Daar waar oktober nog zachtjes nazomerde, is het nu duidelijk herfstig novemberweer. Afgelopen week lag er opeens een witte laag van ijskristallen op het gras en de lage planten. De bomen voor mijn raam verliezen als op afspraak collectief steeds meer bladeren. Ik kijk hoe het gele, rode en koperkleurige blad naar de aarde dwarrelt berustend in het afscheid.
Bij deze herfstsfeer past het prachtige album van Amelia Clark : Fall in love with the Autumn Blues. Het is mooie warme meeslepende blues, geweldig gezongen door deze jonge vrouw. Een luister album voor november en december avonden.
Mijn favoriete nummer is Last call.

Twee boeken liggen op mijn nachtkastje: De roman De correspondente en de poeziebundel Dromers&Dwazen (met een wonderschone cover) van Vincent Coreanus.



Voor de koude dagen ben ik begonnen met twee restjeswerkstukken van de merinowol: een gekleurde sjaal en een zwart driehoeksdoek.

Donderdag bij de wekelijkse kunstkringbijeenkomst zag ik de film Une belle course. Heel ontroerend en vertederend.
De 92-jarige Madeleine belt een taxi om haar naar het verzorgingstehuis te brengen waar ze voortaan zal wonen. Ze vraagt haar chauffeur Charles langs plekken te rijden die wat betekend hebben in haar leven, om deze voor een laatste keer te kunnen zien. In de straten van Parijs wordt langzaamaan een buitengewoon leven onthuld, wat Charles meer raakt dan hij ooit had kunnen denken. Sommige taxiritten kunnen levens veranderen.
Wat een geweldige film

De mooiste verrassing wachtte me zaterdagochtend: Ons dakraam was veranderd in een wit bloemenschilderij. Zo bijzonder.

Film : Une belle course
Boek : De correspondente en Dromers&Dwazen
Muziek : Fall in love with the Autumn Blues
Moois: ijsbloemen
Handwerk: sjaal en driehoeksdoek


Geef een reactie