Geplaatst in Muziek

Muziek in de oren

In de top 3 van de ‘Kleine Gelukjes van de dag‘ staat bij altijd #muziek. Een leven zonder muziek lijkt mij heel saai, eenzaam en vooral eentonig. Iedere dag luister ik via de oortjes van mijn iPhone of ’s avonds met de koptelefoon naar mijn favoriete songs en melodieën. Ik wissel de genres af, soms klassiek, soms blues of folk, dan weer dance of pop. Van Heavy Metal en Jazz hou ik niet dus daar staat ook niets van op mijn afspeellijsten. Momenteel staat vaak de muziek van Sons of East, Tim Dawn, Son Mieux, Passenger, John Mayor, Felix Jaehn, Kygo en ook de (Nederlandse) Zoe West en De Dijk aan.
Muziek maakt vrolijk, ontspant, geeft troost en laat je dromen. Muziek nodigt je uit om te dansen, te swingen of geconcentreerd je oefeningen te doen.

Muziek begoochelt soms het gemoed,
En maakt, wat goed is slecht; wat slecht is, goed.
William Shakespeare

Moest je vroeger nog ingewikkeld cassettebandjes en later cd’s verwisselen of iedere keer een nieuwe plaat op de speler leggen, tegenwoordig is het met een abonnement op een van de streamingdiensten zo makkelijk om je fonotheek te vullen met je favoriete afspeellijsten. Je kunt zelfs je eigen ‘station van Sabine’ en de favoriete nummers per jaar in een replay beluisteren. Maar het luisteren naar een ‘ouderwetse’ vinyl LP blijft natuurlijk alleen al vanwege het geluid helemaal top.
Overigens heb ik wel een hekel aan ‘ongevraagde’ achtergrondmuziek op openbare plekken zoals winkels, restaurants, de bekende lift of als je in de wacht staat aan de telefoon.
In een oud nummer van FLOW Magazine stond dit plaatje met tekst op de cover. En met dit citaat van Paolo Nutini ben ik het natuurlijk roerend eens.

Geplaatst in Post

Schrijf maar op

Tijdens mijn laatste kringloopspeurtocht in eigen huis vond ik in de lade van mijn bureau een aantal vulpennen. Oh wat leuk! Ik schrijf namelijk in mijn notitieboekjes altijd met een vulpen, maar om de een of andere reden was ik deze prachtige exemplaren vergeten. Sommige in stemmig (donker)blauw met goud, een mooi gemarmerde en twee chique zwart met goud.
Nadat ik ze gespoeld had (dit moest overigens behoorlijk lang en grondig. vanwege de oude en gedroogde inkt) en van nieuwe inktpatronen voorzien had, probeerde ik ze uit en genoot weer van het schrijven met originele Waterman, Pelikan, Mont Blanc en Parker pennen.

Geschiedenis


Lewis Edson Waterman heeft in 1884 de eerste praktisch bruikbare vulpen uitgevonden en gepatenteerd. Naar aanleiding van een lekkende pen tijdens het tekenen van een belangrijk contract ontwikkelde en patenteerde hij een toevoersysteem met drie groeven, de zogenaamde Three Fissure Feed. Dit concept zorgde ervoor dat de inkt zonder onderbrekingen naar de penpunt kon vloeien, zonder te lekken en zonder dat de punt continu in de inkt gedoopt hoefde te worden. The Ideal Pen Company was geboren en werd vier jaar later omgedoopt in The L.E. Waterman Company. Verbeteringen in het penontwerp en slimme marketing zorgden dat Waterman van de vulpen een massaproduct kon maken. Na het overlijden van Waterman in 1901 bleef het bedrijf innoveren. 

  • In 1904 werd de pen met ‘clipdop’ geïntroduceerd, de eerste met een speciaal bevestigde veiligheidsclip die aan de zak kon worden bevestigd.
  • In 1907 bleek de intrekbare veiligheidspen betrouwbaar lekbestendig en in 1913 vond de onderneming een zelfvullend systeem uit, de ‘hendel en zak’.
  • In 1927 vond een Franse onderzoeker de glazen inktpatroon uit (gepatenteerd in 1936) waarmee de toekomst van de vulpen voorgoed veranderde.
  • In 1953, voortbordurend op het glaspatroon, is Waterman begonnen met het produceren van kunststof inktpatronen.

Nu is Waterman de op een na grootste vulpennenfabrikant ter wereld en een van de weinige oorspronkelijke pennenbedrijven die vandaag de dag nog bestaan. De fabriek in de buurt van Nantes produceert ongeveer 5 miljoen vulpennen per jaar. Dat vind ik best nog veel als je bedenkt dat bijna iedereen typt of àls men dan al handmatig schrijft dat met een balpen doet.

Waarom een vulpen

Waarom ik nog steeds het liefst met een ‘ouderwetse’ vulpen schrijf? Misschien omdat de vulpen gedurende mijn leven een trouwe begeleider werd. Eerst het verplichte schrijfinstrument na griffel en potlood waarmee we op school schreven. Toen nog met je eigen inktvaatje in de lessenaar, vaak lekkende (ja meneer Watermann!) pennen in je schooltas en altijd vlekken aan je rechtermiddelvinger en wijsvinger. In de studietijd maakte je aantekeningen tijdens colleges en alle schriftelijke tentamens en examens met de vulpen (met inktpatronen).
Later schreef ik vele luchtpostbrieven naar mijn liefde die ver weg op zee voer en we ondertekenden onze trouwbeloftes op het stadhuis (en ja mijn pen lekte!). In mijn werk maakte ik notities en ondergetekende documenten en contracten. En veel later volgden dan de notitieboekjes en bulletjournals.

VULPEN

Rustig en geconcentreerd
Met een vulpen schrijven
Zo mooi als ik ‘t heb geleerd
Papier en inkt beklijven

Gedachten raken graag op drift
Soms is er te veel praats
In kladblok en op schrift gelukkig
Krijgt het vorm en plaats

Ambachtelijk handschrift is verdwenen
Vergaan de tijden van weleer
De projectieve penpunt vloeit helaas niet meer

De digitale ruimte staat voor emoties open 
Maar woorden schieten soms tekort
Ze komen uit mijn toetsenbord

Jean-Paul Seerden

De foto’s in dit blog zijn van mijzelf, PelikanPassion en Pixabay.com. De info over Waterman is van Wikipedia en het gedicht van Jean-Paul Seerden.

Dank weer voor het lezen!

Hier voor vandaag
een gratis toegangskaart
voor het openluchttheater

neem plaats op het wolkendek
licht het anker
beleef golvende momenten
terwijl je staat, ligt
achterover leunt,
denkt, voelt
of zomaar staart

zie hoe de wolken drijven
hoe de hemelvaart

Ariena Ruwaard
(Hout Woord)

Hemelvaart

Geplaatst in Foto, Post

Vis-à-Vis

Intussen weer al negen jaren geleden opende aan de boulevard in Vlissingen een visrestaurant met de prachtige naam Vis-à- vis. De Franse uitdrukking (letterlijk: van aangezicht tot aangezicht) was in basis bedoeld als term voor de opstelling van stoelen en banken tegenover elkaar zoals in een voertuig. Maar het restaurant speelde met de term ook voor de locatie tegenover de zee, lekkernijen uit zee (vis) en een rotsvast geloof in de kracht van de ontmoeting (face to face).
Alleen al de uitnodiging voor de opening was geweldig. Een kaart met de tekst Happen? erop en een uitschuifbaar gedeelte met Beet!, Wat een geweldig creatief ontwerp.
Helaas bestaat Vis-à- vis niet meer. Maar ik heb de uitnodiging en de menukaart van Vis en méér (Ook weer zo een leuke woordspeling: Das Meer uit het Duits vertaald betekent de zee) bewaard en geniet er nog steeds van.

Vissen

Viste ik achter netten van boten
Die voor mij geweest waren
Mijn Noordzee leeg vissend
Zonder een visje voor mij te bewaren
Dat mijn aas zou ruiken
In mijn haak zou happen
Hongerig
Was niet meer
Wel happend water
Raakte aan mijn haak
Daar moest ik het mee doen
Lucht om mij heen
Zee vol leegte
Water voor mij
Drijvend zand
Lege maag

Dit blogje is geschreven met de uitdaging “creatief” uit de photo-challenge van Anne. Het gedicht is van gedichtenStad.nl. De coverfoto van pixels.nl.