We hebben nogal wat ophaalbruggen om de scheepvaart te kunnen laten varen in Zeeland.
Bij de sluisbruggen in Terneuzen is er wel altijd een waar je overheen kunt rijden, in Middelburg en Vlissingen kun je wel pech hebben en moeten wachten. Zo ook vandaag in Vlissingen bij de dokbrug. Maar het uitzicht op het bedrijf van mijn oude werkgever van 25 jaar geleden beloonde me met mooie herinneringen. En toen zag ik ook het bijzondere gedicht van Wim Hofman op de onderkant van de brug.
Waar zijn onze schepen?
Het gebonk van hamers op nagels
Het ponsen van flenzen het gerakketak
Het walsen van platen het geronk
Van machines het geluid van de stoomfluit
Van kettingen en ankers de fles
Die stuk slaat het schip dat weggaat
Alles komt terug als ik wacht bij de brug’
Soms is het gewoon fijn om even ‘gedwongen’ stil te staan en de omgeving goed in je op te nemen. En natuurlijk komen dan op bekende plaatsen ook veel herinneringen naar boven.
Voor de sfeer heb ik voor de cover een hele oude foto gekozen van het werk op de werf.
Dit is blogje 16 van mijn adventskalender Zinnige Zinnen
Mooi, ben van de binnenvaart. Wij hadden nog een geklonken schip
LikeGeliked door 2 people
pracht gedicht Sabine
ik heb daar gewandeld , zal de brug dicht zijn geweest
LikeGeliked door 1 persoon
Vandaag reed ik twee keer over de sluisbruggen. Vanavond lag er een gigantische zeereus te schutten. Ik bleef even kijken, altijd indrukwekkend om te zien.
Treffend verwoord in dit mooie, ritmische gedicht.
LikeGeliked door 1 persoon
Mooi gedicht. En wat je zegt: soms even ergens ‘gedwongen’ stil staan kan van alles oproepen
LikeGeliked door 1 persoon
Terneuzen is inderdaad goed geregeld, je kan er altijd wel doorrijden. Maar omdat het er best druk is zie je heel weinig van de sluizen en schepen zelf. Ik woon er niet in de buurt en kan er dus ook niet even met de fiets gaan kijken of zo
LikeGeliked door 1 persoon
Mooi gedicht. Het plaatje doet me denken aan een beroemde foto uit New York, jaren 30. De bouw van een wolkenkrabber.
LikeGeliked door 1 persoon