Geplaatst in buiten, post, Thuis

Hekwerk

Een kleine week kunnen we nu ons mooie hekpoortje gebruiken. Een poortje zoals deze van kastanjehout en een Franse schapenhek- omheining stond al lang op mijn wensenlijst. Een beetje zoals vroeger op de boerderij van mijn opa.

We zochten een alternatief voor het lelijke gaas dat de vorige bewoners tussen de palen hadden aangebracht. Het moest bij de landelijke uitstraling (vooral niet te strak en geen afgesloten bouwmarkt Fort Knox idee) passen die we zo mooi vinden hier aan de kreek. En toen kwam ook mijn stiekeme droom van opa’s hekwerk met poortje weer boven.

Van de boerderijshop waar we een eerste rol met de kastanjehouten puntige (daarin zit het verschil met het Engelse schapenhek met stompe punten) voor het uittesten hadden gehaald, begrepen we dat de bodem eerst wat droger moest worden voor dat de palen er in konden. In te zompige (vind ik zo een mooi woord in het Zeeuws) zware kleigrond die we hier hebben kunnen ze namelijk niet boren voor de houten palen.

Dus we testten het eerst uit in december met de latten tegen de ijzeren palen die er toch al stonden. Het plaatsen ging super makkelijk met een mooi resultaat.

En omdat het dus goed beviel en nu een drogere periode was werd de rest van de omheining met het poortje uiteindelijk vorige week geplaatst.

Het hout zal nog vergrijzen en wordt dan echt mooi verweerd. Je ziet nu al een beetje verschil tussen nieuw en eerder gezet. En natuurlijk komen er bij de kale grindtuingedeeltes nog struiken, boompjes en klimplanten achter/tegen het hek.

Maar het staat al prachtig ik geniet iedere keer als ik door het poortje loop en denk aan opa.

Geplaatst in Dat viel mij op, post

Spring maar achterop

Schreef ik ik in mijn vorige blogpost dat het soms lastig is keuze te maken? Nou afgelopen zaterdag bij de fietsenwinkel was dat absoluut niet het geval.


Mijn oude fiets was laatst gevallen en de kettingkastbeschermer was kapot en nog enkele andere onderdelen. Naar de fietsenmaker om te laten repareren. Maar ook om te kijken naar een nieuwe iets lichtere fiets en vooral met meer versnellingen dan de drie op de oude. De eerste vraag bij het rondkijken was (en daar had ik natuurlijk op gerekend): “Waarom neemt u geen elektrische, mevrouw?” “NEE NEE ik wil een gewone fiets.” “Maar het fietst toch veel makkelijker en sneller.” “Maar ik wil geen elektrische maar gewoon een fiets waar ik zelf moet trappen.” Ongeloof en lichte afkeuring voor mijn resolute afwijzing van al die mooie fietsen die zo geschikt voor mij zouden zijn en voor de veiligheid was er zeker ook een passende helm.
Maar ik hoef niet iedere dag kilometers lange afstanden naar werk of studie door weer en wind af te leggen, we gaan nooit met de fiets op vakantie en maken ook geen daguitstapjes. Ik fiets lekker in de buurt naar de kleinkinderen en soms naar de stad, naar de bieb en naar de dokter. Maar het allerbelangrijkste is dat het juist voor mijn lichaam heel noodzakelijk is om spierkracht te houden, ivm de ostereopose. En waarom zou ik wel op een hometrainer of in de sportschool fietsen als kracht-en conditietraining (wat ik dus wekelijks doe) en op de fiets buiten met ondersteuning trappen?

Er worden steeds minder fietsen zonder elektrische ondersteuning/aandrijving verkocht dat blijkt bij de fietsenstalling en zeker als leeftijdsgenoten (!) langs je heen scheuren met ongekende snelheden zonder hun benen te bewegen lijkt het wel.
Ik ben blij dat ik na mijn ongeluk en hersenletsel überhaupt weer na een half jaar revalidatie op een fiets durfde te stappen en wil gewoon op mijn eigen tempo en gemak rustig fietsen.

Maar de keuze in de winkel was snel gemaakt: er stonden twee mooie modellen die helemaal voldeden aan mijn wensen. Heerlijk even proefgereden en gisteren kon ik mijn nieuwe stalen ros dan al ophalen.

Ik ben er heel blij mee…

PS: de titel can deze post komt van het vrolijke liedje ‘Cupido’ van de Bankzitters dat mijn kleinkinderen altijd hardop in de auto meezingen:

Hey meisje, heb je plannen vannacht?

Wil je mee op mijn fiets en achterop naar de stad?

Geplaatst in Bijzondere momenten, seizoenen, Thuis

Ochtend

Vanochtend eindelijk weer een mooi winterzonnetje. Het was lekker fris en droog. Na jaren aan het strand en in de polder te hebben gewandeld was het in begin best wennen om hier te lopen.

Maar wat een luxe om zo uit huis te stappen en gelijk te kunnen genieten van mooie natuur. En Monty heeft het ook reuze naar zijn zin, al merk je wel dat hij een jaartje ouder wordt.

Na de wandeling een heerlijk bakje koffie in de zon achter het raam.

Wauw wat een leven. Dankbaar!

Eigenlijk wilde ik over een mooi boek schrijven dat ik aan het lezen ben maar dat komt dan de volgende keer.

En oh ja hierbij ook nog een verlaat pakbon voor het nieuwe jaar