Schreef ik ik in mijn vorige blogpost dat het soms lastig is keuze te maken? Nou afgelopen zaterdag bij de fietsenwinkel was dat absoluut niet het geval.
Mijn oude fiets was laatst gevallen en de kettingkastbeschermer was kapot en nog enkele andere onderdelen. Naar de fietsenmaker om te laten repareren. Maar ook om te kijken naar een nieuwe iets lichtere fiets en vooral met meer versnellingen dan de drie op de oude. De eerste vraag bij het rondkijken was (en daar had ik natuurlijk op gerekend): “Waarom neemt u geen elektrische, mevrouw?” “NEE NEE ik wil een gewone fiets.” “Maar het fietst toch veel makkelijker en sneller.” “Maar ik wil geen elektrische maar gewoon een fiets waar ik zelf moet trappen.” Ongeloof en lichte afkeuring voor mijn resolute afwijzing van al die mooie fietsen die zo geschikt voor mij zouden zijn en voor de veiligheid was er zeker ook een passende helm.
Maar ik hoef niet iedere dag kilometers lange afstanden naar werk of studie door weer en wind af te leggen, we gaan nooit met de fiets op vakantie en maken ook geen daguitstapjes. Ik fiets lekker in de buurt naar de kleinkinderen en soms naar de stad, naar de bieb en naar de dokter. Maar het allerbelangrijkste is dat het juist voor mijn lichaam heel noodzakelijk is om spierkracht te houden, ivm de ostereopose. En waarom zou ik wel op een hometrainer of in de sportschool fietsen als kracht-en conditietraining (wat ik dus wekelijks doe) en op de fiets buiten met ondersteuning trappen?
Er worden steeds minder fietsen zonder elektrische ondersteuning/aandrijving verkocht dat blijkt bij de fietsenstalling en zeker als leeftijdsgenoten (!) langs je heen scheuren met ongekende snelheden zonder hun benen te bewegen lijkt het wel.
Ik ben blij dat ik na mijn ongeluk en hersenletsel überhaupt weer na een half jaar revalidatie op een fiets durfde te stappen en wil gewoon op mijn eigen tempo en gemak rustig fietsen.
Maar de keuze in de winkel was snel gemaakt: er stonden twee mooie modellen die helemaal voldeden aan mijn wensen. Heerlijk even proefgereden en gisteren kon ik mijn nieuwe stalen ros dan al ophalen.
Ik ben er heel blij mee…
PS: de titel can deze post komt van het vrolijke liedje ‘Cupido’ van de Bankzitters dat mijn kleinkinderen altijd hardop in de auto meezingen:
Hey meisje, heb je plannen vannacht?
Wil je mee op mijn fiets en achterop naar de stad?
…
Bright sight of life 
