Geplaatst in buiten, Dat viel mij op, gedachten, Quote, seizoenen, Zinnige zinnen

Winterzin

Een grijze lucht die urenlang
— op sneeuwen stond,
zich inhield, schuchter toen
een handvol vlokken zond
als een belofte voor de nacht
waarin je wakend lag
te slapen tot de dageraad
het sneeuwen niet meer tegenhield
en je gonzend van geluk
de dag begon en uit het zolderraam
de eeuwen en de witbestoven akkers
naast de landweg overzag,
— en er niets was dat die vervoering brak –

H.C. ten Berge 1938

Ook in het nieuwe jaar weer wat Zinnige Zinnen.

Vanochtend vroeg was het stil en verstard toen ik buiten liep. De ochtenden zijn zo mooi. De stilte en het ‘onaangetaste’ pad, waar Monty en ik als eerste onze poot-en voetstappen achterlieten. Het landschap was twijfelend wit gekleurd: op sommige plekken een spotje andere delen waren geheel wit gepoederd. Ik kreeg heel veel winterzin.

Geplaatst in Dat viel mij op, gedachten, Kunst, Zinnige zinnen

Doe eens een Labyrintje

Gisteren bij het overigens echt bijzondere concert in de basiliek keek ik of er op de vlier ook een labyrintrand te ontdekken was. Ik had bij de kunstkring gelezen dat in veel kathedralen tegels in een meanderende (leuk weer het woord meanderen) labyrintrand de vloer versieren. Ik kon niets ontdekken maar het leek leuk om wat zinnige zinnen aan te wijden.

Waarom is een labyrint zo interessant en ook leerzaam?

Je kunt er voor kiezen om in een rechte lijn steeds maar door te blijven lopen om een bepaald doel te bereiken, maar misschien is het beter om regelmatig een pas op de plaats te maken, even terug te keren om je te bezinnen, een andere richting te onderzoeken, links en rechts om je heen te kijken en na te denken of er niets moet verbeteren of veranderen.

En misschien zijn de laatste weken van dit jaar wel een goede gelegenheid om regelmatig een ‘labyrintje’ te doen.

Dit is blogje nummer 18 uit mijn adventskalender Zinnige Zinnen

Geplaatst in Dat viel mij op, gedachten, Quote, Zinnige zinnen

Alles komt terug als ik wacht bij de brug

We hebben nogal wat ophaalbruggen om de scheepvaart te kunnen laten varen in Zeeland.

Bij de sluisbruggen in Terneuzen is er wel altijd een waar je overheen kunt rijden, in Middelburg en Vlissingen kun je wel pech hebben en moeten wachten. Zo ook vandaag in Vlissingen bij de dokbrug. Maar het uitzicht op het bedrijf van mijn oude werkgever van 25 jaar geleden beloonde me met mooie herinneringen. En toen zag ik ook het bijzondere gedicht van Wim Hofman op de onderkant van de brug.

Waar zijn onze schepen?

Het gebonk van hamers op nagels
Het ponsen van flenzen het gerakketak
Het walsen van platen het geronk
Van machines het geluid van de stoomfluit
Van kettingen en ankers de fles
Die stuk slaat het schip dat weggaat
Alles komt terug als ik wacht bij de brug’

Soms is het gewoon fijn om even ‘gedwongen’ stil te staan en de omgeving goed in je op te nemen. En natuurlijk komen dan op bekende plaatsen ook veel herinneringen naar boven.

Voor de sfeer heb ik voor de cover een hele oude foto gekozen van het werk op de werf.

Dit is blogje 16 van mijn adventskalender Zinnige Zinnen