Het zou eigenlijk om maar twee jaar gaan maar uiteindelijk heb ik een achttal jaren ‘weggegooid’.
In een soort van voorjaarsopruimingmood dook ik vrijdag achter de wandschotten op de 1ste verdieping om dozen met ordners en mappen van mijn bedrijven uit te zoeken. Ik was in de veronderstelling dat het om nog maar twee jaren aan administratie ging omdat ik bij de verhuizing eerder ook al veel had opgeruimd.
Als je zelfstandig ondernemer bent /een bedrijf hebt (was/had in mijn geval), geldt een wettelijke bewaarplicht van 7 tot soms 10 jaar. In mijn geval kunnen de jaren tot 2019 nu in 2026 worden opgeruimd. Ik was er van overtuigd dat er maximaal nog 2 jaren, in papieren versies in de dozen stond, maar dat bleek een totaal verkeerde gedachte: 2010 en alles daarna was nog aanwezig.
Ik weet niet precies wat me zo inspireerde aan deze ‘staatsvergunning’ om legaal papieren afval te creëren, maar met veel inspiratie schoot ik dus achter de schotten, scheurde dozen open en verplaatste me naar het tijdperk van ‘toen ik nog ondernemer was’.
Ik vond ze, bergen bonnetjes netjes op jaargang gesorteerd, bankafschriften op papier die eruitzagen als uit een andere eeuw, ordners met gekleurde tabbladen, mooie ingebonden jaarverslagen van de accountant en nog zo meer. En soort van blij vooruitzicht ontstond daar zwetend boven onder het schuine dak, het vooruitzicht om me te ‘verlichten van deze bewijslast’ toen plotseling een stroompje bloed liep langs mijn vinger. Met de bloedende hand in de lucht rende ik naar beneden op zoek naar een pleister. Een scherp metalen nietje zat vast in mijn nagelbed en nog twee in de vinger. Na een troostkopje koffie, wat gepeuter om de nietjes los te krijgen en met een pleister dan maar weer verder, al was mijn opruimzin beduidend minder geworden.
Met de volle geselecteerde dozen toog ik nog meer zwetend naar de schuur. Omdat we gelukkig nog steeds een aparte rolcontainer hebben voor archief/datavernietiging hebben kon ik dan daar alle inkomsten, uitgaven, btw aangiftes, overboekingen, rente, en alles andere zonder te scheuren in de gleuf van die container schuiven. Maar een ongeluk komt zelden alleen: aan de scherpe rand van de metalen gleuf haalde ik vervolgens mijn andere hand open.
Het werk van jaren was weggegooid ik hield er twee bloedende handen, een bezweet hoofd en een lege ruimte achter de schotten aan over.
Over een aantal weken wordt de container geleegd en is er weer ruimte voor jaren.
“Letting go isn’t loss. It’s space.”
Bright sight of life 