Gemis

Leef in het nu en leef vooral vrolijk’

Een van mijn favoriete schrijfsters is overleden. Marjan Berk, bijna 94 jaar oud.

Haar laatste boek, het vorig jaar verschenen Hofdames, over de vrouwen in het Occohofje aan de Nieuwe Keizersgracht in Amsterdam, waar zij zelf ook woonde heb ik met heel veel plezier zowel beluisterd (door haar zelf voorgelezen) als in de papieren versie gelezen. Zoals ook Nooit meer slank, Traangas, De feminist, Nooit te oud, Teflon baby, De leukste oma van de wereld en Op weg naar de toekomst.

Ook de columns in de PZC (AD) waren altijd iets waar ik naar uitkeek.

Ze was onafhankelijk en optimistisch en droeg dat altijd uit in haar columns. Haar columns gingen over allerlei alledaagse dingen. “Maar zij probeerde altijd een positief licht te laten schijnen,” aldus hoofdredacteur Rennie Rijpma. “Ze lichtte de mooie dingen van het leven uit: kunst, cultuur, reizen.”

Ze kon prachtig schrijven over rommel in huis, de strijd tegen de kilo’s en ontsporende relaties.

Berk werd door Opzij ‘de koningin van het lichte boek’ genoemd en wist feilloos en met humor de finesses van het dagelijks leven bloot te leggen.

Ook heeft ze zich in gezet voor de emancipatie van ouderen en laageletterden, hiervoor gaf ze lezingen in het hele land.

Marjan Berk was een vrouw met een scherpe geest, veel humor en een eigenzinnige blik op het leven.

Hema

Van een geheel andere orde is het gemis van de leuke eetgelegenheid bij de Hema in Terneuzen. Toen ik afgelopen zaterdag met kleindochter wilde lunchen bleek deze tot onze zeer grote teleurstelling gesloten. Navraag bij de kassa leverde op dat het niet van tijdelijke aard was voor een verbouwing of zo maar definitief.

Zo jammer het was er altijd lekker en gezellig. Mijn oudste kleindochter van 24 wist zich nog goed te herinneren dat ze maandags altijd met opa daar tussen de middag ging lunchen en iets mocht kopen, een pen, gummetje of ander klein spul.

Collega blogster @matroosbeek schreef er eerder ook al over.

Ik moest denken aan onze vakanties in Noord Italië. Waar we in ons dorpje altijd naar een kleine pizzeria, (gerund door een familie van twee broers, hun vrouwen en een zwager) gingen. Tot op eens na jaren de familie vertrokken was en de pizzeria was overgenomen door een zeer toeristisch ingestelde nieuwe eigenaar. Het was voor ons toen die eerste avond een echte deceptie. We zijn er nooit meer naar toegegaan.

Maar zo is het dat je soms hevig teleurgesteld bent als iets op eens er niet meer is waar je aan gehecht bent, wat vertrouwd is en wat je plezier geeft.