Welke dingen geven je energie?
Officieel is het nu herfst ook op de kalender. Het is genieten in de ochtend van de dauw, de spinnenwebben met druppeltjes en de mistige weilanden in de polder. Even wennen aan de temperaturen maar met een dikke trui onder de jas en warme sokken zijn de ochtendwandelingen goed te doen.
En geeft de prachtige herfstzon veel energie voor een nieuwe dag.
Afgelopen zondag eindigde de Vuelta, de Spaanse wielerronde. Manlief, grote wielerliefhebber zei “zo, mijn vakantiereis door Spanje zit er nu ook weer op.“ Eerder deze zomer had hij al genoten van de rondes van Frankrijk en Italië.
En al ben ik zelf geen wielerfan ik ben het wel met hem eens: de grote wielerrondes Giro d’Italia, Tour de France en Vuelta zijn zeker wat betreft de landschapsbeelden gelijk aan een prachtige rondreis. Met helicopterviews, vliegend over bergen, meren en kust, inzoomend op monumenten en natuurlijk de passages door dorpjes krijg je unieke indrukken van de diverse streken en regio’s. En zo heb ik deze zomer ook een beetje mee mogen genieten van de fietsende rondes voor de roze, gele en rode trui.
Maar ook dichterbij huis zijn er voldoende verwenmomenten dankzij de verslagen en foto’s van collegabloggers over hún uitstapjes, reizen en dagtripjes.
Een kleine selectie:
Afgelopen mochten we met Myriam naar prachtige mural kunstwerken in Goes kijken, bezocht Oma Baard op Een dag met een gouden randje collegablogster Matroos Beek in Zeeuws-Vlaanderen, maakte Vera een wandeling langs Landgoed ’t Laer , konden we met Sjanne DWALEN DOOR DELFSHAVEN, nam Robert ons mee voor Zelfpluk op kasteel Frymerson en Rietepietz Is ze weer terug uit de rimboe ?, Suzanne wandelde de Knapzakroute Westervelde – Norg en Margriet was Onderweg naar Doesburg terwijl Naomi Vakantievragen voor ons beantwoordde.
En natuurlijk zijn er ook de Streetlife indrukken van Ronald, altijd afwisselend en verrassend.
Dank jullie allemaal voor al die leuke interessante, boeiende en mooie blogjes. Ik geniet er iedere keer van.
Nu dat het gelukkig weer goed is met mijn ogen en mijn andere klachten van de hersenkneuzing redelijk onder controle zijn kunnen we zelf eindelijk ook een reisje plannen. Wel met een aantal voorwaarden: geen drukke plaatsen, geen vaartochten en omdat vliegen niet mag vanwege mijn hersenletsel (ik zou het behalve voor familiebezoek overigens toch niet doen vanwege het klimaat) wordt het dus een korte reis naar het Duitse Zwarte Woud, waar we veel kunnen wandelen. Ik heb er veel zin en verheug me op onze eigen kleine Schwarzwald Runde in oktober.
Sinds mijn val en de hersenkneuzing in januari kon ik niet meer fietsen. Draaierigheid en misselijkheid vanwege ‘ontbrekende’ grond onder mijn voeten in combinatie met mijn steeds slechter wordende zicht maakten het gebruik van de bicycle onmogelijk. Dus werd het de benenwagen. Maar langzaam aan wilde ik toch ook even naar de winkel fietsen of de boeken terugbrengen naar de bieb (het lopen met zware tassen is natuurlijk geen pretje).
Omdat mijn zicht nu ook weer ‘spectaculair’ is zoals de oogarts zei dacht ik, kom op, gewoon proberen met natuurlijk mijn steun en toeverlaat naast me. Dus gisterenochtend vroeg ik aan manlief of hij vandaag wilde oefenen met mij,gewoon voor ons huis op de oprit. Hij zou naast me lopen.
En ja ja met trillende knieën en zweet in mijn handen klom ik op mijn stalen rots . Het is gelukt joepie! Gisterenavond zijn we een stukje samen gefietst in de warme avondwinkel zonder problemen!
Wauw wat ben ik blij.
Bright sight of life 
