Als je in een bui van nostalgie, Eens even door je leven bladert, Geeft dat wellicht weer nieuwe energie, Voordat een nieuwe fase nadert.
Gisteren had ik een afspraak bij de kapper. Ik hikte er al lang tegenaan: het lang houden en alleen punten knippen, nieuw halflang model of helemaal kort.
Het is natuurlijk een luxe probleem zeker in deze wereld waar verschrikkelijke dingen aan de hand zijn.
Ik ging voor de afspraak nog eens door de doos met foto’s van wel 50 jaar. Van lang (zo lang zelfs dat ik er op kon zitten) uit mijn wilde periode met motorrijden, halflang in verschillende stijlen tijdens mijn werk en helemaal super kort na mijn ziekteperiode passeerden de revue.
Gelukkig heb ik een super lieve vakkundige kapper die mij aan de hand van de geselecteerde favoriete kiekjes adviseerde wat het beste bij mijn leeftijd (ja oma en overgrootmoeder), mijn leefstijl mijn look en natuurlijk ook bij de aanstaande lente past.
En zo is het een halflang vlot model met zachte uitstraling geworden.
Gisterenochtend werd in het zwembad Hiep Hiep Hoera gezongen. Een van mijn mede-aquafitzwemmers was jarig. Trotse 86 kaarsjes mocht hij uitblazen vertelde de superfitte senior. Volgende week kon hij niet komen kondigde hij alvast aan omdat hij zijn dochter helpt te verhuizen naar een appartement “daar is zij wel aan toe” .. een klus als deze is voor hem als vader vanzelfsprekend!
Ik moest aan mijn vader denken die deze week 20 jaar geleden op 88 jarige leeftijd overleed. De laatste 5 jaar van zijn leven verbleef hij na een zware hersenbloeding in een verpleeghuis. Helaas was het heel moeilijk om met hem te communiceren omdat hij niet meer goed kon praten en ook dementeerde. Tot de beroerte was hij heel fit en was zijn leven gevuld met familie, muziek (hij speelde cello in strijkkwartet en sinfonieorkest), vrienden en als zakelijk adviseur voor mijn broer en mij ( beiden ondernemers).
Op zijn sterfdag zag ik op Instagram een vaas met prachtige witte amaryllis bloemen en een brandend kaarsje voorbij komen. Witte amaryllissen waren er ook op bij zijn afscheid. Tijdens de begrafenis was het overigens heftig aan het sneeuwen. Voor vandaag en morgen zijn er winterse buien aangekondigd.
Ik mis hem nog steeds en denk heel vaak aan hem.
Zo ook toen ik in het weekende de ontroerende film The Father op NPO keek. Ik had hem al in de bioscoop gezien maar was wederom heel erg aangedaan:
De dementerende hoofdpersoon is Anthony. Hij woont bij zijn dochter Anne in een smaakvol en comfortabel appartement in Londen. Een plek die we nagenoeg niet zullen verlaten gedurende de film. Anthony’s dochter zoekt een nieuwe verzorgster voor haar vader vanwege haar verhuizing naar Parijs. Maar haar pa zit op z’n zachtst gezegd niet te wachten op weer een nieuwe ‘onbetrouwbare’ hulp. Helemaal nu hij steeds meer in de war raakt en z’n vertrouwde omgeving steeds minder vertrouwd voelt. Anne staat voor een groot dilemma: ze weet dat ze niet langer in staat is haar vader de hulp te bieden die hij nodig heeft. En ze weet dat er een moment komt dat ze voor zichzelf en haar eigen gemoedsrust moet kiezen. Maar hoe laat je je eigen vader los als hij zich in paniek steeds meer aan je vastklampt? Zelfs wanneer hij je amper meer herkent?
Dementie zien én ervaren
Wat The Father extra bijzonder maakt, is de wijze waarop het verhaal verbeeld wordt en gemonteerd is. We beleven de film voornamelijk vanuit de ogen van Anthony. En dus ook vanuit zijn verwarring. De scènes die zich afspelen in het Londense appartement lijken soms haast ongemerkt in elkaar over te vloeien, maar de details veranderen continu. Dan is de inrichting ineens anders, of dan staat er ineens een andere vrouw voor Anthony’s neus die hij óók herkent als zijn dochter Anne. Huh? Niet alleen de verwarde man vraagt zich constant af wat echt is en wat niet; ook wij als kijker raken volledig gedesoriënteerd.
Regisseur Florian Zeller laat niet alleen zien wat dementie met een persoon doet, hij laat het je ook ervaren voor zover dat kan. Hartverscheurend, verontrustend en tegelijk: briljant.
Muziek
Een geheel andere reminder aan mijn vader kreeg ik vanochtend tijdens de kunstkring bijeenkomst:
Docent Patrick betoverde ons met het Requiem van Gabriel Fauré. In plaats van een dramatisch Laatste Oordeel biedt Fauré een intiem gebed om rust en vrede.
Een van de laatste keren dat mijn vader muziek speelde was Elégie van Fauré, voor piano en cello.
Een week waarin mijn vader heel tastbaar aanwezig was in mooie momenten met een zachte glimlach en soms een brok in de keel.
PS The Father is te zien via NPO mediatheek daar komt ook de tekst vandaan.
Een karakteristiek blauw, schijfvormig metalen doosje, gevuld met witte crème met de specifieke unieke geur. Vertaald in verlangen naar tijden, waarin simpele dingen nog van betekenis waren. Nivea is een stijl icoon, cult, omdat het tijdloos is. Omdat een ieder het kent en het bij het leven hoorde. In de badkamer, de keukenla, de strandtas, de toiletas, het blauwe blik met de strakke witte letters was er te vinden. Geuren toveren herinneringen: witte crème vingers, het uitsmeren op droge, zonverbrande, geïrriteerde, gewone huid, een witte stip op je neus zetten, een gezichtsmasker maken om te laten schrikken.
Kenmerk
In 1911 kwam de witte huidcrème op de markt. De naam Nivea is afgeleid van het Latijnse bijvoeglijk naamwoord niveus, dat sneeuwwit betekent. Het was de eerste stabiele zalf op basis van zowel water als olie.
Het blauwe doosje dateert van 1925 en verving een gele doos met een gelijke vorm maar met een groen opschrift in art-nouveaustijl.
“Nivea Creme is een iconisch schoonheidsproduct dat al tientallen jaren populair is. Het staat bekend om zijn rijke en romige formule die de huid hydrateert en verzacht. De Nivea Creme is geschikt voor alle huidtypes en kan worden gebruikt op het gezicht, de handen, ellebogen of andere droge gebieden van het lichaam. Het is een veelzijdig product dat helpt om de huid gezond en soepel te houden. Veel mensen waarderen ook de subtiele en herkenbare geur van de Nivea Creme. Kortom, het is een klassieker.”
Sinds 2015 is er ook de Nivea geur in Eau de Toilette. De flacon is strak rond, wit, met een Nivea blauwe drukknop. Naast Sun van Jil Sander (voor in de zomer) mijn favoriete geur. Gewoon vertrouwdlekker.
Colofon
De alinea’s tussen de aanhaaltekens over de crème zijn geschreven door AI. Dit heb ik voor de eerste keer als klein experiment geprobeerd. De coverfoto is van Notre Art.
Bright sight of life 