Vincent Corjanus. Een lied over terugblikken, jeugddromen en zelfreflectie

Voor de poezieweek koos ik dit gedicht van hem.

Het is allemaal verzonnen
En het rijmt zo mooi met de tijd
Wij aan de zijlijn
Moeten we nou lachen of huilen?

Spiegelvrees (Vincent Corjanus 2024)

Gebroken Tijd ontroerde en verwonderde me en maakte me nieuwsgierig naar zijn poëzie. Wordt dus vervolgd.

Geplaatst in Dat viel mij op, post

Bloed, zweet en ruimte

Gepost op door Sabine Verburg

Het zou eigenlijk om maar twee jaar gaan maar uiteindelijk heb ik een achttal jaren ‘weggegooid’.

In een soort van voorjaarsopruimingmood dook ik vrijdag achter de wandschotten op de 1ste verdieping om dozen met ordners en mappen van mijn bedrijven uit te zoeken. Ik was in de veronderstelling dat het om nog maar twee jaren aan administratie ging omdat ik bij de verhuizing eerder ook al veel had opgeruimd.

Als je zelfstandig ondernemer bent /een bedrijf hebt (was/had in mijn geval), geldt een wettelijke bewaarplicht van 7 tot soms 10 jaar. In mijn geval kunnen de jaren tot 2019 nu in 2026 worden opgeruimd. Ik was er van overtuigd dat er maximaal nog 2 jaren, in papieren versies in de dozen stond, maar dat bleek een totaal verkeerde gedachte: 2010 en alles daarna was nog aanwezig.

Ik weet niet precies wat me zo inspireerde aan deze ‘staatsvergunning’ om legaal papieren afval te creëren, maar met veel inspiratie schoot ik dus achter de schotten, scheurde dozen open en verplaatste me naar het tijdperk van ‘toen ik nog ondernemer was’.

Ik vond ze, bergen bonnetjes netjes op jaargang gesorteerd, bankafschriften op papier die eruitzagen als uit een andere eeuw, ordners met gekleurde tabbladen, mooie ingebonden jaarverslagen van de accountant en nog zo meer. En soort van blij vooruitzicht ontstond daar zwetend boven onder het schuine dak, het vooruitzicht om me te ‘verlichten van deze bewijslast’ toen plotseling een stroompje bloed liep langs mijn vinger. Met de bloedende hand in de lucht rende ik naar beneden op zoek naar een pleister. Een scherp metalen nietje zat vast in mijn nagelbed en nog twee in de vinger. Na een troostkopje koffie, wat gepeuter om de nietjes los te krijgen en met een pleister dan maar weer verder, al was mijn opruimzin beduidend minder geworden.

Met de volle geselecteerde dozen toog ik nog meer zwetend naar de schuur. Omdat we gelukkig nog steeds een aparte rolcontainer hebben voor archief/datavernietiging hebben kon ik dan daar alle inkomsten, uitgaven, btw aangiftes, overboekingen, rente, en alles andere zonder te scheuren in de gleuf van die container schuiven. Maar een ongeluk komt zelden alleen: aan de scherpe rand van de metalen gleuf haalde ik vervolgens mijn andere hand open.

Het werk van jaren was weggegooid ik hield er twee bloedende handen, een bezweet hoofd en een lege ruimte achter de schotten aan over.

Over een aantal weken wordt de container geleegd en is er weer ruimte voor jaren.

“Letting go isn’t loss. It’s space.”