Heerlijk zijn ze, de lange dagen van augustus. Ik geniet van de zomerse blijmakers: ontbijten, lunchen en eten in de tuin, afwisselen met strand/duin en polderwandelingen, heel veel fruit eten, een mooi boek onder de boom lezen, zo maar lekker lui lummelen, luisteren naar fijne muziek, uitstapjes met de kleinkinderen maken, de sterrenhemel bewonderen en leuke blogs van de collega bloggers lezen
Eventjes zat ik met mijn handen in het haar. Zo groot was mijn teleurstelling toen mijn kapper vorige week liet weten te stoppen en zijn salon te sluiten. Oh wat nu? Ik moest denken aan de ene keer jaren geleden dat we, gearriveerd in het vakantiedorpje in de Italiaanse bergen, met veel zin naar ‘onze’ vaste trattoria/pizzeria liepen. Tot onze schrik zagen we dat het bordje ‘Da Paolo’ was weggehaald en het er heel anders uitzag. Paolo, de eigenaar, zijn vrouw, zwager en broer met wie hij de zaak runde waren nergens te bekennen. Gestopt en overgenomen door een heel toeristisch ingestelde nieuwe uitbater. Het interieur en de sfeer veranderd, de ziel eruit. Onthutst liepen we door het dorpje op zoek naar een ander eetadres.
En toen kwamen we de broer van Paolo op eens tegen. “Tutto passa” zei hij op onze vraag waarom en hoe en wat. Leeftijd, gezondheid, familieperikelen, nodige investeringen …. Ja, alles gaat een keer voorbij …
Teleurstelling als een vertrouwd persoon/adres wegvalt. Natuurlijk is alle relatief en zijn het zeker geen wereldproblemen, maar ik ben toch iedere keer wel eventjes uit mijn doen. Je bent zo gehecht aan je kapper, die ieder haar op je hoofd al 30 jaar kent en kapt, de tandarts die jarenlang met zachte handen naar je tanden kijkt en ja ook de pizzabakker die iedere keer je favoriete pizza met een grote glimlach voor je bakt.
Niets is bestendig en behalve jezelf worden natuurlijk ook andere ouder en houden er mee op.
Het is wat het is en nu op zoek gaan naar een nieuwe kapper. En maar hopen dat deze net zo goed knipt.
In het Italiaanse Albisano is het toen uiteindelijk ook gelukt maar was het nooit meer zo als in all die jaren daarvoor bij Da Paolo.
Een hele tijd geleden was er op de regionale omroep een programma te zien waarin kunst, kitsch en erfstukken getoond en beoordeeld werden op waarde. Tegenwoordig is er op diverse (commerciële) zenders ook iets vergelijkbaars te zien. De waarde wordt meestal aangegeven in euro’s (wat heel jammer is) en is soms verrassend, soms heel hoog en soms heel laag, het laatste bijna altijd een teleurstelling voor de eigenaar van het bewuste stuk.
Ik moest er aan denken toen ik een hele doos met erfstukken van mijn ouders en schoonmoeder uitzocht. Allemaal messing, tin en koper.
Gebruiksvoorwerpen, pronkstukken en tierelantijntjes. Hebben ze veel waarde in materiële zin ? Geen idee maar voor mij wel heel veel in herinneringen. Toch zal ik maar een heel klein deel bewaren en de rest weggeven/brengen. Immers we zijn aan het ontspullen en daar hoort ook fysieke afscheid van iets nemen bij.
Dankbaar
Bij het opruimen bedenk ik iedere keer wat voor een luxe leven we toch hebben: in een vrij land, zonder oorlog, in een fijn huis omgeven met mooie spullen.
Ik ben nog nooit zo dankbaar geweest voor mijn leven als vandaag. Zeker nu de ene crisis, slechte nieuws of nog slechter wereldnieuws elkaar in rap tempo opvolgen. Soms heb ik ‘s ochtends geen zin om de krant te lezen, de radio aan te zetten.
Liefst laat ik het slechte nieuws zo mogelijk buiten en concentreer me op het goede in mijn leven. Vrijheid om te denken, te lezen en uit te komen voor je mening. Genieten van de natuur en een veilig, droog, warm huis met alle voorzieningen. Gezelligheid met de (klein) kinderen. Boeiende film kijken en veel boeken lezen. Een lekker eten.
Zo mooi dat er een groot beschikbaar aanbod aan gezond eten is. Koken en het uitproberen van nieuwe recepten is een nieuwe passie geworden. (Daarover meer in een volgend blogje)
Bright sight of life 