Sinds mijn val en de hersenkneuzing in januari kon ik niet meer fietsen. Draaierigheid en misselijkheid vanwege ‘ontbrekende’ grond onder mijn voeten in combinatie met mijn steeds slechter wordende zicht maakten het gebruik van de bicycle onmogelijk. Dus werd het de benenwagen. Maar langzaam aan wilde ik toch ook even naar de winkel fietsen of de boeken terugbrengen naar de bieb (het lopen met zware tassen is natuurlijk geen pretje).
Omdat mijn zicht nu ook weer ‘spectaculair’ is zoals de oogarts zei dacht ik, kom op, gewoon proberen met natuurlijk mijn steun en toeverlaat naast me. Dus gisterenochtend vroeg ik aan manlief of hij vandaag wilde oefenen met mij,gewoon voor ons huis op de oprit. Hij zou naast me lopen.
En ja ja met trillende knieën en zweet in mijn handen klom ik op mijn stalen rots . Het is gelukt joepie! Gisterenavond zijn we een stukje samen gefietst in de warme avondwinkel zonder problemen!
Wauw wat ben ik blij.
Bright sight of life 
Plaats een reactie