Geplaatst in Bijzondere momenten, Dat viel mij op, De moeite waard, post

Gewoon (Internationale vrouwendag)

In de film ‘Une Affaire d’honneur’ staat het idee van je reputatie, of het verdedigen van die reputatie of waardigheid centraal. In het Frankrijk van 1887 is het duel, waarin twee heren van stand een ruzie beslechten, officieel verboden. Maar waar eer op het spel staat, gelden andere regels.

Een hoofdrol is gereserveerd voor de historische figuur Marie-Rose Astié de Valsayre (1846 -1915) een vrouw die destijds niet alleen een schermschool voor vrouwen opzette, maar zich inzette voor gelijke lonen, stemrecht en het recht van vrouwen om broeken te dragen.

De wet die het vrouwen verbood om broeken te dragen raakte trouwens in de vergetelheid en werd pas in 2013 !! officieel afgeschaft.

En ik werd vandaag ook op Corry Tendeloo (1897 – 1956) gewezen door de nieuwsbrief van Plint (https://www.plint.nl/shop/dichter-op-de-schouders-van-reuzinnen/). Dankzij haar kunnen vrouwen blijven werken als ze trouwen, en lekker op reis als ze daar zin in hebben, ook zonder toestemming van hun man. Dat lijkt heel normaal, maar het heeft heel lang geduurd voordat dat kon. Tot 1955 werden vrouwelijke ambtenaren (dus ook juffen) als ze trouwden, ontslagen. Nog tot 1971 stond in het Nederlands wetboek dat de man ‘het hoofd van de echtvereniging’ was en dat de vrouw hem moest gehoorzamen!

luister meiden
en jongens luister mee

dat je elke studie 
elk beroep mag kiezen
nadat je trouwt je baan 
niet gaat verliezen
dat je een bankrekening 
mag openen en je verdiende loon 
niet hoeft af te staan
dat je zonder toestemming 
van je man op vakantie mag gaan
dat is allemaal niet raar
dat is allemaal gewoon
dat kreeg zíj voor elkaar…

Vandaag 8 maart (Internationale Vrouwendag) heb ik weer met veel plezier een spijkerbroek gedragen als een klein eerbetoon aan de vele moedige vrouwen in de wereld die gevochten hebben voor onze vrijheden, rechten en mogelijkheden.

Geplaatst in Dat viel mij op, post, seizoenen

Beter zicht

Gisterenochtend was het mistig. Al voordat ik naar buiten keek was ik al gewaarschuwd door het blazen van de misthoorn van de grote schepen. Het hoort bij het leven hier aan de monding van een grote rivier in de Noordzee. Schepen die bij dichte mist elkaar waarschuwen met een signaal.

En ja toen ik door de voordeur naar buiten stapte was het potdicht. Voor de zekerheid had ik mijn lampje op mijn muts aangezet toen ik met Monty onze ochtendwandeling startte. Heel handig: een led lampje (verstelbaar in drie sterktes) in de muts maakt mij op afstand en de weg voor mij ook beter zichtbaar. Manlief noemt het mijn mijnwerkeroutfit maar vindt het natuurlijk ook veiliger zo.

Eerder schreef ik voor mijn andere blog over de mist hier aan de kust. Bij deze nog een keer op herhaling op brightsightoflife.

https://seasides.blog/2022/11/30/mistig/

En vandaag was het zicht weer optimaal dus de muts bleef lekker thuis en wel de zonnenbril op.

Geplaatst in post

Alles van waarde

Een hele tijd geleden was er op de regionale omroep een programma te zien waarin kunst, kitsch en erfstukken getoond en beoordeeld werden op waarde. Tegenwoordig is er op diverse (commerciële) zenders ook iets vergelijkbaars te zien. De waarde wordt meestal aangegeven in euro’s (wat heel jammer is) en is soms verrassend, soms heel hoog en soms heel laag, het laatste bijna altijd een teleurstelling voor de eigenaar van het bewuste stuk.

Ik moest er aan denken toen ik een hele doos met erfstukken van mijn ouders en schoonmoeder uitzocht. Allemaal messing, tin en koper.

Gebruiksvoorwerpen, pronkstukken en tierelantijntjes. Hebben ze veel waarde in materiële zin ? Geen idee maar voor mij wel heel veel in herinneringen. Toch zal ik maar een heel klein deel bewaren en de rest weggeven/brengen. Immers we zijn aan het ontspullen en daar hoort ook fysieke afscheid van iets nemen bij.

Dankbaar

Bij het opruimen bedenk ik iedere keer wat voor een luxe leven we toch hebben: in een vrij land, zonder oorlog, in een fijn huis omgeven met mooie spullen.

Ik ben nog nooit zo dankbaar geweest voor mijn leven als vandaag. Zeker nu de ene crisis, slechte nieuws of nog slechter wereldnieuws elkaar in rap tempo opvolgen. Soms heb ik ‘s ochtends geen zin om de krant te lezen, de radio aan te zetten.

Liefst laat ik het slechte nieuws zo mogelijk buiten en concentreer me op het goede in mijn leven. Vrijheid om te denken, te lezen en uit te komen voor je mening. Genieten van de natuur en een veilig, droog, warm huis met alle voorzieningen. Gezelligheid met de (klein) kinderen. Boeiende film kijken en veel boeken lezen. Een lekker eten.

Zo mooi dat er een groot beschikbaar aanbod aan gezond eten is. Koken en het uitproberen van nieuwe recepten is een nieuwe passie geworden. (Daarover meer in een volgend blogje)