Het is vakantietijd. De maand juli zit al over de helft.
Vakantietijd: je merkt het aan de rust hier op de kreek, minder verkeer op de wegen, de stille schoolpleinen en zelfs in de supermarkten. Het lijkt alsof zeker de helft van de mensen op vakantie is. Als ik wandel kom ik maar een enkeling tegen. Stilte alom.
Wat een verschil met de kust, daar is het overal superdruk : op het strand, de fietspaden, de wegen, de parkings en in de supermarkten. Druk druk druk.
Gek dat alles in dezelfde maand op dezelfde tijd op 30 kilometer afstand een totaal andere beleving oproept.
Deze week zocht ik een oude foto en vond ik in de dozen ook een aantal postkaarten. Ansichtkaarten van vakantieoorden in Denemarken en Italië. In de jaren 60 en begin 70 geschreven aan mijn opa in het verzorgingshuis. Korte zinnen meestal over het weer en dat het zo fijn was daar. Altijd eindigen met de vraag hoe het met hem was en dat ik blij zou zijn hem weer te zien. Mijn vader schreef meestal ook nog een korte groet onder.
Nu krijgen we als grootouders appjes en filmpjes en voeren we facetime gesprekken met de kleinkinderen op vakantie in Spanje.
Toch zijn er in de souvenirwinkels aan de kust nog volop ansichtkaarten te kopen. Met zonnige strandgezichten en de groeten vanuit de leukste plekken in Zeeland. Zouden er nog vakantiegangers zijn die een kaartje schrijven?
“Met de groeten uit …”
Voor de maand juli koos ik voor ‘de moeite waard’ pagina het schilderij van Frans van Veen – The Juliët Letters. Geen juli kaart maar brieven.
Bright sight of life 
Plaats een reactie