Tag: klein geluk

Geplaatst in Boek en Beeld, Boeken, Dat viel mij op, gedachten, Muziek

When we were young

Gepost op door Sabine Verburg

Op mijn “De moeite waard” pagina van mijn blog plaats ik iedere maand interessante boeken, een bijzondere song en een film die mij aanspreekt.

Deze keer is het onderliggende thema tijd: ouder worden, herinneringen aan vroeger en verwachtingen voor de toekomst. Neem gerust eens een kijkje.

Look back to the best of days
Collecting all yesterdays
As they build up one by one

How we beg and we borrow
Say we’ll do it tomorrow
But tomorrow never seems to come

Over eindeloos leven gaat het boek Het eeuwige leven van Matt Haig, Koen Haegens onderzoekt in De verstrooide tijd met verwondering en humor hoe we tijd vermorsen, ongemerkt door onze vingers laten glippen, maar ook hoe we kunnen leren de tijd te nemen en te rekken.  Morgen en Morgen en Morgen van Gabrielle Zevin is een opwindende en duizelingwekkende roman over vriendschap, beperking, creativiteit, en boven alles over onze behoefte aan verbinding: lief te hebben en geliefd te worden. Café Morgen van Renee Kapitein is een roman als een kroegavond, vol levensverhalen, meningen en waarheden… .Bezwete Inkt van Cecile Koops is een bundel met korte en langere verhalen. Spannende, vrolijke, zware en lichte verhalen die intrigeren.

Muziek

Als song staat ‘When we were young ’ van Passenger op de pagina. Prachtige muziek, bijzondere tekst en er is ook een geweldige videoclip gemaakt.

We used to never say never,
Used to think we’d live forever
Flying free beneath the sun
Days go running and hiding
The weeks go slipping and sliding
Years leave quicker every time they come
Remember when we were young

Film

Voor de filmtip heb ik Hope Gap gekozen. Het is een ontroerende, realistische en poëtische zoektocht naar liefde, geluk, wanhoop, dood en het leven. Een mooi, klein drama.

De fotografie is sfeervol met prachtige beelden van de Engelse kust. De muziek is heel mooi en zeker ‘I have been here’ is bijzonder.

Geplaatst in Bijzondere momenten, Dat viel mij op, gedachten, Quote

En, hoe gaat het nu?

Gepost op door Sabine Verburg

In januari deed ik mee met de leuke workshop collages maken van het Suffetutten netwerk. We maakten toen ook een ‘afspraak met onszelf’, een puntenlijst (uiteraard aangekleed met plaatjes) met onze doelen en een persoonlijke wens voor 2023.

Het A4tje dat ik maakte werd in een enveloppe gedaan met mijn adres erop en zou begin juni bij mij in de brievenbus vallen. Om dan te kijken wat er van de doelen en de wens in het eerste halfjaar terecht gekomen was.

Inderdaad vorige week bracht de postbode een brief aan mezelf gericht. En ja daar lag de afspraak met de drie punten voor mij op tafel:

  • Leven met aandacht
  • Kleine avonturen
  • Even wat anders (aandacht voor je mind en een dosis humor)

En tenslotte het belangrijkste, ik noteerde als mijn persoonlijke wens:

BLIJVEN LACHEN

Nu dat er het eerste halfjaar van 2023 bijna al weer achter ons ligt, is er dus een goed moment om de balans op te maken: bewuster gaan leven dat lukt steeds beter al waren er nog wat hobbels door mijn ongelukkige val. De naweeën daarvan hebben mij ook een beetje weerhouden (vooral in fysieke zin) om kleine avonturen te ondernemen en te beleven. Even wat anders heb ik vooral in mijn boeken en muziekkeuzes gezocht. Wat andere genres, ander geluid. Kijk maar op mijn De moeite waard pagina. En tot kleine avonturen en even wat anders reken ik zeker ook de ontzettend leuke blogmeeting in Antwerpen afgelopen maand.

Maar ja 2023 is nog lang niet voorbij en als ik met mijn fysieke beperkingen beter leer om te gaan (dus veel ademhaling en ontspanningsoefeningen, in plaats van fietsen de benenwagen gebruiken, niet meer met hoofd naar beneden bukken en zo weinig mogelijk trappen naar beneden lopen) dan lukt het vast en zeker ook met de (kleine!) avontuurlijke uitdagingen.

Maar blijven lachen is toch echt het (best) moeilijkste en leukste tegelijk.

Do what makes your soul shine

Geplaatst in Dat viel mij op, seizoenen

Fluitend naar de zomer

Gepost op door Sabine Verburg


Het is begin juni en langzaam verdwijnt de zee van wit en groen op de dijken en in de bermen. Het fluitenkruid met de sierlijke zwierige groene stengels en een lief schermdak van witte bloemen dat je de laatste maanden langs de wegen, sloten, tussen knotwilgen op de dijk zag, begint te vervagen. Het was prachtig om te zien, dat mooie wit in dat frisse groen. Ieder jaar van april tot juni (of soms helaas ook al eerder, als er gemaaid wordt ) zingt de natuur zo haar eigen lentelied.

De mooiste

Toen collega blogger Melodijk vroeg om mee te doen met de verkiezing van de Nationale Bloem van Nederland! twijfelde ik geen minuut. Mijn stem was voor deze wilde lente schoonheid waar geen tulp tegenop kan.

Fluitenkruid

De bermen staan weer vol witte bloemen
Die sommigen onweersbloemen noemen

En weet je wat ze dan ook nog beweren
Niet plukken want dan gaat het onweren

Sietse Smit

Waar komt de naam fluitenkruid eigenlijk vandaan?

De naam heeft te maken met de holle stengels van de plant. Je kunt van de stengel makkelijk leuke fluitjes maken: gewoon onderaan een dichte knoop een snee overlangs maken.

Als je een stengel van fluitenkruid tussen je vingers neemt en erop blaast, hoor je een fluitend geluid. Dit geluid ontstaat doordat de lucht in de holle stengel gaat trillen.

Dus op fluitend naar de zomer …