Vanmiddag haalde ik nog snel wat decemberzegels voor de kerstpost. Eigenlijk hadden de kaarten al lang op de bus (vreemde uitdrukking ergens want ik doe ze altijd in de postbus) gemoeten om op tijd te zijn. Maar ik kon eerst de zegels niet vinden en vervolgens bleken het niet genoeg. Niet dat het een postzak vol is maar ieder jaar toch een aantal. Een handgeschreven kaart met wensen vind ik voor de kerst en het nieuwe jaar toch echt persoonlijker dan een app of mail.
Zaterdag las ik iets leuks in de krant over de week van de ‘Lieve briefjes’, een jaarlijks initiatief om mensen aan te moedigen elkaar iets liefs te schrijven.
Overigens niet via email of appje maar gewoon ‘ouderwets’ op papier of kaart. In de Zeeuwse bibliotheken kun je dan gratis ook kaarten halen om iets liefs te schrijven.
Het duurt nog even, de week start op 17 januari maar ik vind het een heel mooi initiatief en heb in mijn adressenboek al gekeken wie ik dan een lief briefje zal sturen.
Uit Elvis Presley ‘s Love Letters :
Love letters straight from your heart
Keep us so near while apart
When I can have all the love you write
I memorize every line
…..
Dit is blogje 19 uit mijn adventskalender Zinnige Zinnen
Vanavond ga ik naar het kerstconcert in de prachtige basiliek van Hulst. Luisteren en meezingen (voor wie dat wil) met Beethovens Negende symfonie.
Ludwig van Beethovens Negende symfonie is een monumentaal werk, ook de eerste symfonie waarin gebruik wordt gemaakt van een koor (en zangsolisten) .
Beethoven zette in zijn Negende symfonie een gedeelte in van Friedrich Schillers beroemde ode An die Freude op muziek. Iedereen die het stuk hoort herkent het waarschijnlijk direct. Een stuk uit het laatste deel van de symfonie werd in 1972 op uitnodiging van de Raad van Europa van nieuwe arrangementen voorzien voor gebruik als het Europese Volkslied.
Misschien is het naïef maar ik hoop dat het ooit zal lukken dat er vrede komt en verbroedering is nabij en ver weg.
Ode an die Freude
O Freunde, nicht diese Töne! Sondern laßt uns angenehmere anstimmen Und freudenvollere!1
Freude, schöner Götterfunken, Tochter aus Elysium, Wir betreten feuertrunken, Himmlische, dein Heiligtum! Deine Zauber binden wieder, Was die Mode streng geteilt; Alle Menschen werden Brüder, Wo dein sanfter Flügel weilt.
…………..
Dit is blogje nummer 17 uit mijn adventskalender Zinnige Zinnen.
Gisterenochtend werd in het zwembad Hiep Hiep Hoera gezongen. Een van mijn mede-aquafitzwemmers was jarig. Trotse 86 kaarsjes mocht hij uitblazen vertelde de superfitte senior. Volgende week kon hij niet komen kondigde hij alvast aan omdat hij zijn dochter helpt te verhuizen naar een appartement “daar is zij wel aan toe” .. een klus als deze is voor hem als vader vanzelfsprekend!
Ik moest aan mijn vader denken die deze week 20 jaar geleden op 88 jarige leeftijd overleed. De laatste 5 jaar van zijn leven verbleef hij na een zware hersenbloeding in een verpleeghuis. Helaas was het heel moeilijk om met hem te communiceren omdat hij niet meer goed kon praten en ook dementeerde. Tot de beroerte was hij heel fit en was zijn leven gevuld met familie, muziek (hij speelde cello in strijkkwartet en sinfonieorkest), vrienden en als zakelijk adviseur voor mijn broer en mij ( beiden ondernemers).
Op zijn sterfdag zag ik op Instagram een vaas met prachtige witte amaryllis bloemen en een brandend kaarsje voorbij komen. Witte amaryllissen waren er ook op bij zijn afscheid. Tijdens de begrafenis was het overigens heftig aan het sneeuwen. Voor vandaag en morgen zijn er winterse buien aangekondigd.
Ik mis hem nog steeds en denk heel vaak aan hem.
Zo ook toen ik in het weekende de ontroerende film The Father op NPO keek. Ik had hem al in de bioscoop gezien maar was wederom heel erg aangedaan:
De dementerende hoofdpersoon is Anthony. Hij woont bij zijn dochter Anne in een smaakvol en comfortabel appartement in Londen. Een plek die we nagenoeg niet zullen verlaten gedurende de film. Anthony’s dochter zoekt een nieuwe verzorgster voor haar vader vanwege haar verhuizing naar Parijs. Maar haar pa zit op z’n zachtst gezegd niet te wachten op weer een nieuwe ‘onbetrouwbare’ hulp. Helemaal nu hij steeds meer in de war raakt en z’n vertrouwde omgeving steeds minder vertrouwd voelt. Anne staat voor een groot dilemma: ze weet dat ze niet langer in staat is haar vader de hulp te bieden die hij nodig heeft. En ze weet dat er een moment komt dat ze voor zichzelf en haar eigen gemoedsrust moet kiezen. Maar hoe laat je je eigen vader los als hij zich in paniek steeds meer aan je vastklampt? Zelfs wanneer hij je amper meer herkent?
Dementie zien én ervaren
Wat The Father extra bijzonder maakt, is de wijze waarop het verhaal verbeeld wordt en gemonteerd is. We beleven de film voornamelijk vanuit de ogen van Anthony. En dus ook vanuit zijn verwarring. De scènes die zich afspelen in het Londense appartement lijken soms haast ongemerkt in elkaar over te vloeien, maar de details veranderen continu. Dan is de inrichting ineens anders, of dan staat er ineens een andere vrouw voor Anthony’s neus die hij óók herkent als zijn dochter Anne. Huh? Niet alleen de verwarde man vraagt zich constant af wat echt is en wat niet; ook wij als kijker raken volledig gedesoriënteerd.
Regisseur Florian Zeller laat niet alleen zien wat dementie met een persoon doet, hij laat het je ook ervaren voor zover dat kan. Hartverscheurend, verontrustend en tegelijk: briljant.
Muziek
Een geheel andere reminder aan mijn vader kreeg ik vanochtend tijdens de kunstkring bijeenkomst:
Docent Patrick betoverde ons met het Requiem van Gabriel Fauré. In plaats van een dramatisch Laatste Oordeel biedt Fauré een intiem gebed om rust en vrede.
Een van de laatste keren dat mijn vader muziek speelde was Elégie van Fauré, voor piano en cello.
Een week waarin mijn vader heel tastbaar aanwezig was in mooie momenten met een zachte glimlach en soms een brok in de keel.
PS The Father is te zien via NPO mediatheek daar komt ook de tekst vandaan.
Bright sight of life 