Categorie: gedachten

Geplaatst in Bijzondere momenten, gedachten, Muziek

The Father

Gepost op door Sabine Verburg

Gisterenochtend werd in het zwembad Hiep Hiep Hoera gezongen. Een van mijn mede-aquafitzwemmers was jarig. Trotse 86 kaarsjes mocht hij uitblazen vertelde de superfitte senior. Volgende week kon hij niet komen kondigde hij alvast aan omdat hij zijn dochter helpt te verhuizen naar een appartement “daar is zij wel aan toe” .. een klus als deze is voor hem als vader vanzelfsprekend!

Ik moest aan mijn vader denken die deze week 20 jaar geleden op 88 jarige leeftijd overleed. De laatste 5 jaar van zijn leven verbleef hij na een zware hersenbloeding in een verpleeghuis. Helaas was het heel moeilijk om met hem te communiceren omdat hij niet meer goed kon praten en ook dementeerde. Tot de beroerte was hij heel fit en was zijn leven gevuld met familie, muziek (hij speelde cello in strijkkwartet en sinfonieorkest), vrienden en als zakelijk adviseur voor mijn broer en mij ( beiden ondernemers).

Op zijn sterfdag zag ik op Instagram een vaas met prachtige witte amaryllis bloemen en een brandend kaarsje voorbij komen. Witte amaryllissen waren er ook op bij zijn afscheid. Tijdens de begrafenis was het overigens heftig aan het sneeuwen. Voor vandaag en morgen zijn er winterse buien aangekondigd.

Ik mis hem nog steeds en denk heel vaak aan hem.

Zo ook toen ik in het weekende de ontroerende film The Father op NPO keek. Ik had hem al in de bioscoop gezien maar was wederom heel erg aangedaan:

De dementerende hoofdpersoon is Anthony. Hij woont bij zijn dochter Anne in een smaakvol en comfortabel appartement in Londen. Een plek die we nagenoeg niet zullen verlaten gedurende de film. Anthony’s dochter zoekt een nieuwe verzorgster voor haar vader vanwege haar verhuizing naar Parijs. Maar haar pa zit op z’n zachtst gezegd niet te wachten op weer een nieuwe ‘onbetrouwbare’ hulp. Helemaal nu hij steeds meer in de war raakt en z’n vertrouwde omgeving steeds minder vertrouwd voelt. Anne staat voor een groot dilemma: ze weet dat ze niet langer in staat is haar vader de hulp te bieden die hij nodig heeft. En ze weet dat er een moment komt dat ze voor zichzelf en haar eigen gemoedsrust moet kiezen. Maar hoe laat je je eigen vader los als hij zich in paniek steeds meer aan je vastklampt? Zelfs wanneer hij je amper meer herkent?

Dementie zien én ervaren

Wat The Father extra bijzonder maakt, is de wijze waarop het verhaal verbeeld wordt en gemonteerd is. We beleven de film voornamelijk vanuit de ogen van Anthony. En dus ook vanuit zijn verwarring. De scènes die zich afspelen in het Londense appartement lijken soms haast ongemerkt in elkaar over te vloeien, maar de details veranderen continu. Dan is de inrichting ineens anders, of dan staat er ineens een andere vrouw voor Anthony’s neus die hij óók herkent als zijn dochter Anne. Huh? Niet alleen de verwarde man vraagt zich constant af wat echt is en wat niet; ook wij als kijker raken volledig gedesoriënteerd.

Regisseur Florian Zeller laat niet alleen zien wat dementie met een persoon doet, hij laat het je ook ervaren voor zover dat kan. Hartverscheurend, verontrustend en tegelijk: briljant.

Muziek

Een geheel andere reminder aan mijn vader kreeg ik vanochtend tijdens de kunstkring bijeenkomst:

Docent Patrick betoverde ons met het Requiem van Gabriel Fauré. In plaats van een dramatisch Laatste Oordeel biedt Fauré een intiem gebed om rust en vrede.

Een van de laatste keren dat mijn vader muziek speelde was Elégie van Fauré, voor piano en cello.

Een week waarin mijn vader heel tastbaar aanwezig was in mooie momenten met een zachte glimlach en soms een brok in de keel.

PS The Father is te zien via NPO mediatheek daar komt ook de tekst vandaan.

Geplaatst in gedachten, post

Blijf bij jezelf

Gepost op door Sabine Verburg

Met een mooi citaat van performer/actrice Tilda Swinton start ik dit blogje:

seek growth

treasure learning

grow plants 

make friends with chaos

hold a calm mind

let things shake 

look beyond the binary

find joy in shadow

follow the wind

challenge assumptions

take care of yourself

believe in goodness 

be weary of the doubtless

forgive human frailty*

Aanleiding voor de titel (en mede ingegeven door collegablogster @Anuk) was de beëindiging van mijn TaiChi Qi Gong lessen. Ik schreef er al over.

Nu al? zou je kunnen vragen..

Ja inderdaad, na drie lessen hakte ik de knop door. Maar eerst iets over TaiChi en TaiChi Qi Gong in het bijzonder:

Chi is een Chinees systeem van lichaamsbeoefening, dat volledige gezondheid bevordert.  Het maakt de gedachten rustig. Door regelmatig oefenen worden de gewrichten soepeler en leren de spieren zich meer te ontspannen. De langzame en gracieuze bewegingen vergroten het concentratievermogen en hebben een diepe uitwerking op het innerlijk.

Een plezierige en uitdagende wijze van zelfontplooiing en spirituele groei. Tai-chi is van oorsprong overigens een martiale (vecht) kunst.

QI-GONG

Is een plezierige en weldadige manier van bewegen- gracieus, langzaam en vloeiend of soms stilstaand- met als doel ontspanning, energie opwekken en in balans brengen.

Spieren worden sterker, de gewrichten functioneren beter, de ademhaling wordt dieper en allerlei stressverschijnselen kunnen verdwijnen.

Letterlijk betekent qigong: oefenen met qi. 

Houding en beweging, focus, en ademhaling komen samen in eenvoudige korte bewegingsoefeningen die een aantal maal herhaald worden.
Lichaam en geest zijn dus beiden constant actief, en Qigong kan daarom ook wel worden gezien als een “meditatie in beweging”. Een andere term is: alerte ontspanning.

Ontspan en verhoog je alertheid. Verbeter je lichaamshouding, wordt blijer en gezonder.

In mijn studententijd aan de TH waren er voor de drie (!) meisjes die toen civiele techniek studeerden geen sport mogelijkheden behalve Karate met TaiChi, de rest van de sportactiviteiten van de TH was voorbehouden aan de mannelijke studenten. Nu onvoorstelbaar maar we spreken dan wel over de jaren 70 in Duitsland. Ik heb toen gekozen voor de vechtsport en de lessen met veel plezier gevolgd. En achteraf was karate ook heel goed voor de zelfverdediging.

Jaren later in Zeeland zag ik dat er ‘echte’ TaiChi lessen werden aangeboden, heerlijk totdat de leraar helaas ermee stopte. Er was geen mogelijkheid meer om in de buurt (in ieder geval op redelijke aanrij- afstand) TaiChi te doen.

Daarom werd ik ook zo enthousiast toen ik in de buurtkrant de aankondiging van de TaiChi Qi Gong cursus zag.

Na twee geweldige lessen met (achteraf een invalster) was ik weer helemaal in de mood, tot de les met de vaste docent. Een drukke heel aparte man die aan een stuk vooral veel over zich zelf, zijn vrouw en ziektes praatte. Nou heb ik na mijn hersenkneuzing toch al snel last van drukke en (in mijn beleving) onaangename stemmen maar vooral bij quigong vond ik dat helemaal niet kunnen. En als ik een keer overprikkeld en geïrriteerd ben dan kan ik me niet meer op dat positieve concentreren. Ik kwam moeër in mijn hoofd van de les terug dan dat ik er naar toe gegaan was.

En dus ben ik gestopt. Lekker bij mezelf blijven en alleen dingen doen die me plezier en zingeving bieden.

Geplaatst in Dat viel mij op, Favorites, gedachten, Kunst, post, seizoenen

Stilleven met peer en appel

Gepost op door Sabine Verburg

Ze liggen er zo smaakvol bij de appels en peren.

Appels met peren vergelijken doen we natuurlijk niet, immers een peer heeft brede heupen met een smalle taille, een appel heeft een ronde gezellige appelbuik.

Ze hebben nog geen rimpels, hun schil is hard en glanzend.

Sommige dragen nog een steeltje met bladeren, anderen bekennen langzaam maar zeker steeds meer kleur.

Zet ik ze op een rij in de vensterbank of laat ik ze plompverloren in de fruitschaal liggen?

Te mooi om nu te eten maar uiteindelijk zullen ze toch naakt zonder hun fraaie kleur in de taart of moes verdwijnen en met smaak opgepeuzeld worden.

Schilderij schrijven, geïnspireerd door @matroosBeek en @Koen