Gisteren dacht ik even dat het ging gebeuren: iets donkere wolken en daaruit zou zeker regen vallen. Maar nee, geen druppel. Het is droog, super droog, nu dat het al meer dan zes weken niet geregend heeft. Zeeland heeft het grootste neerslagtekort van heel Nederland. Het gras ligt er verdort bij, de fruitbomen, aardappelen en uien lijden onder hittestress en staan er verpieterd bij in de kurkdroge grond. In het bos lijkt het herfst met all het blad op de grond. In de natuurgebieden lopen de boswachters en vrijwilligers extra rondjes vanwege de brandgevaar. Code Rood.
Bomen gooien hun bladeren af bij neerslag tekort (en grote warmte) las ik. Bomen kunnen niet verkassen staan met hun ‘voeten’ in de grond geworteld met hun kronen naar de hemel wijzigen. Wij mensen doen onze kleren uit en gaan naar het strand, zwembad of zoeken de koelte op in huis. Of de schaduw van hun bladeren.
Als ik s’ochtends mijn rondje met Monty loop denk ik wanneer had ik eigenlijk een voor het laatst jas aan? Wanneer was het echt bedekt, grijze lucht in plaats van strakblauwe? Wanneer viel er echt regen? Het lijkt eeuwen geleden…
Jaren geleden las ik twee boeken van Maja Lunde over de klimaatcrisis. Nu actueler dan ooit.
In de wachtkamer van de ortho van mijn kleindochter zag ik een mooi schilderij, vond het passend bij Code Rood.
Voor de muziektip op De moeite waard pagina van augustus koos ik Morcheeba met ‘Rome wasn’t build in a Day van Fragments of freedom. Met een positieve kijk op de toekomst.
Bright sight of life 
Plaats een reactie