Wat een prachtige maan is vanavond te bewonderen. Een passende verlichting op deze Sinterklaasavond
En een klein gedichtje hoort er natuurlijk ook bij:
Tel de sterren, pluk de maan
Blijf praten en laat de stilte bestaan
……..,,
Schrijf een gedicht en laat het rijmen op een lach
Koester de vanzelfsprekendheid van een gewone dag
De delen van het gedicht zijn van Ariana Ruward
Dit is het blogje nummer 5 van mijn adventskalender Zinnige Zinnen
Come in here. Rest from the dark. Light is returning.
Iedere dag brandt deze week een van de vier kaarsen op de adventskrans. Zoals gebruikelijk komt er iedere zondag eentje bij totdat op de zondag voor de kerst alle vier kaarsen branden.
In de 19de eeuw waren het de Duitse Lutheranen die als eerste adventskaarsen gingen gebruiken. De van oorsprong witte kaarsen in een kerstkrans kregen een gewijde betekenis die te maken had met de kersttijd. De eerste kaars werd aangestoken als symbool voor de hoop, de tweede als een vredeswens, met de derde werd de vreugde gevierd en de vierde was een symbool van liefde.
De adventskrans is een mooie decembertraditie. Vandaag las ik over het Ierse en Schotse gebruik om een kaars voor het raam te zetten om aan vermoeide reizigers te laten zien dat zij welkom waren. Omdat mensen in die tijd ver van elkaar woonden, vormden de kaarsen ook een lichtbaken dat al van verre zichtbaar was en dat mensen door het donker naar hun bestemming kon leiden. En als een gezinslid van huis was, werden kaarsen voor het raam gezet als teken van liefde en als wens voor een veilige terugkomst.
Ik hou van het warme kaarslicht en de geur van een uitgeblazen lucifer na het aansteken. Een klein ritueel dat vreugde geeft.
Wat een schil contrast met de schreeuwerige flitsende lichtjeskettingen en bonte figuren die je s’avonds voor en in de huizen ziet.
Geef mij maar de eenvoud en ingetogenheid van een kaars.
Dit is blogje nummer vier van mijn adventskalender Zinnige Zinnen.
Afgelopen nacht was het stormachtig. Nee niet echt een zware storm maar de wind maakte mij toch wakker en liet mij luisteren, nadenken en ook een beetje fantaseren. Fantaseren verbeelden lukt mij het beste als het donker is.
En toen schoot mij een column van Beau van Erven Dorens in de bijlage van de zaterdagkrant te binnen.
De storm neemt bezit van de tuin. De wind heeft geen licht nodig. Hij weet in het donker precies zijn weg te vinden. Rukt aan bomen, giert door kieren en slaat plotseling als met de hand van een reus tegen het raam. Even lijkt het alsof alles bij elkaar komt.
Ik zie niet alleen het verleden, maar ook de toekomst. Want dat is de kracht van verbeelding waar wij als homo sapiens ons hele bestaan aan te danken hebben. Dat we niet alleen kunnen zien wat is, maar ook wat zou kunnen zijn.
Dit is blogje nummer 2 in mijn decemberkalender Zinnige zinnen.
De coverfoto is een collage van Mariette Smit getiteld a quiet storm.
Bright sight of life 