Categorie: De moeite waard

Geplaatst in Boeken, Dat viel mij op, De moeite waard, Favorites

De eerste zin

Gepost op door Sabine Verburg

In een tijdschriftenbijlage las ik over de ‘De eerste zin’ scheurkalender.

Met als aankondiging: ‘Het mooiste voornemen voor 2025? Alleen nog boeken lezen die écht bij je passen.‘ Nou heb ik niet zoveel met voornemens maar dit sprak mij wel aan. De vraag is natuurlijk hoe kom je aan de juiste boeken?

Antwoord dus met de hulp van literair collectief This Is How We Read.

Na het succes van hun eerste scheurkalender delen ze opnieuw 365 leestips uit àlle hoeken van de boekenkast. Begin elke dag met de openingszin van een verrassend boek, plus een korte, luchtige recensie. Zo weet je meteen of de tip (n)iets voor jou is. Want met veel boeken en weinig tijd moet je goed kunnen kiezen.

Grappig is de disclaimer bij de kalender:

‘This Is How We Read is niet verantwoordelijk voor gevaarlijk doorbuigende boekenplanken en uit de pan swingende leeslijsten.‘

Leeshonger

De scheurkalender komt overigens ook goed van pas voor mijn eigen kleine challenge die ik op Online Boekenclub Hebban gemaakt heb. Deze gaat over om je leeshonger te stillen door iedere 30 minuten lang te lezen. En dat lukt zeker met de scheurkalender naast je eigen boek dat je leest.

Dus:
Heb je ook zo een leeshonger? Smacht je naar leesvoer?

Doe dan mee met mijn LEESHONGER challenge op Hebban. Voed je leeshonger met prikkelende, boeiende, leuke, humorvolle, droevige en spannende boeken. Lees er maar op los. Iedere dag 30 minuten (en meer mag zeker!) 30 dagen lang.

Doe mee en geef je leeshonger een kans

Ik heb de challenge aangemaakt in de Hebban app. Doe je mee?

https://hebban.app/#/challenge/6785555181f1078ace1c1492

Geplaatst in Dat viel mij op, De moeite waard, post, Quote

Het mag best wat zachter allemaal

Gepost op door Sabine Verburg

Ter gelegenheid van zijn afscheid van Rotterdam hoorde ik burgemeester Aboutaleb in een interview over zijn liefde voor poëzie en boeken vertellen.
Voor een bijzondere uitgave van Dichter (magazine van PlINT. https://www.plint.nl/shop/dichter-nieuwe-buren/) ‘Nieuwe Buren’ schreef hij het voorwoord. De redactie van Plint schreef onlangs volgende daarover:

“Milou Trouwborst tekende ook voor dit bijzondere nummer van DICHTER. waarin meer dan 25 dichters meer dan 50 gedichten schreven over nieuwe buren, nieuwkomers, vluchtelingen en asielzoekers. Over hoe het was, daar, en hoe het is nu, hier. De zachtste DICHTER. tot nu toe. We maakten het nummer in samenwerking met het COA. Ahmed Aboutaleb, toen nog burgemeester van Rotterdam, schreef voor ons een ontroerend voorwoord. We plaatsen het hieronder graag nog een keer, want het mag best wat zachter allemaal.”

Ik vind deze uitgave van Dichter in de huidige politieke droevige contest en de tijd van advent /kerst heel goed passen. Een klein maar groot van inhoud zijnde boekwerkje.

Hier de laatste alinea’s van het voorwoord:

“Maar ik kreeg op de valreep nóg iets mee. Terwijl we op de auto stonden te wachten, kwam een oom langs om afscheid te nemen. Hij gaf mij een boekje over het gevleugelde paard, het magische sprookje op rijm dat ik van de radio kende. Ik heb het nog steeds in mijn boekenkast staan.

Als ik nu aan schoolkinderen vertel dat ik dichter wilde worden, moeten ze daar meestal hard om lachen. Soms draag ik dan een kort gedicht voor en vertel waarom ik het zo mooi vind, waarom gedichten zo belangrijk zijn. Omdat je met poëzie meer kunt zeggen dan met woorden alleen. Omdat je met poëzie een brug bouwt tussen jouw hart en dat van anderen.

In deze editie van DICHTER zijn meer dan 25 dichters op hun eigen gevleugelde paard gestapt. Ik nodig de lezer van harte uit een eindje met hen mee te vliegen.”

Geplaatst in Boek en Beeld, De moeite waard, seizoenen

Van dit soort kleinigheden

Gepost op door Sabine Verburg

Soms valt een verfilming van een boek erg tegen. De beelden die zich tijdens het lezen in je hoofd hebben gevormd komen niet overeen met de film op het grote doek in de bioscoop.

Met enige terughoudendheid nam ik vorige week dan ook plaats in de bioscoop om naar ‘Small Things Like These ‘ te kijken. Ik had de gelijknamige (prachtige) bestseller van Claire Keegan in het Engels en Nederlands gelezen en was er erg van onder de indruk. Zou de film net zo mooi en aangrijpend zijn?

Small Things Like These speelt zich af in Ierland tijdens de jaren ’80 in de week voor kerst. Een echte kerstfilm met een boodschap.

In een klein stadje op het platteland van Ierland wordt de dagelijkse routine van kolen- en houthandelaar, echtgenoot en vader Bill Furlong in de dagen voor kerst ruw verstoord door de ontdekking van een verborgen geheim wanneer hij een bestelling aflevert bij het plaatselijk klooster. De film belicht het schokkende schandaal van de Magdalena-wasserijen in Ierland. Van de jaren 1820 tot 1996 hielden de nonnen van deze orde jonge (meestal ongewild zwanger) vrouwen en meisjes gevangen en dwongen hen tot werken in de wasserijen onder verschrikkelijke omstandigheden.

Het kleine havenstadje waar Bill Furlong woont, wordt in bijna alles gecontroleerd door de katholieke kerk. Terwijl Bill hard werkt om zijn gezin te onderhouden, ontdekt hij verontrustende geheimen in een tuchthuis dat wordt gerund door de katholieke Magdalenazusters onder leiding van Sister Mary. Door de onthullingen wordt Furlong geconfronteerd met zijn eigen verleden en maakt een persoonlijke keuze tegen de machtsverhoudingen in.

De film is erg minimalistisch maar laat juist zien dat minder in dit geval meer is. Wat ik heel mooi vind is dat Small Things Like These trouw blijft aan de novelle van Claire Keegan. In een krappe 97 minuten en een handvol eenvoudige scènes met kale dialogen beleef je het levensverhaal van Bill Furlong en dat van een van de gevallen jong meisjes.

Het goede doen vanuit je hart

Een mooie film voor de adventstijd die vandaag begonnen is.